His Unbreakable Loyalty (Clever of the Doom #2)

chapter 19

Kumakain kami sa canteen at may iilang taong nangangamusta kay Zaire. Yun yung mga ka batch namin nong grade 10 yung ilan naman ay tinatanguan siya. At ang iba ang nagugulat na nandito siya eh patapos naman na ang klasi.

Patapos na kami ng may tatlong officers ang nag salute sakin. Mga grade ten sila at ako ang senior kaya kailangan nilang gumalang. Tumayo ako at tinanggap iyon.

"Sir, hinahanap ka ni Sir Ferdinand. Nasa office siya at nag hihintay sa inyo." Sabi ng nasa gitnang lalaki.

"Okay thank you." Sagot ko at umupo ulit

Binitawnan kona si Paul at may hinanap ako sa bag. Nang nakita ko ang pink na card na may hugis teddy bear ay napa ngiti ako at agad iyong kinuha.

"Hindi mo pa naibibigay yan Kim?" Napatingin ako sa nagtatanong na mata ni Aphrodite.

"Hindi pa. Naka limutan ko kasing ipasok ito sa loob ng box kanina." Araw araw ko binibigyan ng cupcake ni Paul at may dalang sulat. Minsan ko na nga'ng nilagay yung katagang 'Will you be my husband.' Grabing kaba pa ang naramdaman ko non pero wala naman akong natanggap na sagot galing sa kaniya.

"Para kanino yan?" Nilingon ko siya at seryoso akong tinignan ni Zaire.

"Para kay Paul." Bahagya siyang nagulat pero agad niya namang nabawi. At pinagtawanan ako. Kaya napa nguso naman akong inirapan siya.

Natapos ang araw na magkasama kami ni Zaire. May kaunting nag bago sa kaniya. Katulad ng hindi na niya ako masiyadong tinutukso tulad ng hindi na niya ako tinatawag na pangit hindi na rin niya tinitignan ang dibdib ko. dahil siguro matagal kaming hindi nag kita at na a-awkwardan siya. Nahihiya? Walang hiya kaya ang taong to kaya imposible.

Hinahanap ko si Paul dahil wala naman siya ng pagpunta ko doon. Kasama kong pumunta doon si Zaire. Si Aphrodite naman ay may inasikaso.

"Zaire I want to tell you something." I never said my feelings to anyone except Zaire. Nakikiramdam lang si Aphrodite but I never said any. I trust Aphrodite I really do but I just can't tell her. Tungkol samin ni Paul hindi ko kayang sabihin sa kaniya dahil nakikita ko sila palaging magkasama. Paul is very protective to Aphrodite. One time may ginawa kami sa school at aksidenteng napaso kami ni Aphrodite. At natawa nalang ako ng si Aphrodite ang una niyang nilapitan at hindi ako.

"It's about Paul."

"Him again? Tell me Kimmy are you two in a relationship now?" May sakit akong nakita sa mata ni Zaire ng sinulyapan ko siya pero agad ko din naman iyong binawi. "Sa tagal kong nawala. Nakuha mo na ba siya? I'm I that late?" Mahina niyang tanong, still not looking at me.

"Actually no." This is the truth. I need to be true for my feelings. I was a crazy over a man and imagining him with me. And we happy. Happily couple. Sometimes dreams come true, but all the time dreams remain as a dream. "But I can feel that he wants me. But sometimes I think he likes Aphrodite." Yumoko ako at tinignan ang paa habang naglalakad. Narinig ko siyang malalim na bumuntong huminga.

"What do you mean Kimmy?" Binasa ko ang labi gamit ang basang dila.

"He cares for me but he cares Aphrodite more." Kinagat ko ang dila upang mapigilan ang maluha tinignan ko siya at mapait na ngumiti. "Sometimes I want to blame Aphrodite for being a perfect person." Nagpatuloy ako sa paglalakad at umiwas ng tingin sa kaniya. "being a perfect person is so cool Zaire. But I love Aphrodite she's my friend. Every time I'm being jealous. I looked up the sky. And imagining that you were here-"

"I'm not dead Kimmy!" Galit niyang pagtatama at pagpuputol ng sasabihin ko.

"I know! Idiot! But I just did. I did because I missed you. You were like that sky. For me actually! I feel so comfortable around you. I feel so safe." Tinignan ko siya at nakita ko ang kaunting bigla niya sa sinabasi ko. Well from the start I'm so being honest.

"You know what. Hindi naman kasalanan ni Aphrodite na perfect siya e. It's my fault for letting my self feel insecurities. It's my fault because I'm so bored to study. Kung hindi niya ako magustuhan hindi yun kasalanan ng taong nagustuhan niya. Maybe we are really not meant to be." Napaahinto si Zaire sa sinabi ko.

I looked at him and I see the astonished all over his face. So I ask. "Bakit?"

"So you're giving up? You're not gonna chase him anymore?" Natadla ako sa sinabi ni Zaire. Chase? I'm i really that disparate? Nanghahabol ako ng lalaki? Yeah that's right. I'm a chaser girl.

Umiling ako. "No I don't want to give up. Pero gagawin ko ang lahat na matanggap ko ang gusto ni Paul at magiging mature na ako." I'm so full of confident.

"You change." Pagbibintang niya. Bahagya akong natawa.

"Yeah people change." Sagot ko kingat ko ang labi. Naisip ko na baka nag mature lang talaga ako ng iniwan ako ni Zaire. He left me without a word ano pa ba ang inaasahan ko? Naranasan kong tumawa kahit naiiyak na ako. Naranasan kong ngumiti kahit subrang nasasaktan na ang puso ko dahil sa hindi ko alam na dahilan o sadyang subrang na miss ko lang ang kakulitan niya.

"Yeah but feeling can't." Sabi niya na pinagtaka ko

"Nagbabago kaya ang feelings."

"No. Feelings never change Kimmy. If you think that the person you love is not pounding your heart anymore that means you misunderstood the real meaning of feelings. Feeling is growing at hindi yun nawawala. If you really have feelings for him or her, even if you're hurting, you're jealous, you're mad. That feeling you were talking about is still remain as it is. Hindi yan mawawala."

Tumigil ako sapag lalakad at ganon din siya ng nakita niya ako. Tinignan niya ako na parang nagtataka. Nilapitan ko siya tumingkayad ako para matignan siya ng mas mabuti. Malapit na ang aming mga mukha ng ngumiti ako sa kaniya. A sweet smile.

"You really back. My Zaire is really back." Wala sa sariling pumulupot ako sa leeg ni Zaire niyakap ko siya. A super tight hug that I can ever give.

Yung huli naming kasama ay hindi niya ako masiyadong kinakausap umiwas siya sakin hanggang sa nawala siya and now he's back!

Pauwi namin ay nagmamadali akong pumasok sa bahay kasunod ko si Zaire.

"Mabibigla si mommy pag makita ka niya! Mom misses you so much." Agad kong binuksan ang pinto hinila ko si Zaire at natigilan ng may babaeng bisita si mommy. Naka upod sila sa sofa. Masayang nag ke-kwentohan at napahinto lang ng nakita kaming tatlo ni Zaire at Aphrodite sa pintoan.

Nakangiti ang babaeng kasama ni mommy at tumayo na sinundan naman ni mommy. Lumapit silang dalawa samin at hinawakan sa braso ng magandang babae si Zaire. Kaya agad ko ding binitawan si Zaire ng nakita kong doon naka tingin ang magandang babae.

"Anak, Nahanap mo na pala siya hindi ka man lang nag text sakin"

Natahimik akong napatingin sa kanila.

"Mommy. This is Aphrodite.." tinuro niya si Aphrodite na mahinhin na ngumiti sa Mommy ni Zaire. "... and this is Kim." Nahiya ako sa Mommy ni Zaire.

"Hello hija. I heard a lot about you. You're my son friends right?" Tanong niya sakin na tinanguan ko naman na nahihiyang ngumiti. Bigla akong nahiya.

"Mom. Why are you here. I told you to rest right?" Galit pero may paggalang parin sa boses ni Zaire. Parang hinaplos ang puso ko dahil kahit sa ganong nga salita lang ay nakita ko kong gaano siya mag alala sa mommy niya.

Tinignan ko ng maigi ang Mommy niya at namamangha ako sa kulay berding mata ng Mommy niya. At ang ganda ganda niya kahit na may ka tandaan na ang itchura. Sa palagay ko ay magkasing tanda lang din sila ni Mommy. Mahaba ang buhok ng Mommy niya at medyo kulot natural na kulay din na brown. Namangha ako sa ganda niya ngayun lang ako nakakita ng ganito ka ganda.

"Ang ganda niyo po." Wala sa sariling sabi ko habang naguusap sila ng kaniyang anak. Nabigla siguro sila sa sinabi ko at sabay na tumingin sakin.

Tumawa ang Mommy ni Zaire na mas lalong niyang ikinaganda. Tinignan ko si Zaire at nakangiting naka tingin sakin.

Hinawakan ako ng Mommy siya sa balikat at nabigla ng niyakap niya ako.

"Zaire was right you are really so adorable Kim." Hinagod niya ang likod ko at kumawala sa yakap.

"So let's eat?" Si Mommy naman na nasa likod.

Inimbita nila Daddy at Mommy sila ni Zaire at tita Scarlett. Nalaman namin na she was diagnosed with lung Cancer stage three and they said that The cancer has not spread, or metastasized, beyond that. That’s why this stage is also called locally advanced or locoregional disease.

The next stage, stage IV, is the last and most serious stage of cancer.Nearly 9 out of 10 people with lung cancer have non-small cell-lung cancer. A rarer and more aggressive type is called small-cell lung cancer. Which I really can't understand what they mean. Basta nakikinig lang ako sa mga sinasabi nila. Danna was listening to and my family. Tinignan ko ang mukha ni Aphrodite at mukhang naiintindihan niya ang mga sinasabi ng magandang babae. Napangiwi ako. Ako lang ba ang hindi nakakaintindi? basta ang alam ko nagkasakit siya

"Did you undergo surgeries?" Seryosong tanong ni Daddy.

"Actually no. Sabi ng doctor pwedi akong operahan but I insist na mag therapy nalang. Surgical is a risk Diego. Beside kung kukunin man ako ni Lord e nasa tabi ko ang anak ko." Tinignan niya si Zaire. Hindi ko alam pero parang ang gaan ng pakiramdam ko sa kanila. They are so perfect. I just feel like I want to be part of them. Kung magiging kapatid ko bi si Zaire magiging matalino na ba ako niyan?

"My baby said not to be scared and go what I can to be healthy again. But actually hindi naman ako natatakot na ma operahan. I'm not afraid of knife because I use to be a chef." Nanlaki ang mata ko sa sinabi ni tita Scarlett.

"Really tita?" Napalakas ata nang tanong ko kaya tumawa siya ulit si Mommy naman ay ganon din si Daddy ay umiiling habang natatawa din. Hindi ako marunong magluto pero marunong akong mag bake. Gusto kong magka roon ng skills sa pagluluto but Dad ang Aphrodite is not a good teacher. I swear.

"Yes. And my baby really liked my Italian dishes." Tumango tango naman ako.

"Tita I know how to bake but I don't know haw to cook. I mean..." Hindi ko matapos ang sasabihin nahihiya akong sabihin sa kaniya na gusto kong magpaturo. Ngayun lang kami nagkakilala kaya parang ang pangit naman no'n. But still I cant help my mouth to speak it out loud.

"You mean, you want me to teach you how?" Tanong niya. Ngumiti ako sa kaniya at madahan na tumango. "Of course pag may libreng oras ka."

"Scarlett you don't have any idea kong gaano katigas turuan ang batang yan." Si Daddy na may kaunting biro sa boses.

"Daddy!" Bumusangot ako habang tinitignan si Daddy na mahinang tumatawa.

Natapos ang maingay na haponan yun ata ang pina ka maingay na haponan na nangyari sa bahay namin. Maingay si tita Scarlett. At nagkakaroon kami ng mga tawanan dahil pala biro din ito.

Magpasalamat siya samin dahil sa pagaalaga ni mommy kay Zaire sa mga panahon na nandon siya sa Europe ay walang alam si Zaire na may sakit ang Mommy niya. Sabi ni tita siya daw ang may pakana na wag sabihin kay Zaire. At sinabi pa niya na handa na siyang kunin ni Lord dahil alam niyang may magbabantay sa anak niya. Yung mga taong mamahalin at aalagaan siya.

"Mom stop it. You're not gonna die! I won't allow it." Si Zaire na pinatitigil mag salita ang ina. Natawa naman si tita at hinaplos ang mukha ng anak.

"Baby. Life is full of surprises. Sometimes there's a Good one and sometimes a bad one. And you just need to accept them all and overcome the trails of life." Nikikinig ako sa kanila habang kumakain. Napangiti ako. Now I know kong saan nakuha ni Zaire yung mga deep word niya.