THIRD PERSON POV
Tahimik ang gabi sa Siquijor sobrang tahimik, ‘yung klase ng katahimikan na parang may nagbabantay. Ang buwan ay bahagyang natatakpan ng ulap, at ang hangin ay may dalang lamig na parang dumadaan sa balat, diretso sa buto.
Sa may gilid ng resort, malapit sa isang lumang puno ng balete, naglalakad si Evan habang hawak ang cellphone bilang flashlight. Tahimik si Diyosa sa likuran niya isang pambihirang eksena, dahil bihira itong manahimik nang higit sa tatlong segundo.
“Uy,” sabi ni Diyosa, bahagyang kinakabahan, “bakit parang ang dilim dito?”
“Gabi,” sagot ni Evan, seryoso ang mukha.
“Hindi,” kontra ni Diyosa. “Iba ‘to. ‘Yung dilim na parang may… nanonood.”
Napahinto si Evan.
Ngumiti siya.
Isang ngiting mapanganib.
Lumuhod siya bigla at may napansin sa damuhan.isan
