EVAN POV
Nakaka putangina iyon lang ang salitang paulit-ulit na umiikot sa utak ko habang dahan-dahan akong nauupo sa ilalim ng punong ilang beses ko nang sinuntok. Ramdam ko ang init ng dugo sa kamao ko, dumadaloy pababa, tumutulo sa lupa na para bang may sarili itong isip parang gusto rin nitong tumakas, tulad ng lahat ng bagay sa buhay ko ngayong gabi.
Nanginginig ang kamay ko. Hindi ko alam kung dahil sa sakit, sa galit, o sa takot. Siguro lahat. Pinipilit kong ipikit ang mga mata ko, pero sa bawat pagpikit, mukha ni Diyosa ang bumabalik ang mga mata niyang puno ng luha, ang boses niyang nanginginig, ang likod niyang palayo nang palayo sa akin.
“Hindi ako ‘yon,” pabulong kong ulit, kahit wala nang nakikinig. “Hindi ako ‘yon.”
Pero sino pa ba ang maniniwala?
Hinawakan ko ang dibdib
