KABANATA 89
Pagkatapos nilang kumain ay magkatulong silang naghugas ng mga pinggan at niligpit ang mesa, nang matapos ay nagpatimpla siya ng tsaa dahil tiyak na hindi siya matutunawan sa dami ng nakain niya.
Pagkaupo nito sa tabi niya ay napansin niya agad na hindi ito mapakali at parang may gustong sabihin sa kanya. Ngayon niya lang ito nakita na gano’n kaya naman alam niya agad na may gumugulo sa isip nito at hindi lang iyon simpleng problema lang.
“Russell, nakikita mo ba ang itsura mo ngayon?” tanong niya.
Ilang sandali itong nakatitig lang sa kanya, maya-maya ay hinawakan nito ang dalawang kamay niya at parehong hinalikan.
“Alam mo kung gaano kita kamahal, ’di ba?” panimula nito.
Tumango siya. Kinabahan siya sa susunod na mga sasabihin nito dahil ramdam na niya
