Troubled Hearts (Villanueva Series 2nd Gen)

CHAPTER 19

Quielle

“Hello? Quino?” Pinanatag ko ang sarili para hindi gumaralgal ang boses ko.

Pasulyap-sulyap ako kay Sandro. Nasa parking lot na kami ng fastfood chain kung saan kami bumili ng pagkaing babaunin namin sa biyahe.

He looked livid. Naglilitawan ang mga ugat niya dahil sa higpit ng paghawak niya sa steering wheel ng sasakyan. Umiigting ang kanyang panga sa bawat segundong nag-uusap kami ni Quino.

“May pinuntahan ka raw? Sino’ng kasama mo?” Aniya.

My breath hitched. Ano’ng isasagot ko?

“Oo. Uh…ano, k-kaibigan ko.” Hirap akong isaboses ang sagot ko dahil dinig iyon ni Sandro.

“f**k!” He whispered angrily!

Nahampas niya ang manibelang hawak niya, dahilan kung bakit bumusina ang sasakyan. Napatalon ako sa gulat. Amoy na amoy ko ang samyo ng galit niya dahil sa isinagot ko.

Alanganin man, inabot ko ang braso niya. Hindi ko alam kung bakit ko nagawa ‘yon. Siguro para pakalmahin siya? Pero ano bang magagawa ng paghaplos ko kung bumaba lang ang tingin niya sa kamay kong nakahawak doon pero lalo lang nagdilim ang mukha niya.

He sighed and looked away. Hindi ko siya binitawan. Hanggang sa naramdaman kong nag-relax ang muscles ng braso niya.

Napakalma ko na ba siya?

“Pinuntahan kita ngayon para yayain ka ngayong araw na mamasyal. Pero lumabas ka pala kasama ang kaibigan mo,” I heard him sighed. “I wanted to surprise you, Quielle.”

“Na-surpresa mo nga ako, eh.” Wala sa loob kong sagot ko.

“Can we meet now? I reserved this day and tomorrow to be with you. Babalik na rin ako sa Academy sa hapon ng bagong taon.” He said pleadingly.

I bit my lip to suppresed my self to talk more. Kailangan kong pag-isipan ang isasagot ko. I hate to see Sandro this angry because of this.

I looked at him again. Napakurap-kurap ako nang magtama ang mga mata namin. Parang malulusaw ang puso ko nang makita kong hindi lang galit ang namamayani sa kanya ngayon.

Sakit ang bumalatay sa mga mata niya. His eyes were dark but a pinch of hope still shined on it.

I gulped. Ano na?

Bumuntong-hininga ako. Bahala na!

“Q-Quino, ano kasi…”

Humugot ako ng hangin, kasabay nito ay ang hugot ko ng lakas ng loob para sabihin sa kanya ang magiging desisyon ko.

“May kasama ako, eh… Hindi ako pwede ngayon.” Tanggi ko sa kanya.

I heard Sandro sighing deeply, like he was relieved from something that’s bothering him.

“But I want to be with you,” si Quino.

“Hindi ko pwedeng iwan na lang ang kasama ko dahil sa gusto mo akong makasama.” Sagot ko.

He scoffed. “I am your boyfriend. Kaunting oras lang ang meron ako para sa’yo at sa pamilya ko. Ipagkakait mo pa ba ‘to sa akin?”

Ewan ko ba. Naiinis ako.

“Kung maaga ka sanang nagsabi, eh ‘di sana sa’yo ko inilaan ang araw ko. But you chose not to tell me tapos pipilitin mo akong magkita tayo kahit na nakapangako ako sa taong kasama ko ngayon?”

“Eh sino ba’ng kasama mo? Give your phone to your friend. Kakausapin ko. Quielle, I am only asking for your time now. Hindi ko hawak ang oras ko. Kaya habang nakabakasyon ako, gusto ko, ibinubuhos ko lahat ‘yon sa’yo at sa pamilya ko.”

My eyes blurred because of annoyance. Naiiyak ako sa inis. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ‘tong inis ko ngayon.

Alam kong nagkakasala ako sa kanya ngayon. I should choose to understand. After all, he doesn’t know anything at all. But the way he talks to me, forcing his ways…ewan ko. Nakakapanghina siyang kausapin ngayon.

I should choose to be understanding now. But…I didn’t.

I choose to follow my will.

“Hindi, Quino. May l-lakad ako.” My voice cracked. “I can’t just leave my friend just because you wanted me to.”

“Gaano ba ka-importante ang lakad niyong dalawa at hindi ako ang pinipili mo ngayon? You have plenty of time to do your thing with your friend. Ako na ngayon lang nagkaoras, hindi mo pa magawang sumama sa akin?”

Napansin ko ang marahas na pagbaling ni Sandro sa akin. Bumaba ang tingin niya sa cellphone kong naka-loudspeaker. I knew his angry but I didn’t realize that he’ll be angrier with what Quino said.

I tapped the ‘mute’ button as fast as I could because I can hear Sandro’s spitting anger towards him.

“Give me your phone. I’ll talk to Quino.” Mariin niyang sabi.

Nagpatuloy sa pagsasalita si Quino pero mas pinagtuunan ko nang pansin ang galit ni Sandro.

“Ako na lang ang kakausap—“

“Wala siyang karapatang diktahan ka!” Mariing sabi niya.

I closed my eyes to make myself calm. Hindi ko na tuloy alam kung sino’ng uunahin ko. Kung ang kakulitan ni Quino o ang iritasyon ni Sandro!

“Hello? Quielle? Are you listening?” Iritableng tanong ni Quino mula sa kabilang linya.

Sa taranta ko, napatay ko ang tawag. I sighed heavily, trying to collect my thoughts.

Hindi pwedeng ganito lagi. I should make a choice now. I need to talk to Quino as soon as possible.

I do not want to prolong this pretension. Ayokong mas lumalim pa ang kasalanan ko. Though, I only agreed with Quino because I thought we were just playing and all but it seems that he’s deeply into it now.

I liked Sandro. I am choosing him.

Wala kaming imikan ni Sandro. Pinakikiramdaman ko siya kahit na parang may nagrarambulan na sa isip ko.

Tahimik akong nagtipa ng message kay Quino.

Ako:

I’m sorry, Quino. Hindi talaga ako pwede ngayon. But I want to talk to you. Can we meet tomorrow?

“Maybe I should bring you home…” marahang sinabi ni Sandro.

Bigo ko siyang nilingon. He looked the same, too. He doesn’t look angry now but the disappointment is very evident on his face.

“Sandro,” marahang tawag ko sa kanya.

He smirked painfully. Iniwas niya ang tingin at nakatungo na siya habang nakatingin sa steering wheel ng sasakyan. Hindi niya pinansin ang tawag ko pero alam kong naglalakbay na ang isip niya sa kung saan man paroroon.

Naalarma tuloy ako. Nawawalan na ba siya ng gana? Ayaw niya na ba ng ganito? Alam kong sa aming dalawa, siya ang mas walang nararamdamang seguridad sa relasyon namin dahil hindi ko pa nakakausap si Quino. Besides, between the two of us, he’s more vocal and transparent in terms of our feelings for each other.

Mas lalo ko tuloy gustung-gusto nang kausapin si Quino. Kung wala lang kaming lakad ngayon, kung pwede lang ay hihilain ko na ang oras para dumating ang hinihiling kong pag-uusal naming dalawa!

“Quielle,” nag-angat siya ng tingin sa akin. “You need to tell him.”

Oo. Sasabihin ko naman talaga. Plano ko na nga eh. Pero sa totoo lang, kinakabahan ako. Hindi ko alam kung paano ako aamin. Kung paano ko sasabihin sa paraang hindi siya masasaktan. O kung masasaktan man, hindi iyon gaanong mabigat sa parte niya.

Tumango ako. Desididong ituloy ang naiisip na desisyon.

“Oo. Kakausapin ko siya.” Sagot ko. “Pero…paano kung ayaw niyang pumayag?”

“Then you have to choose.” Aniya.

Inabot niya ang kaliwang pisngi ko. Marahan niya iyong hinaplos. His rough palm gently carresed my face. I felt fragile, and at the same time, feverish. Ang init na dala ng kanyang mga palad ay nagdadala ng ginhawa sa akin.

Nakakalimutan ko ang kabang naramdaman ko lang kanina.

“Please choose me.” He sounded pleading.

Natunaw ang puso ko sa narinig. His soft side is showing. The dominant Sandro is backing down, pleading with me to choose him.

“I have been with you for quite some time, Quielle. I’ve shown my intentions to you. Alam kong mabilis ang nangyari sa ating dalawa but I only did what I have to do, and that is to have you.” Aniya sa mababa at nagmamakaawang boses.

Gosh, Sandro. You don’t have to beg your chance. I am willingly giving this to you.

“Kakausapin ko siya.” Sinisiguro kong sabi sa kanya. “Hindi ko alam kung paano ko sasabihin pero…kakausapin ko siya.”

“Choose me, baby…” he said again.

I reached his lips and planted a soft kiss…a sign I am giving him, to assure him, that I am choosing him.

Pareho kaming walang imik habang nagmamaneho siya. Ang daan na tinatahak namin ay ang daan pauwi sa amin. Gusto ko pa siyang makasama. Pero pinapakiramdaman ko pa rin siya.

“Ayoko pang umuwi,” ungot ko sa kanya.

He sighed. “Where do you want us to go?”

Nag-isip ako. “I want to be alone with you,”

Dahil sa pressure na nararamdaman ko sa desisyong gagawin ko, pakiramdam ko, nanghihina ako. But being with him, iba talaga. Gumagaan ang pakiramdam ko kapag kasama ko siya.

Minaniobra niya ang sasakyan at tinahak ang ibang daang hindi ako masyadong pamilyar. I wanted to ask kung saan niya ako dadalhin pero minabuti ko na lang na hindi na muna magtanong.

May tiwala naman ako sa kanya. Alam kong hindi niya ako gagawan ng masama o anumang ikapapahamak ko.

Truth to be told, he gave me what I want. We went to his place. Kung saan kaming dalawa lang ang naroon.

Ipinasok niya ang sasakyan niya sa basement ng isang matayog na building. His car is well-known that when he entered, the guards stood immediately and saluted him. Tahimik lang akong nagmamasid-masid. This is my first time going here. Kahit minsan o sa hinagap man lang, hindi pa ako nakapunta rito.

He park his car to the parking lot where I saw his familiar cars that he’s been using. Tingin ko, isa ‘tong exclusive parking area para sa kanya.

Tahimik pa rin kaming pareho. Hanggang sa makalabas na kami sasakyan niya, at marahan niya akong igiya sa elevator para makaakyat sa floor kung nasaan ang penthouse niya.

He swiped a keycard in the electronic door knob. Marahan niya akong hinila papasok sa loob. Ang mga pagkaing binili namin sa drive-thru ay bitbit niya sa kabilang kamay niya. Iginala ko ang paningin sa kabuuan ng penthouse niya. Grabe. Hindi ko maiwasang mamangha ng sobra sa lugar niya. I’ve been to several condominiums before but his place is screaming with luxury and masculinity. Halatang bachelor ang nakatira dahil sa awra ng interiors nito. Ang mga furnitures na narito ay ang mga nakikita kng naifi-feature sa isang sikat na lifestyle magazine. At ang mga appliances na tingin ko’y may kamahalan din.

He has a huge place. I wonder if he brought his women here before he became my boyfriend?

Kumalat ang pait sa kaibuturan ko. Naiisip ko pa lang ang posibilidad na baka nga nagdadala siya ng babae rito, para na akong nanggagalaiti sa iritasyon. Ano pa kaya kung makukumpirma ko iyon sa kanya?

I exhaled and served myself to sit in his large leather couch. Pasalampak akong naupo roon. Doon ko lang din naramdaman ang pagod kahit na hindi pa naman kami nakakalayo sa pupuntahan.

“Tired?” He asked.

Tumango ako kahit na hindi ko na siya nilingon pa. Hinubad ko ang denim jacket ko, dahilan para lumantad ang magkabilang balikat at ibang parte ng dibdib ko. I felt a bit relieved when I did that. Dumampi ang lamig ng hangin na galing sa airconditioning unit niya.

I sighed and closed my eyes. Gutom na rin ako. Pero mas nananaig ang pagod ko.

Narinig ko ang paghakbang niya palapit sa akin. Tiningala ko siya. He knelt in front of me and next thing he did made my heart flutters.

I gasped. Inabot niya ang lock ng pin heel sandal ko. I licked my lower lip as his hand touches on my foot.

“You shouldn’t wear this. Matangkad ka na. Hindi ba sumasakit ang mga paa mo sa ganito?”

He’s so focused on what he’s doing, na kahit ang pagtanggal lang sa sandal ko ang ginagawa niya, gwapung-gwapo pa rin siya sa paningin ko.

I gulped and sighed as I realized, I’ve been holding my breath a while back.

“Ayaw mo ba? Matangkad ka kasi. Pakiramdam ko, kailangan kitang sabayan kasi tingin ko, ang liit ko pa kapag nadidikit ako sa’yo.” Rason ko.

Tiningala niya ako at saka ngumisi. My breath hitched when he take turns on unlocking my sandal to my other foot. Itinabi niya ang mga ito nang tuluyan niya itong mahubad sa mga paa ko. Then his palm caressed my leg gently.

My goodness. Para akong papanawan ng ulirat sa ginagawa niya.

“You don’t have, too. I can still reach for your lips if I wanted to kiss you.” He said playfully.

I glared at him. Pabiro ko lng inigkas ang paa kong hawak niya. He chuckled and started to massage it.

I…started to feel something…inside of me. Naramdaman ko na ang ganito noong mga pagkakataong naghahalikan kami ni Sandro. Pero itong pinaparamdam niya sa akin ngayon, triple sa ipinaramdam ng mga halik at simpleng haplos niya sa’kin noon.

Ipinagtabi ko ang mga hita ko dahil pati mga pagitan nito, nararamdaman ko ang sensasyon sa ginagawa niya. Damn it! My curiosity is eating my sanity!

“Tigilan mo nga ako!” I hissed.

He smirked and continued massaging my legs. Kung minsan, umaangat pa ng bahagya ang mga palad niya hanggang sa likod ng tuhod ko. Nakakagat ko na ang pang-ibabang labi ko dahil sa abut-abot na antisipasyon.

Damn…my insides started to flood with hotness. My heart beats faster as my breathing faltered.

As I reach my peak of anticipation, his hands stop moving. Parang bombang napigtas ang pasensya ko. Bumaha ang iritasyon sa sistema ko. Kung kanina, gustung-gusto ko na, ngayon, gusto kong magalit dahil gusto ko pa!

He looked at me. I don’t know how my reaction etched on my face but I saw how his brows met in a quizzical manner.

“What’s wrong?”

I inhaled furiously. The call of my desparation is evident; that as I reach the collar of his shirt, my lips crashed on his lips.

Maigting at mapursige ang mga halik ko, encouraging him to kiss me back. Hindi niya ako binigo. He returned my kisses with the same intensity. Ako naman ngayon ang nanghihina. Kung kanina, ang tapang kong maghamon ng halikan, ngayong sinagot niya na ako nang nanghahamon, nakakapanghina ang pagpapaubaya ko!

“So you want to make out that’s why you prefer us alone?” He whispered as he continued kissing me.

I gasped for air to answer him.

“Why? You want us to stop?” I asked.

I felt him smirking as he gently bit my lower lip.

“I don’t think I could hold back.” His raspy voice said as his strong arms lifted me effortlessly. I automatically wrapped my legs on his waist for support. He sat down on the couch, leaving my legs spread wider as I straddle him in between.