Monica's pov
ILANG beses ko ng nabitawan ang kutsara dahil sa pag-aalala. Hindi ako nag-aalala sa sarili ko kundi para sa aking mga mahal sa buhay na maiiwan ko. Hindi ko kayang makita na nasasaktan sila dahil malapit na akong mamatay. Alam kong nagtataka ang mga ito sa biglaang pagpapatawag ko dahil hindi ko naman iyon ginagawa. Unusual iyon para sa aking pamilya pero napag-isip isip ko rin ang sinabi ni Gean na kailangan sabihin ko na ang totoo.
Napasilip ako sa sala. Masayang nag-usap-usap ang mag-aama, kasama si Gean at Xavier. Hindi ko malaman kung paano uumpisahan ang lahat.
Tumayo si Gean at pinuntahan ako dahil nakita ako nito na panay ang silip.
"Tita," tawag sa akin ni Gean. "Okay lang po ba kayo?"
"Okay lang. Kinakabahan lang ako."
"Everything will be alright."
"Thank you
