Chapter 9
847 Words
Xzyra's Point of View
At napili ko ang kantang 'Silent Scream' ni Anna Blue. Ito ang gusto kong sabihin sa kanila noon. Hanggang ngayon....
Silent Scream
By: Anna Blue
"I'm caught up in your expectations
You try'na make me live your dream
But I'm causing you so much frustration
And you only want the best for me"
Masyado silang nag-expect sa akin. Sa sobrang expectations nila, konting pagkakamali ko nafru-frustrate na agad sila. Pinipilit nila ako sa pangarap nila. Tapos sasabihin nila para sa akin din yun, tss, lokohin nila nanay nila, para sa kanila yun. Kasi family of lawyer sila! Eh sa ayoko nun, pilit sila ng pilit!
"You wanting me to show more interests
To always keep that big bright smile
Be that pinky little perfect princess
But I'm not that type of child"
Lagi nila akong pinipilit sa lahat ng gusto nila. Kahit ayaw ko pinipilit pa rin nila!
"And this storm is rising inside of me
Don't you feel that our world's collide
It's getting harder to breath
It hurts deep inside"
Kahit hindi ko sabihin sa kanila. Hindi lang galit ang nararamdaman ko, pati na rin, lungkot. Matinding lungkot.
"Just let me be who I am
It's what you really need to understand
And I hope so hard for the pain to go away
And it's torturing me, but I can't break free
So I cried, and cried but just won't get it out
The silent scream"
Sana man lang binigyan nila ako ng kalayaan noon bago nila isumbat yun at ginawa yun. Kasi ang sakit, eh! Magulang ko sila, pero parang hindi.
"Tell me why you're putting pressure on me
And everyday you cause me harm
That's the reason why I feel so lonely
Even though you hold me in your arms
Wanna put me in a box of glitter, and I'm just trying to get right out
And now you're feeling so, so bitter, because I've let you down"
Feeling ko noon mag-isa lang ako. Kasi magulang ko nga kayo, lagi kayong nasa tabi namin, pero hindi ko naman maramdaman ang pagmamahal niyo. Hindi niyo alam ginagawa ko yun, para....
Sa kanya.
"And this storm is rising inside of me
Don't you feel that our world's collide
It's getting harder to breath, it hurts deep inside"
Nakakasakal sila. Hindi ako halos makahinga sa ginagawa nila, dati.
"Just let me be who I am
It's what you really need to understand
And I hope so hard for the pain to go away
And it's torturing me, but I can't break free
So I cried and cried but just won't get it out
The silent scream"
Dahil wala akong karapatang magreklamo. Isusumbat nila sa akin ang mga ginagawa nila kapag nagreklamo ako. Sa aming dalawa ako ang walang kalayaan.
"Can't you see how I cried for help
Cause you should love me just for being myself
I'll drown in an ocean, of pain and emotion
If you don't save me right away"
Kahit umiyak ako sa harapan nila, wala sila ng pakialam. Hindi nila matanggap kung ano ako. Dahil, bobo nga daw ako.
"Just let me be who I am
It's what you really need to understand
And I hope so hard for the pain to go away
And it's torturing me, but I can't break free
So, I cried and cried but just won't get it out
The silent scream"
Mas pinapanigan niyo siya. Mga unfair kayo.
"My silent scream" pagtatapos ko ng kanta.
Tingin niyo iiyak ako dito?! Never! Never akong iiyak sa isang public place. Aaminin ko gusto ko ng umiyak. Pero, hindi, hindi dito sa lugar na 'to.
Nagpalakpakan ang mga taong nanonood. Marami na pala sila. Siguro yung mga napapadaan, nanonood na rin.
Nagsialisan na rin ang mga ito ng tingnan ko sila ng masama.
Ngumisi ako ng makalapit ako kay Harvey.
"Pano ba yan, akin na yan!" Ako at tinuro ang Harry Potter Book Collection at yung kwintas.
Pero nagtaka ako ng seryoso siyang nakatingin sa akin.
Problema nito?
"Problema mo?" Ako habang nakakunot ang noo.
Umiling siya at bigla na lang rin ngumisi.
"Oh, ito na! Ako na magsusuot ng kwintas!" Siya at binigay sa akin ang HPBC. Tumungo siya sa likod ko at isinuot sa akin ang kwintas at tiningnan ako.
"Di bagay!"siya.
"Aba't-ang kapal mo! Kunin mo na nga 'to ulit! Pinapainit mo na naman ang ulo ko, ah!" Ako.
"Chill! Parang nagbibiro lang, eh! s*****a mo talaga!" Siya. Kaya inirapan ko siya.
***
Kumakalam na ang sikmura ko kaya inaya ko na siyang kumain.
Time check: 6: 54 P.M
Doon naman kami kumain sa Mang Inasal.
Tahimik lang kaming kumain hanggang sa matapos.
Tahimik pa rin kaming naglakad papunta sa parking lot.
"Oh, sige na! Bukas na lang ulit, mafriend!" Ako.
"Sige!" Siya at nginitian ako bago pumasok sa sasakyan niya at umalis.
Ganun rin ang ginawa ko.
Nang makarating ako sa bahay agad akong tumungo sa kama at doon umiyak ng umiyak.
'Ang sakit! Ang s-sakit sakit pa rin tsk!'
Sa pag-iyak ko hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.
ZzzzzzZzzzzZzzz....
***
EDITED.
- Writer
