“So you ran away from home, again?” tanong ni Ethan sa akin.
Nasa isang ministop kami na nasa labas ng subdivision at bumili si Ethan ng chocolate ice cream para sa akin. Dinala niya ako dito para daw magpalamig dahil alam na niya agad kung ano ang problema ko.
“I’m sorry if I bumped to you again this time.” and then I smiled to him.
Every time I go outside at night, palagi ko talagang nakikita si Ethan sa park o di kaya dito sa ministop. Alam niya na kung bakit ako lumalabas na umiiyak tuwing gabi kaya wala na rin akong dapat na itago mula sa kanya.
“Hindi naman ito bago sa akin.” wika niya at ngumiti.
Sabay naming kinain ang mga binili niya habang nag-uusap. Mas gumaan ang loob ko dahil nandito si Ethan para samahan ako. Sabi niya sa akin ay nag j-jogging lang daw siya nang mabangga
