P.S.

8

            Mula noong araw na sinabi niya iyon, medyo naiilang na ako sa kanya. Ako na rin ang siyang gumagawa ng paraan para makaiwas sa kanya. Mga tatlong araw ko na siyang iniiwasan. Tipong kapag kukulitin niya ako, hindi ko siya papansinin kaya naman kusa na rin siyang aalis. Ewan ko ba kung bakit. Pero kasi nakakailang naman talaga.

            Sabado ngayon at si Kuya Austin ay may gala na naman kasama ng mga tropa niya. Naku talaga si Kuya. Matagal ko na nga siyang sinasabihan na mag-girl friend na pero ayaw pa rin. Hangga`t wala raw akong love life, dapat siya rin daw. Abno talaga, e!

            Nag-log in na lang ako sa Creative Corner. Nakita ko namang marami na palang mensahe sa akin `yong DarkAngel_15. Bago ako sumagot sa mga iyon, tinignan ko muna ang profile niya. Halos wala itong kalaman-laman. Nakakabagot naman ang profile nito. Ngunit may nakita akong Work niya. Isang tula. Binasa ko iyon.

Tuwing gabi na lamang ako nakapag-iisip ng mga ganitong bagay

Tuwing gabi na lamang ako nakapag-iisip na sana ikaw ay narito na

Sa bawat gabing iyon, hindi ko maiwasang mapungaw sa iyo.

O, aking sinisinta balikan mo na ako.

Alam kong ako ay naging masama sa iyo,

Pero sana ako ay pakinggan mo.

Ako ay nagkasala, tanggap ko.

Nagsisisi at nagmamakaawang patawarin mo.

Mahal kita kahit na sa iba ako tumingin.

Ikaw pa rin ang siyang nais kong halikan.

Ikaw pa rin ang siyang nais kong alagaan.

Mahal kita kahit na alam kong magkakalimutan na.

READS: 100

VOTES: 8

COMMENT: 0

            Bilang isang manunulat, hindi ko maiwasang hindi masaktan sa kanyang gawa. Para pa ngang hangong-hango ito sa katotohanan, e. Binalikan ko tuloy agad ang Inbox ko.

DarkAngel_15: Hindi ko maiwasang hindi ulit-ulitin ang tragic story mo

                        Grabe kasi ang bigat niyon.

                        Anyway, have a great day!

            Nang mabasa ko ang mga iyon, nagsimula akong magtipa ng itutugon ko.

AnonyKnown: Akala ko ba ayaw mo ng mga tragic stories?

            Nagulat na lang ako nang bigla siyang nag-online. Ang laking coincidence naman nito.

DarkAngel_15: Nagugustuhan ko dahil sa iyo

            May kung anong kumabog sa dibdib ko. Marahil masyado lamang akong na-overwhelm sa puri niyang iyon.

AnonyKnown: That’s nice!

            Dali-dali akong nag-out nang makarinig ako ng doorbell. Nang buksan ko ang pinto, bumungad sa akin si Lyndon. Mukha siyang wasted. Namumula ang mga mata niya, gulo-gulo ang damit niya na parang damit pa niya noong natulog siya kagabi. Pero mas napansin ko sa kanya ang matamlay niyang pangangatawan.

            “Lyndon?” tawag ko sa kanya. Magsasalita sana siya ngunit bigla siyang nawalan ng malay. Mabuti na lang at nasalo ko siya. May kaunti siyang kabigatan pero nakaya ko naman siyang dalhin sa sofa. Pawis na pawis siya. Nang sinalat ko ang noo niya, grabe ang init niya!

            Dali-dali kong hinubad ang pang-itaas siya saka ako kumuha ng mga tuyong pamunas. Nang masiguro kong tuyo na ang kanyang katawan, agad ko siyang pinunasan ng basang pamunas. Dahil sa lamig ng tubig, medyo hindi na ganoon ang taas ng init ng katawan niya. Nagpunta ako sa kuwarto ko para maghanap ng sandong ipapasuot ko sa kanya.

            Ilang minuto siyang nakahiga sa sofa samantalang ako ay pinagmamasdan lamang siya.

            Bakit ka nandito, Lyndon? Bakit? Hindi ko alam kung matutuwa ko o magagalit sa pagpunta niya rito, e. Pero kasi, mas nag-uumapaw ang tuwa ko dahil nandito siya. Aaminin kong hindi naman talaga ganoon ang lalim ng galit ko sa kanya, e. Kahit na gumawa siya ng gano`n, hindi ko kasi kayang magtanim sa kanya ng sama ng loob. Masokista na kung masokista, pero ganoon nga siguro kapag nagmahal ka ng todo. Na kahit anong gawin ng taong mahal mo, para kang nag-ha-hallucinate na lamang at iisiping hindi totoo ang iyong mga nakikita.

            Medyo gumalaw si Lyndon, kaya inalalayan ko siya. Medyo hindi na siya ganoon kainit, buti naman. Unti-unti siyang umupo sa sofa. Nang makita niya ako nanlaki ang kanyang mga mata.

            “Totoo ba ito? Pat? Ikaw ba talaga `yan?” inosenteng tanong niya. Napatawa naman ako.

            “Nagpunta-punta ka rito tapos magtatanong ka ng ganyan?” masungit na wika ko. Mahina naman siyang tumawa.

            “Akala ko kasi panaginip lang ito, e,” malungkot niyang pahayag. Umusog siya ng kaunti saka ako tumabi sa kanya. Walang anu-ano`y agad ko siyang niyakap. Napayakap na rin siya sa akin.

            “I miss you,” garalgal man pero puno ng sinseridad na sabi niya sa akin. Hindi ko naman maiwasang mapaluha. Dahil maski ako ay na-mi-miss na rin siya. Na-mi-miss ang dating kami. Ang mga masasayang alaala. Lalo na ang mga sweet moments naming dalawa.

            Pero kasi ang lahat ng iyon ay nawala na lang bigla. Sa isang kisap-mata, lahat na ay nagbago.

            “To be honest, na-mi-miss na rin kita. Pero kasi…” hindi ko na natapos pa ang sasabihin ko ng kumalas siya sa yakapan namin at mariing siniil ang mga labi ko. Mainit at matamis ang naging halikan naming dalawa. Marahan siyang humalik na parang ninanamnam ang pagkakataon. Halos maghabol kami ng aming mga hininga ng maghiwalay ang mga labi namin.

            “I love you, Pat. Please be mine,” makabuluhan niyang sabi sa akin.

            “I love you, too Lyndon pero may Lily ka na,” malungkot kong tugon sa kanya at akman patayo na pero hinigit niya ako. Napasubsob naman ako sa dibdib niya.

            “Wala na kami ni Lily, saka pakinggan moa ng t***k ng puso ko. Kasama riyan ang pangalan mo,” aniya. Napapikit ako at dinadama ang pagtibok ng kanyang puso. Napaangat ako ng ulo saka napangiti.

            “Lyndon,” sambit ko.

            “Pasensya na at nagpadala ako sa tukso. Saka hindi ko naman kasi inakalang ganoon pala si Lily. Masyado siyang naging desperada sa pag-ibig at sa pag-angkin sa akin,” paliwanag naman niya.

            “Sana mapag-usapan namin ito ni Lily,” wika ko. May kung ano siyang dinukot sa kanyang bulsa. Isang papel. Inilahad niya iyon sa akin.

            “Huli ka na dahil mayamaya lamang ay flight na niya papuntang USA. Pero ipinahatid niya ang sulat na ito.”

Patrick,

Alam kong hindi sapat ang sorry sa mga ginawa ko. Sa pagsira ng samahan niyo ni Lyndon at sa pagsira ko sa pagkakaibigan natin. Aaminin ko sa iyo na matagal ko ng mahal si Lyndon. Pero hindi ko talaga matanggap na nagmahal siya ng gaya mo. Well, ano pa nga bang magagawa ko? Tama nga si Lyndon, walang tao ang siyang makapagdidikta ng mga nararamdaman. Walang tao ang kayang kumontrol ng feelings.

Salamat sa pagkakaibigan, sana maging matatag kayong dalawa. Hangad ko ang walang hanggang kaligayahan ninyo.

Salamat ulit.

Lily

            Nang matapos kong mabasa iyon, nakaramdam ako ng kalungkutan para sa kanya. Sana makahanap na siya ng taong magmamahal sa kanya. Siguro hindi na siya mahihirapan dahil gaya nga ng nasabi ko, perfect siya. Matalino, mabait at maganda. Alam kong balang araw ay may ipakikilala siya sa amin na taong nagpapaligaya na sa kanya. Hihintayin ko ang araw na iyon.

            “Kumain ka na?” untag ko kay Lyndon na kasakuluyang nanunuod ng TV.

            “Opo,” nakangiting turan nito.

            Ang laki na naman ng ngiti ng lokong ito. Tuwang-tuwa na siya dahil nagka-ayos na kami. Para talaga siyang bata.

            “O, ang laki-laki ng ngiti mo?” biro ko sa kanya.

            “Masama?” ganting turan niya.

            “Hindi, sinabi ko ba?”

            “Hindi naman pala, e. Masaya kasi ako dahil nagka-ayos na tayo.”

            “Sus, e, `di wow kamo.”

            “Pero mas sasaya ako kung sasagutin mo na ako,” mapanghamong saad ni Lyndon. Natigilan naman ako at saka napatingin sa kanya.

            Pilyo siyang ngumisi saka itinaas-baba ang mga kilay niya.

            Tinignan ko siya at mapang-asar na ngumiti.

            “Bakit ko pa kailangang sumagot, alam mo naman na ang isasagot ko, e.”

            Nagitla siya at napatingin sa akin.

            “Tayo na?” malakas niyang tanong saka ako agad na niyakap nang mahigpit.

            “Kung medyo luwangan mo ang yakap, baka sakaling maging tayo na talaga,” utos ko at agad siyang napakalas sa pagkakayakap. Kinurot niya ang mga pisngi ko.

            “Wala ng bawian, a?” sabi niya.

            “Oo, tayo na talaga. Wala ng bawian pa.”

X

            Magtatanghali na dumating si Kuya at nadatnan niyang nanunuod kami ni Lyndon ng pelikula.

            “Aba, mukhang marami akong na-miss dito, a?” bungad na sambit niya.

            “Kuya kamo,” nahihiyang wika ko, nakita kasi ni Kuya na magkahawak kami ng kamay ni Lyndon habang nanunuod.

            “Pare, naka-iskor ka na ba?” biro nito kay Lyndon na siyang nagpapula sa buo nitong mukha. Biglang pandagdag na pang-aasar, sinalat-salat ko ang noo niya.

            “Wala ka naman ng lagnat, a? O, ba`t ka namumula riyan?”

            “M-mainit kasi,” pautal na sabi niya. At nagtawanan kaming tatlo.

            “Sa susunod na saktan mo ang bunso ko, ipapa-salvage talaga kita,” pagbibirong banta ni Kuya Austin. Agad na tumayo si Lyndon, saka sumaludo kay Kuya.

            “Hindi ko po sasaktan si Patrick.” Natuwa naman ako sa sinabi niyang iyon. Lihim akong kinikilig sa mga nangyayari ngayong araw.

            Nang umupong muli si Lyndon, napatingin ako sa kanya ng diretso.

            “I love you,” mahinang bulong ko.

            “I love you, too” mahina niya ring tugon.

            “Sige lang, mang-inggit pa kayo!” pagtatampong turan ni Kuya.

X

            Nang makauwi na si Lyndon, agad kong tinawagan si Peter. Masaya kong ibinalita sa kanya ang nangyari.

            “Mabuti naman pala kung ganoon,” malamig na tugon niya. At bigla kong naalala ang nangyari sa amin noong nakaraan. Ang tanga mo, Patrick! Sa sobrang kasiyahan mo, nakalimutan mo naang issue mo kay Peter.

            “Can you come here at my condo? Study buddy?” paanyaya niya. Sinabi kong magpapaalam muna ako kay Kuya at iti-text ko na lang siya kung papayagan ako.

            “O, bakit ka sa akin nagpapaalam? Doon ka sa boyfriend mo magpaalam,” nagtatampo pa rin niyang sabi.

            “Loko ka talaga, kuya. Alis na pala ako,” paalam ko saka umalis na.

            Nang makarating ako sa condo niya, nasa may study table siya at tahimik lamang.

            “Patrick…” mahina niyang tawag sa akin nang mapansin niyang palapit na ako sa kanya.

            “Peter,” kinakabahang sambit ko sa pangalan niya.

            Tumayo siya at agad niya akong niyakap. Dinala niya ako sa kuwarto niya saka inihiga sa kama. Dahil sa bigat ng nakapaimbabaw niyang katawan, hindi ako makagalaw ng maayos.

            “Peter ano ba!” inis kong sabi sa kanya.

            “Ginawa ko namang ang lahat pero bakit ganoon?” may bigat na salita niya sa akin.

            “PETER ANO BA!” malakas na hiyaw ko at dahil sa taranta, agad siyang napaalis sa ibabaw ko. Nagitla siya sa mga ginawa niya. Napakagat ako sa aking ibabang labi. Nang makaupo ako sa kama, katabi niya. Agad ko siyang sinampal. Natulala siya sa ginawa kong iyon.

            “WALANG HIYA KA!” sigaw ko. Pakiramdam ko nangangatog ang mga tuhod at kalamnan ko sa ginawa niya. Para akong nabastos sa inakto niyang ganito. Napayakap ako sa aking sarili saka dali-daling nagtatakbo palabas ng condo niya. Mabuti na lamang at hindi na siya nag-abala pang habulin ako kaya nakalabas ako ng maayos.

            Nang makauwi na ako, tawag siya nang tawag pero agad ko naman iyong pinapatay. Tinadtad niya rin ako ng text, pero wala ni isa sa mga iyon ang binuksan at binasa ko. Agad ko iyong binubura.

            Dama ko pa rin ang panginginig ng kalamnan ko sa ginawa niya. Pakiramdam ko nga nasa ibabaw ko pa rin ang nag-iinit niyang katawan, e. Bakit ganoon si Peter?

X

            Dahil hindi ako makatulog, naisip kong buksan `yong maliit na kahong nakita ko sa ilalim ng kama ko. Noong nakaraan ko pa iyon nakita pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nabubuksan. Lubha akong nahiwagaan sa laman niyon.

            Kinuha ko sa ilalim ng kama ang kahon. Hinipan ang makapal nitong alikabok sa ibabaw saka unti-unting binuksan.

            May ilang mga papel akong nakita, kumuha ako ng isa at aking binasa.

PATRICK SANCHEZ

PSYCHOGENIC AMNESIA

            SITUATION-SPECIFIC AMNESIA

CAUSE: STRESSFUL EVENT DURING HIS ABUSIVE CHILDHOOD

            Nagitla ako sa nabasa ko. Bakit parang hindi ko alam na may ganito ako? Saka ano ang psychogenic amnesia? Hindi ko naman din kasi maaaring isipin na ibang Patrick Sanchez ang nakalagay rito, dahil una sa lahat nasa loob ng aming bahay ang kahon ito saka pangalawa, nasa ilalim pa nga ito ng kama ko.

            Pakiramdam ko tuloy hindi ko na tuluyang kilala ang sarili ko.

X

            Kinabukasan, kating-kati na akong tanungin si Kuya tungkol dito kaso parang may pumipigil sa akin. Hindi ko alam kung paano sisimulan.

            “Anong sasabihin mo?” biglang tanong ni Kuya habang nagtatanghalian kami. Napatingin na lang ako sa kanya.

            “A, w-wala k-kuya,” pautal-utal na sambit ko saka bumalik sa pagkain.

            “Sinasabi ko na nga ba, dadating ang araw na ito,” seryoso niyang sabi sa akin. Napatingin naman ako sa kanya.

            “Kuya?” puno ng pag-aalangang sambit ko.

            “May ilang gabi bang nagkakaroon ka ng mga panaginip na akala mo ay totoong-totoo na?” direktang tanong niya sa akin. Napahinto ako sa pagkain saka napatango. Habang unti-unting bumabalik sa aking memorya ang mga napapanaginipan ko na halos patungkol sa aming dalawa ni Peter.

            “Mayroon ka rin bang karanasan na may bigla na lang papasok sa memorya mo na parang mga dating mga karanasan?” At muli, napatango na lamang ako.

            Dahil sa inakto kong pagtango-tango, labis na nagkaroon ng pagkabalisa sa mukha ni Kuya.

            “Nabasa mo na, `di ba?”

            “Ang alin kuya?” naguguluhang tanong ko.

            “Ang resulta ng mga tests sa iyo noong trese ka palang,” aniya. Ang tinutukoy niya pala ay ang mga papel na laman noong maliit na kahon.

            “Hindi po,” pagsisinungaling ko.

            “Huwag ka na magsinungaling, nakita kita kagabi.” Napipi naman ako sa sinabi niya.

            “Kuya?”

            “May Psychogenic Amnesia ka, Bunso. Trese anyos ka noon nang magkaroon ka ng ganyan. Sabi ng psychiatrist na tumingin sa iyo, bunga iyon ng depression at stress na nakuha mo mula sa trauma. Nagkaroon ka ng trauma sa ginawa sa iyo ni Papa at ni Peter.”

            Nagitla ako ng madamay ang ngalan ni Peter.

            “Anong koneksyon ni Peter dito, Kuya?” tanong ko naman. Hindi ko lubos na maisip na naging parte na pala ng buhay ko si Peter. Kaya pala noong unang araw naming magkakilala, para talaga kaming magkakilala na ng lubos at nagkahiwalay lamang.

            “Wala ako sa posisyon para sabihin iyan, pero ang masasabi ko lang, kasama si Peter sa mga nakalimutan ng iyong alaala,” makabuluhang sagot ni Kuya.

X

            Tinawagan ko si Peter, agad niya naman iyong sinagot. Tinanong ko kung nasa condo niya siya at nang malaman kong naroon siya sinabi kong pupuntahan ko siya. May kung ano akong nararamdaman sa ngayon habang papunta ako kay Peter. Pero iisa lang ang nasa isip ko, dapat kong malaman ang koneksyon sa akin ni Peter. Kung ano nga ba siya sa buhay ko? Saka kung bakit siya ang nawala sa mga alaala ko.

            Nang makapasok ako, narinig kong may kausap siya.

            “Oo, Austin. Ako na ang bahala.” Dinig kong sambit niya saka niya pinatay ang tawag.

            “Si Kuya ba ang kausap mo?” tanong ko,

            “Oo, sinabi niya ang tungkol sa kondisyon mo,” sagot niya.

            “Kaya pala ganyan ka sa akin,” dugtong pa niya.

            Sumilay ang pilyo niyang ngisi bago siya unti-unting lumapit sa akin. Bigla naman akong kinabahan.

            “At least ngayon, puwede ko ng ipakita sa iyo ang totoo kong ugali,” makabuluhang wika niya.

            “Peter, ano ba!?” pagalit kong sambit.

            “Hindi mo na ba ako naaalala?” napatigil ako dahil agad niya akong hinalikan. Marahas iyon at mapusok. Agad-agad niyang iginala ang kanyang mga kamay sa buo kong katawan.

            Naging marubdob ang kanyang paghalik dahil hindi ako tumutugon dito. Napapikit ako at gumuhit ang mga luhang maiinit sa aking mukha.

“Peter tama na,” nanghihinang sabi ko. Kapwa kami nakahubad at nasa iisang kama lamang.

“Kung mahal mo ako, ito ang patunay na hinihingi ko,” mapanghamong sabi niya sa akin saka niya tinignan ang hubad kong katawan.

Mas lalo siyang napangiti ng makita ang mga kalat na likido sa kama at ang ilan ay sa sahig.

“Hindi ako magsasawa sa iyo,” aniya saka niya ako muling inangkin.

Wala akong magawa kundi ang magpagamit, dahil sa bukod na mahina na ang katawan ko dahil sa kanyang ginawa rito, nagpakatanga ako sa kanya.

Ito ang dahilan kung bakit ko nasabing nakakatanga ang pag-ibig. Lubos kong ipinagkaloob sa kanya ang lahat. Ngunit heto ako, nasasaktan na dahil wala na ang init ng pagmamahal na nararamdaman ko para sa kanya. Ibang init na ito ngayon.

            Napadilat ako saka buong lakas ko siyang itinulak. Napayakap ako sa aking sarili at marahas na pinunasan ang mga labi ko. Napangisi siya. Para siyang hayop na gutom sa laman. Isa siyang demonyo.

            “WALANG HIYA KA!” sigaw ko. Napatawa naman siya.

            “Bakit ako? Ikaw nga itong pinagbigyan ko, ako pa ang naging masama, hindi mo ba naaalala?” mapanghamong turan niya. Nagkuyom ang mga kamao ko. Susuntukin ko na sana siya pero sinalo ng kamay niya ang kamao ko.

            “Aba, natututo ka ng lumaban, a? Sa kama kaya, marunong ka na makipaglaban?”

            Agad niya akong hinila at inihiga sa kama. Pumaimbabaw siya sa akin saka dali-daling naghubad ng pang-itaas.

            “Hindi mo na ba talaga naaalala? Ito, o! Ito `yong pinagpapantasyahan mo sa akin noon. Kadiri kang bakla ka.” Tinuro niya ang mga pan de sal niya sa tiyan at napalunok naman ako.

            “Lyndon, please, tulungan mo ako,” usal ko sa aking isipan.

            Nanginginig ang buo kong katawan nang lumapat ang kanyang mainit na palad sa aking dibdib. Napaluha na lamang ako.

            “Peter, please, tama na,” pagsusumamo ko sa kanya.

            “Ganyan din ang sinabi mo noon sa akin pero ano? Bandang huli ay nasarapan ka rin. Saka gagawin natin ito baka sakaling maalala mo akong muli,” aniya at hinalikan akong muli. Hindi gaya kanina, malumanay ang paghalik niya sa akin ngayon.

“O, bakit ka tumitingin sa akin ng ganyan?” tanong ni Peter habang nasa shower room kami. Katatapos lang kasi naming mag-football kaya dito na lang kami maliligo kasi sobrang dumi na namin.

Napa-alis ako ng tingin sa katawan niya saka kumuha ng sabon mula sa bag ko.

“Huwag ka na magkunwari, type mo ako, `no?” mahinang bulong niya habang iniabot ko ang sabon sa kanya. Sinadya niya itong ilaglag sa may harapan niya.

“Pakipulot naman, o,” utos niya. Pinulot ko iyon at nagulat dahil pag-angat ko ng ulo ko, kaharap ko ang isa pa niyang ulo.

“Tama nga ang narinig kong sinabi ng papa mo sa papa ko, bakla ka.”

Simula ng araw na iyon, halos araw-araw niya akong tinutukso at pinapahiya sa buong klase. Hanggang sa napagpasyahan kong kausapin siya. pinapunta niya ako sa bahay nila at doon daw kami mag-uusap.

Ngunit ibang pag-uusap ang naganap.

Napamulat ako ng biglang makarinig ako ng pagkalabog ng pinto.

Si Lyndon!