“NANDITO na tayo, maari ka na ring magpahinga, salamat sa masarap na hapunan!” nakangiti kong saad noong tumigil kami sa harapan ng gusali ng aming silid pahingahan.
“Umakyat kana at pumasok, gusto kong nakikita kang nasa loob na para sigurado akong ligtas ka,” aniya kaya napayuko ako habang parang timang na ngingiti-ngiti.
“Sigurado ka ba? Pero wala naman ng magtatangka sa kin dito, ilang hakbang na lang at nasa loob na ako,” nahihiya kong banggit habang parang uod na hindi mapakali sa aking kinakatayuan.
“Ina, sige na. Hindi ako aalis dito hanggang hindi ka nakakapasok,” seryoso niyang ani na animo’y si Inay Pilar na nais akong pasunurin. Napabuntong-hininga ako bago sa kan’ya tumingin.
“Sige, mauuna na ako. Salamat sa muli at ma
