Safiara Academy 2: Destiny's Choice

Misdecoremus

LADY ELAFRIS HALE

"Sigurado ka bang papasok ka na?" pag sampung ulit na tanong ni Kaylie saakin. inis akong napasinghap at tiningnan siya ng masama kaya naman agad siya ngumuso. "Sabi ko nga, papasok ka na."

Inayos ko ang pagkakatali ng buhok ko at kinuha nag bag ko mula sa higaan. Ay ang sarap! ilang araw din akong nagpahinga kaya bored to death ako. marami din akong namiss kaya kailangan kong bumawi. tiningnan ko ang loob ng bag ko at nakahinga ng maluwag nung makita ang libro.

humarap ako kay Kaylie at ngumiti "Tara na?" tumango siya at sumunod saakin, kinatok ko ang mga pintuan habang dinadaanan ito 

"Hoy kelalaki niyong mga tao! daig niyo pa ang mga babae sa tagal niyong maghanda!" sigaw ko habang bumababa. "teka Ella, Hindi mo pa ba sasabihin sakin kung ano ba yung napanaginipan nung gabing iyon? talaga bang hindi mo maalala?" pangungulit ni Kaylie habang pababa kami ng hagdan

"Wala nga akong maalala, baka dahil lang yun sa lason" sagot ko. sa totoo lang hinding-hindi ko makakalimutan yun. nagkakaroon parin ako ng masasamang panaginip pero palagi kong ipinagdarasal na hindi ko na siya  makita pa sa mg panaginip ko.

"talaga?" tumango ako at ngumiti. "sa tingin mo ba kaya ko pang ngumiti o maging okay kung nakakaalala ako ng mga bagay na kinatatakutan ko ng husto?" 

nagkibit balikat nalang siya and finally gave up "Kung sabagay nga naman, lika na kain na tayo"

pagdating ko sa hapagkainan ay maraming nakalagay na pagkain sa mesa "Wooowwww! may fiesta ba? pakiramdam ko kasi parang pang isang linggong kainan 'to eh" natatawa kong tanong kay Blake na siyang naatasang magluto ng breakfast ngayon.

"Oo naman, kailangan mong kumain ng madami kasi babalik ka na uli sa school" sabi niya sabay latag ng hotcake sa mesa.  "Nice!" mabilis na hinablot ni Logan ang isang pancake at kinagat ito habang nagaayos ng polo.

"Dahan dahan naman takte di ka naman mauubusan" nakangiwing sabi ni Tyler sa kanya. halata kinakahiya niya ang nilalang na nasa harap niya.

bumaba naman sa hagdan ang halos nagkakandarapa na si Ash na balisa, naghanda ito ng bag niya habang nagtotoothbrush

"bat ka nagtotoothbrush? di ka ba kakain?"

"Sa cafeteria na. malalate na ako, may tatapusin pa akong research" may sasabihin pa sana ako pero nagmadali itng lumabas

"omg" rinig kong bulong ni Kaylie. "shocks oo nga pala! di pa ako nakapagsimula!" kumuha din sia ng isang pancake at nagmadaling umalis "Ella sabay ka nalang sa kanila ah! kita nalang tayo mamaya!"

"O-oh sige!" biglaan kong sagot. naalala ko same year sina Kaylie at Ash since a year younger naman sila samin. nagpatuloy nalang ako sa pagkain kasabay nung iba

"Oh Aiden. kain ka na" pang aaya ni Jayden habang nagbabasa ng libro kasabay ang pagkain. nagulat ako, paano niya nalaman na nasa likod namin si Aiden kung focused naman siya sa pagbabasa? lumingon ako sa kanya. nagkatinginan kami pero siya yung nag iwas tingin.

"I'll eat later" sabi pa niya bago tuluyang umalis. nalungkot naman ako bigla. 

"She's just the keeper of the book. not anything else, I don't see anything special about her."

Nagising ako dahil sa ingay pero yan kaagad ang narinig ko. nagtulug-tulugan ako para di maging awkward ang sitwasyon pero aaminin ko, nasaktan ako. Grabe naman kasi siya kung magsalita, naiintindihan ko naman kung bakit ayaw niya saakin. There are just some people that you cannot stand.

--

"There are different kinds spells in the world. at siyempre may iba iba din tayong ginagamit dahil hindi naman tayo pare-pareho ng ability. that is why we gave you specialized books that are fit to your use and ability but there are some spells that can be used for general."

seryoso akong nakikinig kay Miss Alycia habang nagdidiscuss siya tungkol sa spells. hindi naman maiwasan ng mga mata ko ang gumala at napangiwi ako ng mapunta ito kay Logan na tulog na tulog with matching tulo laway pa. gusto ko siyang gisingin pero ayaw ko namang makadistorbo sa klase.

Iniwas ko ag tingin ko at nilibot ko pa ang mga mata ko. Everything seems normal, parang di nila alam ang nangyari sa anniversary ng parents ni Aiden, o baka naman di lang talaga nila pinag uusapan? Sobrang kaligayahan ko talaga nung nalaman kong okay lang sila pero nainis ako nung malaman na nakatakas ang iba na nakalaban nila at ang nadakip naman ay hindi nagsasalita kaya kinulong pero naglaho din sila sa sumunod na mga araw.

Ano kaya ang dahilan ng pag atake nila? kukunin ba talaga nila ang libro? o tinatakot lang nila kami? mukha kasing pinaglalaruan lang kami ng kung sino man ang nasa likod ng lahat ng ito. wala kaming lead sa kung sino man ang may pakana ng nangyari.

"The first spell is the spell of misdirection. sa tuwing nakikipaglaban kayo ay hindi ninyo maiiwasan ang kabahan kaya nakakalimutan niyo ang mga spell na nakatalaga sa inyo. Ang spell na ito ay magdudulot ng pansamantalang pagkakalito ng iyong kalaban at para malaman kung anong klaseng pagkalito iyon let's call Miss Hale and Mr. Ryker"

napahawak ako ng mahigpit sa ballpen na hinahawakan ko. dahan dahan akong tumingin kay Professor at tinuro ang sarili ko "Ako po?'

tinaasan niy ako ng kilay "Bakit, may iba pa bang Miss Hale dito?" napanguso ako sa kasungitan ni Prof. nakita ko namang kampanteng bumaba si mula sa kanyang desk si Aiden kaya sumunod nalang din ako.

tumayo kami sa maliit na entablado ng magkaharap. tumingin kami pareho kay Professor Alycia at naghintay ng susunod na gagawin 

" Let's assume that Ms. Hale will be the offense and Mr. Ryker will be the one to defend. Now, Mr. Ryker, aatake ka kay Ms Hale then Ms Hale will do the spell. say misdecoremus"

BLAKE FLETCHER

Lahat kami ay nakatingin sa dalawa. nagkaroon ng  maliit na barrier para hindi maapektuhan ang mga estudyante na nanonood. nagpakawala si Elafris ng mga butil butil na tubig na nagsisilbing bullets, one of her newly discovered spells at mabilis itong tinira kay Aiden. 

"misdecoremus" nagkaroon ng usok sa loob barrier kaya hindi namin alam ang nangyayari sa loob pero nung maglaho ang usok ay nakita ko ang gulat na ekspresyon ni Elafris. may mga kataga siyang sinabi pero hindi namin ito marinig. Si Aiden naman ay nanatiling nakatingin din sa kanya.

Mabilis na nagpakawala ng apoy si Aiden at nagmistulan itong mga ahas na pumalibot kay Elafris pero wala parin ito sa katinuan, bumalik lang ito sa realidad nung tinawag ni Jayden ang pangalan niya, sa huling pagkakataon ay binigkas uli niya ang spell at nawala ang mga ahas na apoy na nakapalibot sa kanya. Nagkaroon uli ng usok gaya nung nangyari nung una at pagkabigla din ang nakita ko sa mga mata ni Aiden, mabilis naman itong bumalik sa normal.

nawala ang barrier at bumaba sina Aiden mula sa stage, pabalik sa kinauupuan nila. Nang makaupo sila ay walang umimik, normal lang iyon kay Aiden pero kay Elafris ay hindi, mukhang malalim ang iniisip nito.

"What you have just witnessed was the spell of misdirection, magagamit niyo ito sa mga panahong gipit na gipit kayo at kaya nitong ipakita sa iyong kalaban ang taong importante sa kanila sa nahihirapang sitwasyon na makakapagpadulot ng pagkalito at pagduda but it will only last for seconds but enough time for you to get ready or attack. Hindi ko na tatanungin kung sino-sino ang nakita ng dalawa and it will remain confidential."

LADY ELAFRIS HALE

Nakatingin lang ako sa pagkain ko, wala akong gana. Masyado akong maraming iniisip, Yung koneksyon ko sa libro, yung mga nakacloak, yung nightmare ko. simula nung mangyari ang lahat ng iyon ay hindi na ako mapakali, palagi akong balisa sa mga taong nakapaligid saakin.

"Ela? ayos ka lang? di mo ginagalaw yung pagkain mo" Alalang tanong ni Kaylie saakin, at ngayon ko lang napagtanto na lahat sila ay nakatingin rin saakin. tumawa ako at ngumiti ng malaki

"Ayos lang ako, kain lang kayo. Punta muna ako ng CR" hindi dila umimik at hindi narin ako naghintay ng sagot bago pumanik sa CR. 

Hinugasan ko ang mga kamay ko at tumingin sa repleksyon ko. huminga ako ng malalim at kinuha ang libro, binuklat ko ito pero wala parin talagang mga nakasulat at dahil sa inis ay naibato ko ito. buti nalang at ako lang ang tao dito ngayon, mabilis ko itong pinulot at binalik sa bag, mukhang hindi pa ako makakakuha ng sagot ng ganoong kadali.

tumingin ako uli sa salamin at nagulat, nakita ko uli siya. sa likod ko at nakangiti

"Mukhang nahihirapan ka talaga eh no? gusto mo na bang sumuko?" tanong niya habang palapit ng palapit saakin, hindi ako makagalaw at parang naparalisa ang buo kong katawan. There were chills at the back of my spine and I was sweating cold.

"T-tigilan mo na ako P-please"  Pagmamakaawa ko, but there was this amused expression in her face like she just couldn't agree with what I say. 

"Elafris Please, who are you kidding? There is no YOU when there is no ME. Kung mawawala ako, mawawala ka rin" Her voice was sweet like a mom talking to her child but hers had a taint of poison into it. 

"You might be the Sun Elafris, but I'll make sure one day that the moon won't ever need the sun ever and ever and ever again." with that she disappeared into the darkness again.

Biglang sumakit ang ulo ko and I hear this ringing sound in my ears, bigla akong nahirapang huminga na para bang may pumipilit na umagaw sa katawan ko, sumakit ang dibdib ko at parang sinusunog ang lalamunan ko, it was to much to take that I wish I could pass out right now pero pinilit kong lumaban, kung hindi ako lumaban baka kung anong mangyari sa akin at sa katawan ko.

Then suddenly everything stopped. nakahinga ako ulit at nawalang ang nakakabinging tunog, gusto kong umiyak.

AIDEN KNIGHT RYKER

I couldn't eat, she was taking too long. I stood up and everyone looked at me, I gave them a blunt expression.

"What?" I asked them "San ka pupunta? di ka pa tapos kumain" Blake said with sauce on his lips, I cringed at the sight.

" wipe that sauce Blake, It's really disgusting"

"Arte naman neto. gumagana nanaman yang pagka OC mo."I didn't say anything and just walked out.

 She said that she was going to the bathroom so I went into all the female bathrooms in the Academy but I didn't see her and I am really annoyed by how the women squealed when the saw me. Girls are really annoying.

nakarating ako sa huling CR na nandito sa Academy and I really hope that she's there. Shocked? just because I speak English doesn't mean I think English. Walang tao sa area kaya nawawalan ako ng pag-asang nandito siya.

Then I saw her. walking out of the bathroom, I quickly ran to her but stopped. Why am I doing this? Why am I so concerned about her? Why do I feel relieved when I see her? Why do I always want her to be near so that I could always see her?

Why was she there? I wasn't suppose to be here, I wasn't suppose to see her during the spell, She is not important to me so why did I see her crying face during the misdirection spell? 

She looked up and saw me, Her eyes began to tear up and quickly ran to me, into my arms  where she perfectly fits. She sobbed and cried and I was too stunned to move

"A-Aiden natatakot ako, natatakot ako" She whimpered, I didn't know why it was a pain for me to see her like this. I don't understand myself anymore. I think there is something wrong with me, She's stupid so why would I even......

I enhaled deeply to calm my self, I slowly put my hand to her head and gently patted it "D-don't cry. I'm here, Everything's gonna be okay"

"WAAHHHHHHH!" I cringed, her cries were louder than before and the passers by were looking weirdly at us so I just glared at them.

--

"Here drink this" I gave her water and seated next to her at the bench, she was still sobbing but it was more quiet than before, I gave her tissues and she began sneezing into them. I closed my Eyes because of frustration, It's very disgusting.

"S-salamat ah" she said in a hushed tone, looking at her hanging feet that doesn't even reach the ground. Hindi ako nagsalita but I was listening.

"H-hindi ko na alam ang gagawin ko" another tear escaped her eye and I wanted to wipe to badly but I restrained myself, I don't even understand what is happening to me.

"natatakot ako ng husto, may mga pangyayaring hindi ko maintindihan. Hindi ko alam kung bakit na saakin ang libro, kung bakit sinubukan akong kunin ng mga nakacloak" She closed her eyes then tears started racing down again.

"A-ang hirap lang kasi, K-kailangan kong itago lahat ng ito na dapat ako lang ang makakaalam para wala nang iba pang masaktan. para akong nag-iisa. alam mo iyon? yung ang dami ngang tao pero wala ka namang mapagkwentuhan ng lahat nangyayari sayo kasi, kasi hindi pwede. And you just have to cry yourself to sleep and It pains you because no one will ever  know that you are hurting"

She stopped but laughed bitterly "Sorry kung ang OA ko, sorry kung sayo ko rin nasabi lahat ng hindi mo dapat marinig, It's just I couldn't hold back anymore. I needed someone to be there and you're unfortunate enough na ikaw ang nakita ko HAHAHAHAHA" 

huminga siya ng malalim at tumingin sa mga mata ko, She smiled sweetly "Pero dahil sayo medyo gumaan ang pakiramdam ko. salamat Okay na ako. Ayos na ako, promise" 

No you're not

Tumayo siya at huminga ng malalim, nag inat inat din. "Tara na? baka hinahanap na nila tayo" nagsimula siyang maglakad. I didn't move, I just stared at her back.

I won't hold back anymore.