12
565 Words
Habang nakatigil ang kotse at nasa tabi ko ang teenager, nanariwa sa akin ang ganoong pakiramdam. Parang gusto kong suklayin ng daliri ko ang itim at medyo may along buhok niya at alamin kung gaano ba iyon kalambot. Gusto kong malaman kung masakit pa ba ang pumutok na parte ng labi niya. Kung pwede ko bang hawakan ang maninipis na mga labing iyon saka ipasok ang daliri ko sa loob ng bibig niya at alamin kung gaano kalalim ang lalamunan niya.
Gusto kong itanong kung talaga bang okay lang siya? Kung ayos ba ang pakiramdam niya. Kung pwede ko bang itaas ang tshirt niyang walang manggas na natapunan ng softdrinks para siguruhing wala siyang sugat sa patpating katawan dahil sa pagsipa ng teenager na pinilipit ko ang kamay kanina. Kung pwede ko bang haplusin gamit ang dulo ng daliri ko iyong patak ng softdrinks sa may waistband ng suot niyang sweat pants saka ko dahan-dahang igagapang pababa, papunta doon sa parteng iyon na kagaya ng sa akin na hindi ko mapaniwalaang nagkikikislot sa tigas.
Napalunok ako ng laway nang umakyat ang tingin ko at makita ang mga nakabakat na u***g sa tshirt niya. Bakit parang naninigas? Nagra-radiate kaya sa katawan niya ang nararamdaman ko at naapektuhan siya? Nag-iinit rin?
Minura ko ang aking sarili. Mali itong naiisip ko lalo na’t sa isang malayo ang agwat ng edad sa akin. For Christ’s sake, teenager pa lang ang pinagnanasaan ko ng ganito at kung iisipin, bumiyahe ako papunta sa lugar na ito para makilala ang pamilya ng girlfriend kong si Blessie.
Gusto ko siyang pigilan nang lumabas siya ng pinto. Bigla ang naramdaman kong concern para sa kaniya. Baka sa pagbabalik niya sa terminal, makita siya ulit ng grupong kalaban niya.
Pero hindi siya nagpapigil. Hindi rin ako makakapag-U turn ng basta-basta. At nang hindi niya sagutin ang tanong ko kung ano ang pangalan niya, naisip kong isa lang ang paraan para malaman.
Mabilis kong pinaandar ang kotse. As soon as makapag-U turn ako, hahabulin ko siya at kahit nasa kabila ako ng kalsada, ihahatid ko siya ng tingin hanggang makabalik siya ng bus terminal ng maayos.
Pero nakalampas na ako sa parteng hinintuan ko ng kotse kanina, hindi ko pa rin siya makita. Hanggang malapit na ako makarating sa bus station, wala pa rin ni anino niya.
Bumalik lang ang isip ko sa focus nang tumunog ang cellphone ko. “Hello?”
“Nasa bahay ka na ba namin Sweetheart?”
Si Blessie.
“Wala pa.”
“Hindi ba dumating ang anak kong susundo sa ‘yo?”
Hindi ako makasagot. Paano ko sasabihing wala ako sa istasyon ng bus at hindi ako naghihintay sa isinugo niyang anak? “Papunta pa lang ako.”
“Wala ka pa rin sa terminal?” puno ng pagtataka ang tinig niya na bahagyang nagpa-angat sa akin sa pagkakaupo.
“Malapit pa lang.”
“Akala ko nasa terminal ka na kaninang kausap kita.”
Sa unang pagkakataon, nagawa kong maghabi ng kasinungalingan kay Blessie. “Nasa gasolinahan ako kanina Sweetheart at paalis na ako roon nang biglang ayaw umandar ng kotse. Pinatingnan ko pa at ngangayon pa lang ulit napaandar.”
“Dalawang oras na mula nang tawagan ko si Nanay at papuntahin ng terminal si Vladimer. Malamang wala na ang batang iyon sa terminal at umuwi na ulit ng bahay.”
“E paano?”
“Sabihin mo na lang kung nasaan ka. Huwag mo na lang i-end call itong tawag at ako na lang ang magbibigay sa ‘yo ng direksion papunta sa bahay namin.”
“Okay,” sabi kong nagi-guilty pa rin sa kasinungalingang sinabi ko.
Shit Breydon, kailangan mo ng focus.
Focus. Focus. Focus.
- Writer
