Ilang araw nang hindi mapakali si Zoraida sa tuwing lalabas siya ng kanyang classroom. Ayaw niyang magpakita o makita ang kaibigan, hindi pa siya handa. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin sa kanya.
Isa pa ay nahihiya siya dahil mukhang may kaya na ito sa buhay ngayon, samantalang siya naman ay ganoon pa rin. Walang pinagbago. Naghihirap at lumalaban pa rin sa mapait at mahirap niyang buhay. Kahit pa sabihing maganda ang pamumuhay niya kasama ang pamilya ng mga Meduya ay hindi niya pa rin masasabi sa sarili niyang okay na ang lahat. Hindi niya maitatagong mas humirap pa ang buhay niya ngayon lalo na’t wala na siyang ni isang pamilya na pwedeng malapitan, na pwede niyang mahingan ng tulong at pwede niyang makapitan. Nag-iisa nalang siyang lumalaban para sa sarili niya, but she’s always
