Palaisapan ko pa rin ang sinabi sa akin ni Jhano. My mind was clouded with thoughts. Ang sakit ng ulo pagkatapos naming mag-usap. Pinauwi ko muna siya dahil pakiramdam ko sasabog ang utak ko.
Napatingin ako kay Kino kulbitin niya ako sa braso. “Away kayo? Ang lamig, eh. Hirap tunawin. May nangyari ba?” intrigang tanong chismoso.
“Selos siya sa pinsan ko,” sagot ko rito. “Kasi nalaman niyang hindi ko naman pala talaga pinsan.”
“Ah, kaya naman pala,” tumatangong tugon nito. “Bakit hindi mo suyuin? Kanina ko pa napapansin na parehong malalim ang iniisip niyo.”
Napabuntong-hininga ako. “It’s complicated, Kino. Ang daming kong iniisip, lumayas-layas ka muna sa harap.”
“Sungit naman pero sige, sabi ka lang kung gusto mo ng kausap,” ngisi-ngising wika nito. “Sigaw ka lang at nandito na agad
