LEIRA'S POV
LUMIPAS PA ANG mga araw, patuloy ako sa pagbibingi-bingihan sa mga salitang ibinabato nila sa akin. Gayundin ang pagbubulag-bulagan sa mga mapunuri at mapanghusgang tingin ng mga tao sa akin sa tuwing lalabas ako ng bahay namin.
At kahit alam kong gano'n ang mangyayari sa akin sa tuwing lalabas ng bahay ngunit hindi ako nagpaapekto as long as alam ko at ni Mama ang totoo. Isa pa, kahit papa'no ay may naniniwala pa rin naman sa akin na ibang tao. At siguro kahit walang ibang maniwala basta ang mahalaga sa akin, hindi nadadamay ang mga kapatid ko. Okay na ako ro'n.
Okay na ako na ako ang batuhin nila ng masasakit na salita, ipahiya, bastusin at pagtawanan, 'wag lang ang mga kapatid ko.
'Wag sila. 'Wag na 'wag." Napangiti ako nang maalala ang pagiging sweet at clingy nila
