KABANATA 33
Matagal bago sumagot si Lito. Matipid siyang ngumiti. “Pwede naman. Sige, bukas.”
Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o hindi dahil pumayag siya na makita ko ang mga anak namin. Oo, gusto ko silang makita, pero alam ko naman na hindi lang ‘yon ang pakay ko sa pagpunta ko sa ospital. May binubuo akong plano sa isip ko na alam kong hindi nila magugustuhan. Pero kahit ‘di nila ako maintindihan o kahit isumpa pa nila ako, kailangan kong gawin ‘to kung ito ang makakabuti sa mas nakararami. Masakit ang isakripisyo ang isang miyembro ng pamilya pero kung iisipin dapat matagal na siyang wala dito. Bumalik lang naman ang anak ko nang dahil sa ginawa kong paghiling sa diary. Masakit tanggapin para sa isang inang tulad ko pero nasukol na ako, wala nang ibang daan, wala nang ibang p
