Umaga na nang tuluyan kong namalayan ang paligid. Ang mga sinag ng araw ay marahang dumudulas sa kurtina ng maliit na waiting lounge sa labas ng ICU.
Nakatulog pala ako sa balikat ni Kalix.
Tahimik lang siyang nakaupo, hawak pa rin ang kamay ko. Walang bakas ng pagod sa mukha niya, pero alam kong hindi rin siya nakatulog buong gabi.
Nang maramdaman niyang gumalaw ako, agad siyang tumingin sa akin.
“Good morning,” mahinahon niyang bati.
“Good morning…” mahina kong sagot. Namumugto pa rin ang mga mata ko, pero sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw, magaan ang dibdib ko.
Wala nang kasinungalingan. Wala nang pagtatago. Ako na ito.. si Red. Hindi si Natasha.
“Kamusta si nanay? May sinabi ba ang doktor habang tulog ako?” tanong ko, tinutukoy ang kwarto sa kabilang pader.
“She’s sta
