MALAKAS na tumawa si Josh Davis sa itinanong ko makalipas ang ilang sandaling katahimikan. Tinitigan niya akong mabuti at hindi mo matapiyas sa kanyang labi ang ngisi.
“Maniniwala ka ba kung sabihin ko sa ‘yo na wala akong kasalanan sa pagkamatay ng iyong ina—wait, totoo bang patay na si Piper?” Kuminang ang kanyang mata na siyang nagpatindi ng galit na nararamdaman ko.
Hindi ko siya sinagot pero siguro ay nabasa niya sa mga mata ko ang kasagutan sa kanyang tanong.
Muli siyang tumawa at umiling-iling pa na akala mo ay hindi siya makapaniwala sa isang bagay.
“Hindi ako ang pumatay sa kanya,” saad niya nang kumalma. Naririto pa rin ang ngisi niya.
Tinitigan ko siyang mabuti and I can confirm that he wasn’t the one who killed my mother.
“I mean, look at me, Benavidez…” Itinuro niya ang
