CHAPTER XLII
Sa dami nang pagkakataon na gusto kung patunayan sa lahat kung gaano ko kamahal ang babaeng ito ay hindi ko akalain na sa harapan nang lahat pati ng pamilya ko ay magagawa ko iyon. Kung humahanga ako sa kanya noon ay mas lalo akong humahanga sa kung ano siya ngayon. Kung gaano siya katapang na palakihin mag-isa ang anak naming. At kung paano niya sagutin si Abuela kanina ay talagang yumanig sa mundo ko. Mas lalo tuloy siyang gumanda sa paningin ko.
Ang babaeng magiging ina ng mga anak ko.
“Are we not going to wake up, Mama?” tingala sa akin ni Asul na nakatunghay sa Nanay niyang tulog na tulog sa tabi ko.
“No need, son. You’re Mama is tired and she needs a rest,” nakangiti kung saad bago ginulo ang buhok niya.
“Tama ang Papa mo, Blue. Ang tapang nang Ma
