El Dotado: The Reader (Filipino BL)

Chapter 7

“Nakikinig ka ba sinasabi ko, Aadi?” I bit my lower lip and focus my attention on Alfred. Hindi ako makapag-concentrate dahil sa tuwing makikinig ako sa mga sinasabi niya ay dumudulas ‘yung paningin ko papunta sa kinauupuan ni Finn. Nakokonsensya na ako sa ginagawa ko. Si Finn na ba ‘yan? Naalala niya pa kaya ako? I shook my head. I should not be distracted with his presence because he just an acquiantance.

“I’m sorry. Ano nga ba ‘yung pinag-uusapan natin, Alfred?” As much as possible I want to be attentive to everything that he’s saying. Sa totoo lang, hindi ko siya maintindihan. He’s talking about his life, his achievement in his business and his success. He even talks about his future plans. Ano naman ‘yung kinalaman ko doon? I didn’t even ask him about it. He owns a big company now and I guess he was able to make his parent’s business known to everyone. He has that friendly attitude after all and I think ito ‘yung naging factor kung bakit siya umunlad.

“Hindi ka na naman nakikinig sa’kin eh.” He pouted his lips. Hindi ko inaasahan na gagawin n’ya pa rin ang bagay na ‘yon dahil malaki na siya. “Wait, don’t act like a kid. Matanda ka na, hindi bagay sa’yo.” Saway ko sakanya. He laughed because of that at kinuha niya ang glass na may lamang wine. “Alam mo, you should taste this wine. Masarap siya actually.” Napansin niya atang hindi ako nakikinig kaya hinawakan niya ‘yung kamay ko. “Aadi, relax. Everything is gonna be fine.” Pilit niya akong sinasabihan ng ganyan simula nung makita ko si Finn dito sa event. Naging balisa ako at hindi ako makaisip ng maayos nang makita ko siya kasama ang dati naming mga guro. They called him Inspector Carson and I guess he is doing great in his job. He must’ve really idolized his father at gusto niyang sumunod sa mga yapak nito.

“Paano kung may kulang? God, my head hurts.” I whispered. Naiinis ako sa sarili ko dahil nagkaroon ako ng maraming errors at hindi ko agad nagagawa ang pinaguutos ni Rica. I am f*****g distracted and I can’t get myself out from it. “Tikman mo na lang kasi.” Alfred offered me a glass of wine. “Thanks,” I said to him. I took a sip from the glass and I was amazed by its taste. Totoo nga ang sinasabi ni Alfred na masarap ito. “It’s good.” I complimented the wine. Alfred suddenly touched my hands. “s**t!” Bulaslas ko.

“I’m sorry. ‘Di ko naman alam na sensitive ka pala sa kamay mo.” I faked my smile. Pero hindi ‘yon ang rason kung bakit ako nagulat at nagmura. Nahagip ng aking mga mata ang mga mata ni Finn. Those eyes were also staring at me. I’m not sure if I was imagining things or because of the wine that I took but I definitely saw his eyes, staring at me. Dahil sa hiya at kaba, ako na mismo ang kumawala. He’s eyes were intimidating at the same time beautiful. I felt something when he looked at me but I did not mind it. It must be the alcohol in my body.

“I need to go the rest room.” I stood up. I feel so uncomfortable at parang lalabas mula sa sikmura ko ‘yung lahat ng kinakain ko simula kaninang umaga. “Are you okay?” Nagaalala niyang tanong saakin. Tumango ako bilang tugon sa sinabi niya. “I’ll be back, Alfred. Just enjoy eating.” Pagkatapos ay dumiretso ako sa comfort room ng venue. I faced myself in the mirror. “Aadi, stay focus. You were expecting this, didn’t you? Alam mo na kung paano ihandle ang situation na ‘to. Just fu—” I almost cursed myself when a man came inside the comfort room. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. “Are you okay, dude?” I didn’t recognize him. He must be from other class. “Yeah, I’m fine.” I rolled up my sleeves. Naiinitan na rin ako sa suot ko. I washed my face with water. “Aadi, focus.” I removed my watch and place it near the liquid soap. Ipinagpatuloy ko ‘yung paghuhugas ng tubig sa mukha ko, hoping to feel better.

“Aadi? Nandito ka lang pala.” I stopped. Tumingin ako sa taong kakapasok lang ng comfort room. “Why? Is there something wrong? Kailangan niya ba ako?” I immidiately asked him. I can feel the droplets of water falling down from my face and down to my neck. “Yes. Puntahan mo siya ngayon din.” Kumuha ako ng facial tissue at pinunasan ang kamay at mukha ko. “Coming,” Sabi ko at dali-daling lumabas.

“Rica, may kailangan ka ba? Is there something wrong?” Kinakabahan ako. Kasalan ko kasi ‘to. Pagkatapos ko kasing magkamali sa mga iniutos niya kanina, pinatay ko ‘yung phone ko dahil sa inis.

“Where have you been? I was looking for you everywhere.” She said as she approached me. She looked stress, there must be a problem. “Anong kalian mo sa’kin?” I asked her. She massaged the temple of her head. “Malapit ng magsimula ‘yung program and I haven’t got any updates from Rain about the performers.” Kinuha niya ang cellphone niya. Frustrated dahil hindi sumasagot ‘yung tinatawagan niya, she almost throws her phone away. “Calm down, Rica. We still have time pa naman. Give me the list of the performers and I will help you find them.” I told her. Ibinigay niya sa’kin ‘yung names. Agad ko itong tinignan at pinagmatch ang mga pangalan sa master list ng guests. Hindi naman talaga mahirap hanapin ‘yung mga taong nakasulat sa papel because the masterlist includes the repsective seats of the guests. Tamad lang talaga siya. I didn’t mind it, ito na ‘yung chance na maitama ko ‘yung nagawang pagkakamali ko kanina.

“Excuse me,” Lumapit ako sa huling tao na nakasulat sa papel. “Yes?” He turned around. “Are you Nathan Moore?” I asked him. Ugh another unfamiliar face. I was happy when he confirmed it. “Ah Nathan, did you already give the copy of the song that you’re going sing to the technical booth?” Tanong ko sakanya. “Yes. Hindi po ako kakanta. I’m going to dance.”

“I’m sorry. My bad. Sige po, good luck.” I put a check mark on his name. Pagkatapos kong puntahan at ma-confirm ‘yung lahat ng performers, hinanap ko agad si Rica to update her. She’s nowhere to be found. I tried to call her phone but she’s not available. Nagtanong na ako sa ibang tao at hindi rin nila alam kung nasaan si Rica.

“Where are you, b***h?” Nagbuntong-hininga ako ng malalim. I’m tired. I need to rest. Naglalakad na ako papunta sa upuan ko nang may biglang humila sa kamay ko. “Wait,” Hindi na’ko nagsalita nang mapagtanto ko na ‘yung isa sa mga kasama namin sa team ‘yung humihila sa’kin. Iniisip ko na baka may iuutos na naman ‘to saakin. Dinala niya ako sa labas ng venue at nadatnan ko roon si Rica at ‘yung iba pa.

“Aadi, good thing you’re here.” Bumungad saakin ang mapang-asar na ngiti ni Kaye. Ano bang problema niya saakin? I ignored her. “Rica, I was looking for you—” She cut me off. “Okay everyone, listen.” She then talked about our lapses and the things that we need to do to cover those. Rica and I tried to fix it but we couldn’t just do it without their help that is why she discussed it with them. Ganon naman talaga ‘pag may mga events eh, you should always expect the worst. Sad to say, we didn’t expect for this.

“Kasalanan niya kasi ‘to.” I heard one of the girls whispering at my back. Taimtim lang akong nakinig sa sinasabi niya. “Who’s fault?” The other one asked her. “Kaye. She’s so tamad. She shouldn’t be part of the team. Lahat tayo ‘yung nagsasakripisyo because of her.” I stopped listening to them after that. Akala ko ako lang ‘yung naiinis sakanya pero to think marami pala kami. Her character is so annoying and I don’t want to be friends with her. Jeez, I didn’t expect that I would hate someone this much sa pagbabalik ko rito sa Mortias.

“Thank you for your help, everyone!” Rica said to all of us. Fortunately, we were able to solve the minor problems. Minor problems cause major ones so as much as possible we should fix it before it complicates. ‘Yon ‘yung natutunan ko sa pagkakataong ‘yon. Rica was actually teaching us how to handle minor problems and how to deal with it as fast as we could. Para akong hinihila papunta sa upuan ko. All the running, shouting and screaming used up most of my energy. “Damn, you look like a walking zombie.” Namumula na ‘yung mukha ni Alfred nang dumating ako. He’s mestizo that’s why it’s easy for me to noticed his drunk blush. “You look like a tomato,” I exaggerated. “Oh? They’re now serving hard liquor?” I sat beside him. “Ang tagal mo kasing nawala eh. Okay na ba? Wala na bang problema?” Hindi ako sumagot sakanya sa halip ay kinuha ko ang bote ng whisky para lagyan ang baso ko.

I tried to look at Finn’s direction but unfortunately, he wasn’t there. He must’ve left a while ago. I guess it means na ayaw ng tadhana na magkita kaming dalawa at magkausap. Muling nabuhayan ang mga tao nang magperform ang lahat ng mga talented batch mates naming. Their performance is nostalgic.

Death and misfortune. Muntik ko nang mabitawan ang hawak kong baso. “It’s the voice. I heard the voice again.” I shook my head. Akala ko ba nananaginip lang ako na binabasa ko ‘yung mga baraha? Bakit paulit-ulit ko ‘tong nakikita sa alaala ko at naririnig na bumubulong sa ulo ko?

“Thank you so much our dear talented batch mates!” Umakyat na ‘yung emcee sa stage. Sinabi niya na ang susunod daw na parte ng program ay ‘yung speech ng dating principal namin but he already left so we moved to the next part which is the party. Everyone stood up and went to the dance floor. “Aren’t you going to dance?” Bumulong si Alfred sa’kin. Naramadamn ko ang mainit niyang hininga na humahagod sa’king tenga. Biglang nanginit ‘yung mukha ko. My tummy feels weird. Why am I feeling this way?

“I’m sorry, hindi ako mahilig sumayaw.” Sabi ko sakanya. “Okay,” Mukhang gusto niya atang sumayaw. Tumayo siya at inayos ‘yung damit niya. “I’ll be right back. Excuse me for a while.” At iniwan niya akong nakaupo magisa roon.

“Aadi!” Narinig kong sumigaw si Rica. She’s dancing on the dance floor. I waved at her, nagsignal ako sakanya na hindi ako sasayaw. Hindi niya ata naintindihan ‘yung sinabi ko kasi naglakad siya papalapit sa table namin.

“Hey? Hindi ka ba sasayaw? Halika. Let’s have some fun!” Naamoy ko sakanya ang matapang na amoy ng alak. Lasing na ‘tong babae na ‘to. She should take some rest. “No. It’s okay, Rica. Hindi talaga ako mahilig sumayaw.” Pagtanggi ko sa alok niya. “Sayang naman. Ikaw bahala—” Aalis na siya nang may biglang tumawag sa pangalan niya. “Rica, wait!” I turned my head to the right para makita ko ‘yung tumawag kay Rica at nakita ko si Kaye kasama si Finn. s**t! Nandito pa siya?

“Kaye? Halika. Sayaw tayo!” Anyaya ni Rica kay Kaye. “No, we’re fine. Nga pala, naalala mo pa ‘yung sinabi ko sa’yo the other night? This is Finn.” Pagpapakilala niya kay Finn. Finn slowly moved towards my direction but he didn’t look at me, his eyes were fixed on Rica.

“Hello Inspector Carson, it’s good to see you again.” Sabi ni Rica. “You’re too formal, Rica. You can call me Finn.” He said. Parang na out of place ako sa panahong ‘to. Nakatayo sila pareho at ako lang ‘yung nakaupo. Sana, hindi niyo ako mapansin. Sana— “By the way,” Sa kalagitnaan ng pagpikit ko ay naramdaman ko ang kamay ni Rica sa braso ko. Mabihilis niya akong hinila patayo. “This is Aadi. I’m sure kilala mo siya Finn.” She introduced me to Finn. Hindi ako makapagsalita. Nandito na siya ngayon sa harapan ko. Ilang hakbang lang ‘yung pagitan naming dalawa.

“Yes, I remember him.” Ngayon ay naramdaman ko na ang matinding kaba sa puso ko. He looked at me in the eyes. “It’s good to see you again, Mr. Sullivan.” Mr. Sulivan? Now you’re the one who’s too formal, Finn Carson. Nakaramdam ako ng konting inis dahil sa sinabi niya. “Same with you, Inspector Carson.” Hindi niya ba ako natatandaan? Masyado siyang seryoso. Hindi ito ang inaasahan ko mula sakanya.

“Oh, you know him?” Biglang nagsalita si Rica na siya namang nakadagdag sa inis na nararamdaman ko. “Yes, I know him.” I answered her. Nagulat ako nang bigla niyang hawakan ang braso ni Finn. “Ahh I see. Kilala mo pala ang boyfriend ko?” Boyfriend? Nang dahil sa sinabi niya ay biglang nanikip ‘yung dibdib ko.

“Kaye. Stop,” Saway sakanya ni Finn. Kasabay nang pagbigkas ni Finn ay ganon din ang paggaan ng puso ko. “Ex-boyfriend.” Dagdag niya. I saw how Kaye rolled her eyes at Finn. “Anyway, we’re going na. May dadaanan pa kasi kami ni Finn.” Pagpapaalam niya. Natahimik ako sa tabi, hindi ako makapagsalita dahil sa gulat. “Okay, kami na ni Aadi ang bahala rito. Mag-ingat kayo.”

Finn left as if nothing happened. As if he didn’t see me. As if he never knew me at all. Dapat masaya ako sa pagkakataong ito dahil sa wakas ay hindi ko na kailangang magalala pa tungkol kay Finn dahil nakita ko na sa mukha niya na masaya na siya at nakalimutan na niya ‘yung nangyari noon, pero hindi ako masaya. Sa katunyanan, malungkot ako sa hindi ko malamang dahilan.

“Thank you for today everyone! I hope na mag vo-volunteer pa rin kayo next year bilang part ng working team,” Isa-isa kaming niyakap ni Rica. “Congrats, Rica.” Sabi ko. Kinuha ko ‘yung natirang gamit ko sa room at nadatnan ko si Rica sa labas na parang may hinihintay. “Uuwi ka na sa hotel?” Tanong niya sa’kin.

“Oo.” Sagot ko. She smiled at me and said, “Ihahatid na kita sa hotel mo.” Agad naman akong tumanggi. “Nako, ayos lang ako. Dala ko rin naman ‘yung kotse ko eh.”

“Ganon ba? Sige, mauna na ako.” I waved my hands at her. Hinihintay niya ba akong lumabas? Pumunta ako sa parking lot at ipinasok ko sa loob ‘yung mga gamit ko. I put on the seatbelt before I started the engine.

“f**k! Ba’t ayaw mong gumana?” Kanina pa ako rito. Hindi pa ako nakakaalis. I went outside and opened the hood to check the engine. s**t bakit ngayon ka pa nagloko kung kalian tinanggihan ko ‘yung alok ni Rica? Saan naman kaya ako sasakyan ngayon? Des-oras na ng gabi at sigurado akong tulog na ‘yung mga kasama namin sa team. Ayaw ko namang abalahin si Rica dahil pagod din ‘yon. Anong gagawin ko ngayon?

“Do you need some help?"