Kumikirot at namamaga, pilit na binubuksan ang mga mata. Sa tagal at sobrang paghikbi ay ito ang kanyang nakuha pero kahit papaano ‘y gumaan ang pakiramdam ng dibdib at nabawasan ang hinanakit na iniinda. Mataas na ang sikat ng araw, pilit na bumangon sa kabila ng pabigat na pakiramdam, muling naalala ang mukha ng binata—kung hindi siya nagkakamali ay nakita niya ‘to ng gabing unti-unti siyang hinila ng antok.
Hilot ang sintido na lumabas ng kwarto, walang ibang tao sa salas man o sa kusina. “Baka namamalik mata lang ako sa sobrang antok.” Aniya iiling-iling na dumiretso sa paglilinis ng katawan.
Walang ibang dala kundi tanging tuwalya, siya lang mag-isa sa bahay niya kaya’t kahit hubo pa siya buong araw ay walang ibang makakakita. Nagtagal sa banyo, gamit ang tubig ay inaalis ang stress
