Inalalayan ko si kuya habang naglalakad kami. Medyo nawala na rin ang pagod ko dahil kahit papaano ay may kasama na ako. Hindi gaya kanina na wala manlang akong makitang tao kahit saan.
Sa tabi ko ay tahimik lang si kuya na naglalakad. Mukhang maraming tumatakbo sa isipan niya dahil hindi manlang siya tumitingin sa dinadaanan niya. Nakatitig lang siya sa paanan niya. Hinayaan ko na lang siya. Wala din naman akong maisip na sabihin sa kanya. Hanggang ngayon ay nahihiya parin ako dahil malamang ay nabigla siya sa ginawa ko kanina.
Ilang minuto na rin kaming naglalakad at ilang pinto na rin ang nadadaanan namin. Lahat iyon ay gawa sa bakal. Napapaisip ako kung may mga tao din kaya duon gaya ng kay kuya. Nakalulong kaya dito ang mga missing persons? Posibleng mangyare iyon. Hanggang ngayon a
