Katrina Point of View
Madaling araw pa lang ay nagising na ako ay hindi pala ang totoo niyan ay hindi talaga ako makatulog. Alam mo na nag-aalala ako kahit papaano ay concern naman ako dun sa tao at luto ko iyon so I need to be responsible for what happened to him.
Bumukas ang pintuan ng kwarto ni Delfin at lumabas siya. Nagulat pa siya ng makita niya ako dito sa kusina.
“Delfin,” tawag ko sa pangalan niya. Napangiti ako ng huminto naman siya kahit hindi siya nakatingin.
“Pinag timpla kita ng kape. Wala itong peanut prom---“
“Mamaya ko iinumin,” putol niya sa sinasabi ko. At saka nag diretso sa banyo.
Hindi ko alam kung totoo ba ang sinabi niya pero nagkaroon ng saya sa aking puso. Napahawak ako sa dibdib ko at saka ko ipinilig ang ulo ko.
Hindi ako pwede mag
