“AT last, you’re here!” Napatayo si Jessie sa swivel chain na inuupuan nang iluwa ng pinto ang humahangos niyang anak na si Tristan. Pawisan ito at hindi mukhang galing sa air conditioned nitong kotse.
“Nakakaloka ka naman, Pa! Halos makipagpatintero ako sa mga kotse sa EDSA sa katatawag mo sa akin. Kapag ako naaksidente, mawawalan ka ng unica hija na maganda,” sambit nito sabay upo sa mahabang sofa upang makasagap ng hangin sa pinakamalapit na air-con sa opisina ng ama.
“I am really sorry about that. May bisita tayo, Tristan. Lumapit ka na muna rito. Busy si Mr. Montelumiere at busy rin ako.” Awtomatiko siyang napatayo nang marinig ang apelyidong iyon.
“M-Montelumiere?” Nagmamadali siyang lumapit sa ama at naupo sa tabi ng isang lalaking ngayon niya lamang nakita sa tanang buhay niy
