Nakatihaya ako sa paghiga sa aking kama. Nakatitig lamang ang mga mata ko sa kisame. Dilat na dilat pa rin ang aking mga mata kahit malalim na ang gabi at may mga umaalulong na aso sa labas.
Hindi ako dinadalaw ng antok. Nakakainis naman kasi dahil puro si Blue na lang ang tumatakbo sa isipan ko at hindi ko alam kung kailan siya titigil sa kakatakbo. Wala ba siyang kapaguran? Tsk!
Nagpakawala ako ng malakas na buntong-hininga. Tumagilid ako nang higa. Ang bedside table naman ang nakita ng aking mga mata.
Nakatingin lamang ako sa malamlam na ilaw ng lampshade na nakapatong doon.
Sa bawat araw na lumilipas, mas lalong tumitindi ang aking kakaibang nararamdaman para kay Blue at hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko.
Hindi ko na rin alam kung tama ba ito o mali na. May nagsasabi sa ak
