Nagising ako sa kalagitnaan ng gabi. Sobrang tahimik.. wala din si Kalix sa tabi ko kanina.
Tanging tunog ng mga makina sa ICU at ang mahina kong paghinga ang naririnig. Nakaupo ako sa bench sa labas ng kwarto ni nanay, nakatitig lang sa salamin. Sa loob, tulog siya, kalmado na, nakahinga nang mas maayos pagkatapos ng operasyon.
Dapat ay mapayapa na ako. Dapat ay magaan na ang pakiramdam ko.
Pero hindi.
Sa halip, parang may mabigat na batong nakapatong sa dibdib ko. Lahat ng nangyari, lahat ng kasinungalingang sinabi ko kay Kalix, paulit ulit na bumabalik sa isip ko.
Hindi ko na alam kung paano pa ako makakabangon sa bigat ng hiya at takot na nararamdaman ko.
“Ang bilis naman ng tulog mo.”
Napapitlag ako.
Boses niya iyon.
Paglingon ko, naroon si Kalix. Naka itim pa rin siyang polo
