Quest For Justice

CHAPTER 26: War Between Girls

B*tch! F*ck you!

Katatapos lang magtawagan nina Cassandra at Tony. Tinanong kasi niya kay Tony kung kumusta na ang pinapaimbestigahan niya tungkol sa mga Daez. Ayon kay Tony ay nakapasok na raw ang insider nila. Ang problema ay wala pa itong nakukuhang impormasyon.

Bumaba siya para mag-vacuum sana ng living room kaso ay sinalubong siya ni Jarred. Nakasoot na ito ng suit na pang opisina. He looked so fresh. Nang Makita niya ito ay tumalikod siya at babalik na lang sana kung saan siya nanggaling. Ayaw niya kasi itong harapin dahil panay lang ang pang-iinis nito sa kanya.

“Hoy, saan ka pupunta? Balik balik.” Pinaypay siya ni Jarred,

Napailing na lang siya at hinarap ito.

Pinandilatan niya ito ng mga mata. “Ano’ng kailangan mo?”

Jarred chuckled. “Ganyan ba makipag-usap ang katulong sa amo?”

She rolled her eyes.

“Magbihis ka. Isasama kita sa opisina. Hindi pa bumabalik ang sekretarya ko. Ikaw na muna pumalit sa kanya pansamantala.” He pushed his chest out.

Her jaw dropped. “Ano’ng tingin mo sa ‘kin? Kasambahay ako, sir, hindi ako sekretarya.”

He remained a steady eye contact. “Olivia, ako lang ‘to oh. Si Jarred na alam ang lihim mo.” He smirked.

“Ah, so you are blackmailing me.” She scowled.

Hindi ba dapat ay siya ang mangba-black mail dito, bakit nagkabaliktad yata ang kalagayan?

“Hindi tayo aabot sa pangba-black mail, Oli, kung sumang-ayon ka na agad. Mukha kang edukadong tao. I just don’t know exactly what you do for a living. I’ve tried to guess it. You could be a runway model because of your good posture and height. Pwede ka ring cosmetics model because of your beauty. Hindi kaya flight attendant?” He shrugged.

She chuckled. She found him too cute. “None of the above!”

Jarred smiled. “Ah basta. Bilisan mo na at may meeting ako.”

Wala siyang nagawa kung hindi sumunod na lang dito dahil hawak nito ang sekreto niya. Isa pa ay marami siyang maaaring ma-discover sa opisina. Wasn’t it an advantage for her to penetrate the main territory of the enemy? Ang building na iyon ang mismong dahilan ng pagkawala ng mga magulang niya. Isa pa ang unang job description na binalak niya ang maging sekretarya ng Chairman, hindi man nangyari ay magiging sekretarya naman siya ng CEO.

Napakamot siya ng ulo nang tiningnan ang cabinet niya na walang ni isang matinong damit siyang magagamit. Ang tanging saplot niya pa lang sa katawan ay tuwalya. Nalilito siya kung ano’ng isusuot niya.

Biglang may kumatok sa pinto ng sunod-sunod at sinundan iyon ng tinig ni Jarred. “Oli, bakit ang tagal mo? I’ll be late for my meeting. Bilisan mo naman.” His voice pitch increased.

Lumapit siya sa pinto. “Wala akong isusuot, Jarred, ano ba?”

“Huh?”

Binuksan nito ang pinto. His eyes opened wide to see her just wearing a towel, revealing too much skin. Mabilis itong nag-iwas ng tingin. “Sorry, Oli.”

She blushed because of embarrassment at itinulak si Jarred palabas na hindi agad nakagalaw. She closed and locked the door.

Napasandal siya sa pinto and she buried her face in her hands. Hiyang-hiyang siya. Ang ikli pa naman ng tuwalyang soot niya.

Wala na siyang choice kung hindi suotin na lamang ang pinaka-pormal na damit na binigay sa kanya noong unang araw niya sa trabaho. Isa iyong putting dress na lampas tuhod at may sleeves, pinaresan niya ito ng flat shoes.

Pagbaba niya sa living room ay panay ang tingin ni Jarred sa relo nito.

“Sir?” She called his attention.

Nang napatingin ito sa kanya ay bigla itong umiling-iling.

“Jarred, ikaw ha. Kung ano-ano na naman ‘yang mga pinag-iisip mo.” Tiningnan niya ito ng masama.

“Tumigil ka, Olivia.” Tinalikuran siya nito.

She almost laughed. Halatang-halata kasi niya rito ang pagiging mahiyain.

Pagdating nila ng building ay agad na may tatlong lalaking naka-suit ang sumalubong sa kanila at agad nag report ng kung ano-ano kay Jarred tungkol sa trabaho habang diri-siritso ang lakad nila patungo ng elevator at hanggang sa opisina nito.

Of course, she was listening attentively sa bawat pinag-uusapan ng mga ito. Sa loob ng malaking opisina ni Jarred ay tumuloy ang mga ito sa conference hall na naka-glass ang boundary.

Tutuloy na rin sana siya roon nang hinaring ni Jarred ang pinto at ang tatlong kasamahan nito ay sabay-sabay napatingin sa kanya.

Her brows furrowed.

“You’re not allowed here. Just go there and sit. “ Jarred gestured at the couch placed in front his table.

“Why? Secretary mo ako ngayon, ‘di ba.” Pagmamatigas niya. She even forced her way in but Jarred wouldn’t let her in.

“Mauna na muna kayo sa loob,” aniya sa mga kasamahan.

Sinunod din agad ng mga ito ang utos niya.

Pinandilatan siiya nito ng mga mata. “’Wag ng matigas ang ulo, Oli. Kapag sinabing hindi pwede, hindi pwede.”

Humalukipkip siya sabay ngumuso. Para siyang batang sinama ng nanay sa mall pero hindi binilhan ng pinili nitong laruan.

Marahan nitong pinitik ang ilong niya bago nito isinara ang glass door at ni-locked.

She stomped her feet sa sobrang inis dahil hindi siya nito pinapasok.

Inilapit niya ang kanyang tenga sa glass wall, nagbabakasakaling maka-rinig at maka-lagap ng impormasyon, knowing that people inside could see her behind the glass.

Wala siyang narinig kahit konting bulong. Wala talaga. She watched Jarred’s mouth, sinibukan niyang mabigyang tinig ang mga salitang hindi niya naririnig. Pagkatapos ay napabaling si Jarred sa kanya at ikinagulat niya ang pag-angat ng gilid ng labi nito. Napalunok siya. Hindi niya alam pero sa simpleng pag-smirk nito ay para siyang hihimatayin.

“Hey! What are you doing here, ugly freak?”

Napalingon siya sa nagsalita. Si Jasmine na tinawag siyang ugly freak.

She closed her eyes and inhaled to calm herself. Ayaw niya kasing ma-stress dahil lang sa babaeng iyon.

She ignored her at naupo na lama sa may couch na itinuro kanina sa kanya ni Jarred.

Wala pang bente segundos ang pagkakaupo niya roon ay biglang hinablot ni Jasmine ang buhok niya sabay iyak nito.

Cassandra din not even shed a tear. She pulled Jasmine’s hair too kaya nagkasabunutan silang dalawa.

Mabuti na lang at agad silang nakita ni Jarred mula sa loob ng conference hall. Nagmadali itong lumabas at inawat silang dalawa. Gayo’n din ang mga lalaking kasamahan nito sa conference hall.

Hinawakan siya ni Jarred sa magkabilang braso at hinigit siya palayo kay Jasmine. Gano’n din ang ginawa ng dalawa pa nitong mga kasamahan kay Jasmine.

“Ibaba niyo ako. Sasabunutan ko ‘yang babaeng ‘yan.” Nagpupumiglas si Jasmine nang buhatin siya ng isa sa mga empleyado ni Jarred palayo sa kanya.

Niyakos ni Jarred ang baywang niya dahil nagpupumiglas siya.

“Ang tapang-tapang mo, ha! Katulong ka lang naman.” Dinuro-duro siya ni Jasmine.

“Bakit, ikaw? Sino ka ba? Ano ang tingin mo sa sarili mo? Hindi kita sinasamba!” Her face flushed.

“Sinabing tama na!” Jarred yelled.

Siniko niya ito sa tagiliran kung kaya’t nasaktan ito at napapilipit sa sakit.

“Jarred! Oh my God!” Mabilis na nilapitan ni Jasmine si Jarred.

Pinandilatan siya ng mga mata ni Jarred that she just ignored. Habang si Jasmine naman ay hinahawakan ang tagiliran ni Jarred as if matatanggal nito ang sakit.

Nag-angat ng tingin si Jasmine sa kanya. “How dare you! You are fired!”

She smirked. Sa isip niiya ay napaka-kapal ng pagmumukha ni Jasmine to fire her gayong hindi naman ito ang employer niya. Feeling asawa na kasi ni Jarred, eh hindi pa naman sigurado kung matutuloy ang kasal.

“Jasmine, stop it!” saway ni Jarred dito.

“Jasmine? B*tch! F*ck you!” She raised her middle finger and smirked.