Lihim ni Kiko [M2M]

XVI

“KIKO.”

“Kiko, huy.”

“Kiko!”

Agad akong natauhan nang bigla na lamang akong kalabitin ni Rey. Nasa canteen kami ngayon at kumakain ng pananghalian. Hindi ko namalayang kanina pa pala ako nito kinakausap.

“R-rey, m-may sinasabi ka?” sagot ko rito at nag-ayos ng pag-upo.

“Kanina pa po ako salita nang salita rito. Para akong nakikipag-usap sa hangin,” reklamo nito.

“P-pasensya na, Rey. I-inaantok kasi ako,” naisipan ko na lamang na palusot.

“Sus, inaantok daw. May iniisip ka lang, eh. Ano ba kasi ‘yan? Kaninang umaga pa kita napapansing ganyan. Balisa at tila wala sa sarili.”

Hindi ako makatingin dito nang diretso. Tama nga naman kasi ito. Simula kaninang umaga paggising ko ay nananamlay na ako. Hanggang sa pagpasok ko. Para akong wala sa katinuan at tila may malalim na iniisip.

May bagay kasi na bumabagabag sa isipan ko. At walang iba iyon kundi kung gaano ako karuming tao.

“W-wala ito. K-kulang kasi ang tulog ko kagabi dahil napuyat ako kaka-aral para sa lessons natin,” muli kong pagsisinungaling.

“Hayan ka na naman. Ilang beses ko bang sasabihin sa ‘yo na huwag kang masyadong nagpupuyat at nagbababad kakabasa ng mga lessons dahil hindi naman lahat ng ‘yun lumalabas sa quizzes natin?”

Napatingin ako rito sabay ngiti.

“Pasensya ka na, Rey. Hindi ko na uulitin, pramis.”

“Aba’y dapat lang. Pag ikaw talaga nagkasakit dahil d’yan. Ayokong mawalan ng bespren, ‘no.”

Napatawa ako nang mahina sa nabanggit nito.

Gusto kong humingi ng tawad rito dahil hindi ko ito mapagsabihan ng mga totoong nararamdaman ko. Hindi ko masabi-sabi rito ang lahat ng mga nasa isipan ko, kahit pa ito ang pinaka-malapit at matalik kong kaibigan.

Hindi dahil sa hindi ko ito mapagkakatiwalaan. Takot lamang akong ihayag ang tunay na ‘ako’ sa kahit kanino. Takot akong malaman ng iba ang tunay na pagkatao ko. Siguro ay dahil lumaki ako sa konserbatibong pamilya at tinuruan ng magandang asal ng aking mga magulang. Ayokong sirain ang mga itinurong kabutihan sa akin nina Itay at Inay.

Katunayan ay hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ni Rey na nagkakagusto ako sa kapwa ko lalake. Hindi nito alam ang tunay kong pagkatao at kasarian. At wala rin akong balak na ihayag sa kahit kanino ang tungkol sa bagay na iyon. Isasama ko na lamang ang lihim na iyon hanggang sa aking hukay.

Kaya naman ay gulat na gulat pa rin ako sa mga nangyayari sa akin ngayon. Nagsimula lamang iyon sa simpleng paghanga ko kay Itay. Na napalitan ng pagnanasa habang mas nagkakaisip ako.

Ang buong akala ko ay hanggang doon na lamang magtatapos ang paglalakbay ng aking seksuwalidad. Nang bigla na lamang dumating si Louis. S’ya ang pumukaw ng natutulog kong pagnanasa. Nilabas n’ya ang pagiging hayok ko sa laman ng lalake. Maraming bagay ang napagtanto kong kaya ko palang gawin.

At bilang may bagong dumating, mayroon ding nagbabalik. Hindi ko inaasahan ang biglaang paglitaw ni Don Leandro sa buhay ko. At parang hindi ko gusto ang pakay nito. Sana mali ang iniisip ko, pero may tsansang muli ako nitong pahirapan. Kaya nitong gamitin ang kapangyarihan upang makagawa ng kasamaan katulad ng pambababoy na ginawa nito sa akin noon. At iyon ang pinaka-ayokong mangyari.

Isa pa sa mga iniisip ko ay ang nangyayari sa amin ng nakababata kong kapatid na si Kevin. Hindi ko gusto na may mamagitan sa amin bukod sa pagiging magkapatid. Walang matinong kuya ang gugustuhing magkaroon ng ganoong klaseng ugnayan sa kapatid n’ya. Kaya naman ay habang maaga pa lamang ay gusto ko nang wakasan ang kung ano mang nararamdaman n’ya para sa akin. Hindi ko maiwasang kilabutan tuwing naiisip ko ang aming mga kahindik-hindik na pinagsaluhan. Ngunit huli na ang lahat dahil may mga kakatwang namagitan na sa aming dalawa.

Sumapit ang uwian at akmang aalis na sana ako ng classroom kasama si Rey nang bigla na lamang sumulpot sa aming harapan si Louis. Nakangiti ito habang nakatingin sa akin.

“Uuwi na ba kayo, Kiks?” tanong nito.

“Hindi ba halata?” Si Rey ang sumagot.

Ang buong akala ko ay mauuwi na naman iyon sa bangayan nilang dalawa kaya laking gulat ko nang muling magsalita si Louis nang hindi pa rin naaalis ang mga ngiti.

“Good. Sumabay na kayo sa ‘kin.”

Napatingin sa akin si Rey. Napatingin din ako rito. Nabasa ko sa mukha nito na gusto nitong tanggapin ang alok ng aming kaklase. Sino ba naman kasi ang hindi gugustuhing sumakay ng kotse pauwi?

“S-sige! Papayag akong sumabay kami ni Kiko sa ‘yo. Basta ihahatid mo rin ako patungo sa aming sitio, maliwanag ba?”

“Sure,” nakangiti pa ring tugon ni Louis.

Tumango-tango ang aking kaibigan. Lulunukin talaga nito ang lahat ng pride sa katawan makasakay lamang ng kotse. Nakwento rin kasi nito kanina na nahulog n’ya sa kanal ang kanyang pamasahe kaya maglalakad lamang daw s’ya ngayon pauwi. Wala kasi akong perang pwedeng ipahiram dito.

Napatingin silang dalawa sa akin. Kanina pa pala ako walang imik.

“A-ah, Louis, Rey, kayong dalawa na lang muna kung pwede. Dadaan pa kasi ako sa bahay ng kumare ni Inay sa bayan upang kunin ang bunso kong kapatid,” tanggi ko sa alok ng aming kaklase.

“We can fetch him. Kasya naman ang apat na tao sa sasakyan ko.”

Umiwas ako rito ng tingin sabay kamot ng aking batok.

“Ano kasi... hindi sanay ‘yung kapatid ko sa sasakyan. Baka sumuka pa iyon, nakakahiya naman.”

“Kiko naman, ang daming arte. Kasya nga raw ang apat. Isa pa ay sigurado akong mas pipiliin ni Baby Karl na sumakay ng kotse,” ani Rey.

“E-eh... paano si Kevin?” muli kong palusot.

“Kasya ang lima!” sagot ni Louis.

Sandali muna akong napatigil bago magsalita.

“P-pasensya na talaga kayo. Hindi ko matatanggap ang alok mo, Louis.”

“Alright. Sa susunod na lang. Then, see you guys tomorrow,” paalam nito. Nakaramdam naman ako ng kaunting awa rito.

“Hoy! Akala ko ba kaming dalawa ihahatid mo?! Andito pa po ako, oh!” agad na banggit ni Rey dito.

“Well, you’re not Kiks. Bakit kita ihahatid? Magkaibigan ba tayo?” tugon naman nito.

“Kinang ina mo, ah!”

“L-Louis!

Napatigil silang dalawa nang sumigaw ako.

Nag-ipon pa ako ng lakas ng loob upang sabihin iyon kaya nang mapalingon sa akin si Louis ay agad ring bumalik ang aking kahihiyan.

“P-pwede bang si Rey na lang muna ang ihatid mo?” hiling ko rito nang hindi makatingin sa kanya nang diretso.

Hindi ito umimik kaya muli akong nagsalita.

“W-wala kasi s’yang pamasahe dahil nalaglag n’ya kanina.”

Napahinga ito nang malalim.

“Alright. But I will only do it because of you.”

Unti-unti akong napangiti rito.

“Feeling ampota. Kotse lang ang meron ka, hoy! Kaya kitang ibalibag nang nakapikit!”

“R-rey,” saway ko sa aking matalik na kaibigan.

Agad rin naman itong tumahimik.

“M-maraming salamat, Louis. Ingat kayo sa byahe.”

“You’re welcome, Kiks. Though hindi ko maipapangakong maihahatid ko talaga itong kaibigan mo. I will not hesitate to kick him out of my car once he keeps annoying me.”

“Bleeeeee!”

Hinampas ko nang mahina ang matalik kong kaibigan dahil sa ginawa nitong pang-aasar kay Louis.

“S-sige na, mauna na kayo.”

Itinulak ko na silang dalawa upang umalis.

“See you tomorrow,” huling banggit ni Louis.

“Ingat,” ang nasabi ko na lamang.

Pinagmasdan ko ang dalawa na maglakad palayo. Binantayan ko muna ang mga galaw ni Rey at baka mapikon na naman si Louis dito. Mabuti na lamang at mukhang hindi na nito inaway ang kaklase naming iyon.

Nang tuluyan na silang makaalis ay napabuntong-hininga ako nang malalim.

Ang totoo n’yan ay gusto ko rin namang sumakay sa kotse ni Louis. Bihira lamang ako nakakasakay ng ganoong klaseng sasakyan kaya’t hindi ko gugustuhing sayangin ang mga pagkakataon. Maliban ngayon.

Gusto ko muna kasi itong iwasan. Sobrang lakas ng dating ni Louis para sa akin. Kapag nakikita ko s’ya, pakiramdam ko ay nauuhaw ako. Bumabalik sa aking isipan ang mga pinagsaluhan namin noong araw na iyon. At gusto ko na iyong wakasan. Ayoko nang makipag-ugnayan nang ganoon sa kanya. Isa pa ay mas mainam na rin iyon nang magkaroon ng pagkakataon ang dalawa na makapag-usap. Sana lamang talaga ay magkaayos na sila at magtagumpay ang aking plano.

“Huy!”

“Ay pwet ng baklang kabayo!”

Nagulantang ako nang bigla na lamang may sumulpot mula sa aking likuran. At walang iba iyon kundi si Kevin. Tawang-tawa pa ang loko habang inaasar ako.

“Taena, si Vice Ganda ba ‘yang tinutukoy mo?” anito habang tawa pa rin nang tawa.

“Tsk.” Inirapan ko ito. “Mukha ba akong nakikipagbiruan?” sambit ko habang naka-halukipkip ang dalawang braso.

“Sorry na, Kuya. Tulala ka kasi, eh. Ayan tuloy.”

Napailing na lamang ako at nagsimula na ring maglakad. Sumunod naman ito.

────୨ৎ────

REY

NAKASUNOD lamang ako sa Louis na iyon habang naglalakad kami patungo sa lugar kung saan nakaparada ang kotse nito. Ayoko kasi itong sabayan sa paglalakad. Baka mag-iba lamang ang timpla ko at kung ano pa ang masabi ko rito.

Kung bakit ba naman kasi ako napasubo sa ganto. Paano, ‘yung bente pesos na pamasahe ko, nahulog sa kanal habang papasok ako kaninang umaga. Tuloy, kinailangan kong maghanap ng paraan upang makauwi kaagad ng bahay. Balak ko nga sanang maglakad lamang pauwi pero ‘di biro ang layo ng aming baryo. Tiyak na gagabihin ako sakaling lakarin ko lamang ang daan papunta roon. Kaya heto ako ngayon, kumapit sa patalim ng isang demonyo.

Habang tahimik na naglalakad ay bahagya akong napasinghap nang makita ko ang demonyo- este ang Louis na iyon na lumingon sa aking gawi.

Nagdalawang-isip pa ako kung sasalubungin ko ang mga tingin nito ngunit sadyang matigas ang pagmumukha nito at ilang segundo lang naman akong tinitigan.

“M-may problema ka ba?” kompronta ko rito.

“Wala ka na bang ikabibilis pa? Kupad mong maglakad.”

Matapos sabihin iyon ay muli na itong napatingin sa dinaraanan.

Agad namang umusok ang aking ilong at mga tenga. Kuhang-kuha talaga nito ang pika ko.

Pasalamat talaga s’ya at may kailangan ako sa kanya. Dahil sa oras na makababa ako ng lecheng kotse nito mamaya ay sisipain ko talaga iyon nang malakas.

Maya-maya pa ay narating na rin namin ang lintik na kotse nitong napakalayo.

“Bakit kasi dito mo sa labas ipinarada eh may quadrangle naman sa loob?” iritang tanong ko rito.

“Member ba ako ng faculty? Para sa mga teachers lang ‘yun doon, huy.”

“Asus, ang sabihin mo, para mabilis kang makapag-cutting classes.”

Inirapan ako nito.

“Whatever.”

Binuksan nito ang pinto sa may bandang harapan ng kanyang kotse.

“Sa likod ako uupo,” sambit ko rito.

Sinamaan ako nito ng tingin.

“Are you gonna go in or not?”

“Sa likod nga ako uupo. Bingi ka ba?”

“I have important things here in my car. Mahirap na at baka mangialam ka pa. At least sa harapan mababantayan ko ang mga galaw mo.”

“Aba’y gago ka rin pala, ano? Anong akala mo sa ‘kin, klepto?”

“Well, I don’t know you. Mahirap nang magtiwala. Eh kung ayaw mo naman pala edi maglakad ka na lang pauwi. For all I care.”

Isinara nito ang pinto ng kanyang kotse.

“T-t-teka lang naman. Ito naman hindi na mabiro. Eto na papasok na, oh.”

Ako na mismo ang nagbukas muli ng pinto at saka ay pumasok sa loob.

Nang makapasok na ako ay nagsalubong ang aming mga tingin at mukhang hindi nga ito natuwa sa ini-akto ko kanina.

Pabalibag nitong isinara ang pintuan.

“Psh,” tanging nabanggit ko.

Ilang segundo pa ay pumasok na rin ito sa kabilang pinto.

Tahimik itong nagsuot ng seatbelt.

Hindi ako makatingin dito. Ngayon ko lang kasi napagtantong ang kapal pala ng mukha ko. Ako na nga lang ‘tong nakikisakay ako pa ‘tong nagtatapang-tapangan.

Sorry naman. Kasalanan ko bang pinaglihi sa pika ‘tong si Louis at sobrang daling kumulo ng dugo ko rito?

“Wear your seatbelt. I will not take responsibility for your death once na-disgrasya tayo.”

Agad akong napatingin dito.

“Edi mag-ingat ka sa pagmamaneho.”

Binunot ko na ang seatbelt at isinuot iyon.

“Arte-arte,” bulong ko sa aking sarili.

Sinimulan na nitong paandarin ang kotse.

Nang tuluyan nang umandar ang sasakyan ay muli itong nagsalita.

“Saan pala kita ihahatid?”

“Sa may diversion road muna tayo. Ituturo ko na lang sa ‘yo mamaya kung saan tayo liliko. Maliit na daan lang kasi iyon papunta sa aming sitio. Pero kakasya naman siguro itong kotse mo.”

Hindi na ito sumagot. Kaya’t tahimik na lang din akong naupo habang nakadungaw sa bintana.

Bigla kong naisip si Kiko. Kung nandito lang siguro ito ngayon ay hindi ako makakaranas ng ganitong pagkailang. Ano na naman ba kasing pinag-iinarte ng kaibigan kong iyon? Minsan talaga ay hindi ko ito maintindihan, eh.

“How long have you both known each other?”

Napalingon ako nang bigla itong magsalita.

“H-ha?”

Hindi ko inaasahang kakausapin ako nito.

“You and Kiks.”

“A-ah... Nakalimutan ko na, eh. Pero kindergarten ata. Basta sa mga panahong iyon.”

Tumango-tango ito.

Iiwas na sana ako ng tingin ngunit wala naman sigurong masama kung makipag-usap ako rito kahit maikli lang. Kesa naman mabagot ako buong byahe.

“B-ba’t mo natanong?”

“Nothing. Bawal ba?”

Tinitigan ko ito nang ilang segundo habang abala pa rin ito sa pagmamaneho.

Pucha, bakit ngayon ko lang napansin ang kapogian ng hayop na ‘to? May itsura pala. Ay, hindi. Hindi lang basta may itsura. Gwapo ito. Hindi ko lang siguro maamin dahil sa inis ko rito.

“M-may gusto ka ba sa kaibigan ko?” kusang lumabas sa aking bibig.

Muntik ko nang sampalin ang aking sarili. Bwisit, nadulas ako du’n, ah.

Napangisi ito.

“And why do you care?”

“M-malamang. Bespren ko ‘yun. Kaya trabaho kong kilatisin ang mga ulupong na umaaligid sa kanya.”

Tumingin ito sa aking gawi habang nakangisi pa rin.

“Me? An ulupong? You wish.”

Mabilis naman akong nag-iwas ng tingin. Hayop na ‘yan. Ampogi, punyemas.

“In all seriousness, though, hindi ko rin talaga alam kung anong totoong nararamdaman ko towards Kiks.”

Muli akong napatingin dito. Sa daan na ulit ito nakatingin.

“One thing’s for sure. I’ve had a crush on him ever since bago pa lang ako rito as a transferee last year. He caught my eyes immediately. But that was just a physical attraction.”

Inalis ko nang muli ang aking tingin mula rito. Sino ba naman kasing hindi mahuhumaling sa taglay na pagka-gandang lalake ni Kiko? Alam n’yo ‘yung sobrang pogi to the point na mukha nang babae? Ganu’n s’ya. Mas maganda pa nga yata ‘yun kesa sa mga kaklase naming babae, eh.

“I tried my best so he could like me back. But for some reason, parang iniiwasan n’ya ako. Like something’s bothering him whenever he’s with me. Katulad kanina.”

Hindi ko talaga alam kung anong isasagot ko rito. Hindi naman ako eksperto sa mga ganoong bagay. Pero bilang matalik na kaibigan ni Kiko ay tungkulin kong magsalita para sa kanya.

“S-siguro ay naguguluhan lang s’ya tungkol sa mga bagay na iyon. Kilala ko ang bespren kong ‘yun. Parang anak ni Papa Jesus ‘yun sa sobrang bait at palagiang pagsunod sa kung anong tama. Kaya kahit pakitaan mo pa ‘yun ng kung anong ka-romantikohan, iisipin n’yang mali iyon dahil kapwa kayo lalake.”

Naghari ang katahimikan matapos ko iyong sabihin. Napaisip tuloy ako kung may nasabi ba akong mali.

Hanggang sa nagsalita itong muli.

“How about you?”

Binigyan ko ito ng nagtatanong na tingin.

“Do you think being with someone of the same gender is a sin?”

Bahagya akong napasinghap sa nabanggit nito.

Mabilis din akong nag-iwas ng tingin dito.

“H-hindi naman ako d’yos upang magdikta kung anong tama.”

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang kamay nito na humawak sa kamay ko.

At halos magulantang ako nang inilapat n’ya iyon sa kanyang hita.

Nagsalubong ang aming mga tingin.

“You hate me, right? Why aren’t you resisting?”

Napalunok ako nang buo.

Mula sa hita ay inalalayan n’ya ang aking kamay patungo sa kanyang umbok sa harapan. Mas dumoble pa ang aking gulat nang mahawakan ko ang bagay na iyon. A-ang laki...

Napatingin ako sa mukha nito. Abala na ito sa pagmamaneho ngayon at hinahayaan lamang akong hawakan ang kanyang alaga.

Napakagat-labi na lamang ako at sinimulan iyong himasin.

Tangina, ang laki talaga.

Ano kayang itsura nito sa loob?

Pagkatapos ko iyong himas-himasin nang ilang segundo ay muli akong napatingin sa ekspresyon ng kanyang mukha. Sa harapan lamang ito nakatingin at tila hindi ako alintana.

Wala naman sigurong masama kung bubuksan ko, ‘di ba? Sisilip lang naman ako.

Kinalas ko ang sinturon ng suot nitong slacks. Nanginginig pa ako habang ginagawa iyon.

Nang tuluyan iyong kumalas ay hindi na ako nag-atubuling buksan ang butones at zipper nito.

Halos matuyuan na ako ng laway. Hindi na ako makapaghintay na makita ang kargada ni Louis.

Bumungad ang itim na brief nito. Ngunit ang mas pumukaw sa atensyon ko, ang umbok ng tigas na tigas nitong ari.

Muli ko iyong hinimas-himas nang swabe at marahan.

Akmang tutupiin ko na sana ang garter ng brief nito nang bigla itong magsalita.

“Akala ko ba galit ka sa ‘kin? Why are you itching for my d**k all of a sudden?”

Napatigil ako sa aking ginagawa.

Mabilis pa sa alas-kwatrong nag-ayos ako ng pag-upo.

“P-pasensya na.”

Bigla itong tumawa nang mahina.

“So, pareho pala kayo ng best friend mo. Birds of the same feather flock together indeed.”

Gusto ko na lamang magpakain sa lupa. O baka pwede namang tumalon ako mula rito sa bintana ng kotse. Putangina talaga.

Hiyang-hiya ako sa aking sarili. Kuhang-kuha ni Louis hindi lamang pala ang pika ko, kundi pati kahinaan ko.

Ilang saglit pa ay nakita ko na ang maliit na daan patungo sa aming baryo.

“D-d’yan mo na lang ihinto sa may kanto. Kaya ko nang lakarin ‘to.”

“Are you sure na hindi mo itutuloy ‘to? Tigas na tigas pa, oh.”

Sandali akong napatingin sa umbok nito at saka mabilis ding nag-iwas. Hindi ko na lamang ito pinansin.

Huminto na ito at agad kong binuksan ang pintuan. Mabilis din akong lumabas.

“Come on... ano, pagjajakolin mo rin ba ako mag-isa?”

Imbes na sumagot ay isinara ko na ang pinto ng sasakyan nito at naglakad patungo sa aming baryo.

Bwisit ka, Ace Louis Martinez. May araw ka rin.

────୨ৎ────

KIKO

TAHIMIK na ang gabi at abala pa rin ako sa pagsusulat ng aking assignment. Tanging mga kuliglig ang aking naririnig mula sa labas.

Bigla kong naisip sina Rey at Louis. Kumusta kaya ang naging byahe ng dalawang ‘yun? Sana naman ay naging magkasundo sila kahit papaano. Kilala ko ang matalik na kaibigan kong iyon. Literal na kabaliktaran ko ito at walang preno ang bibig. Lahat din ng gusto nitong sabihin ay hindi nito pinapalampas.

Sa kabilang banda ay tiwala naman akong kakayanin ni Louis ang kaibigan kong ‘yun. Sana lamang talaga ay walang nangyaring masama sa kanila.

Nasa huling parte na ako ng aking sinasagutan nang bigla na lamang magbukas ang pintuan ng aming bahay.

Tumambad si Itay na kakapasok pa lamang.

“‘Tay, mabuti naman at nakarating na kayo.”

Kaagad akong tumayo upang lapitan ito.

Nagmano ako rito at kinuha ang kanyang suot na bag at saka isinabit iyon sa dingding.

“Ang Inay at mga kapatid mo?”

“Tulog na ho, ‘Tay. Nasa mesa na rin ho ang pagkain ninyo.”

Napangiti ito sa akin at saka ginulo ang buhok ko.

“May nakakalimutan ka ba, anak?”

Napaisip naman ako dahil sa sinabi nito.

“Ano ho iyon?”

“Cha-raaan!”

Inilabas nito ang isang wallet na kulay itim.

Napamulagat ako sa matinding gulat at pagka-galak.

“Para sa akin ba ‘yan, ‘Tay?” hindi ko makapaniwalang banggit.

“Hindi ba’t may usapan tayo kagabi?”

Saka ko lang naalala ang tungkol doon. Oo nga pala!

“Salamat, ‘Tay!”

Bigla ko itong niyakap nang mahigpit.

“Naisip ko lang na binata ka na nga pala. Gamitin mo ang wallet na ito upang makapag-ipon ka ng sarili mong pera. Sa paraang iyon ay maaari mong mabili ang mga gusto mo.”

“Opo, ‘Tay. Maraming salamat po.”

Maya-maya pa ay sinamahan ko na itong kumain ng kanyang hapunan habang gumagawa ako ng assignment sa hapag-kainan.

“Anong oras na akong nakauwi, ‘nak. Trapik kasi sa siyudad kasi sumabay pa ‘yung piyesta kanina. Kaya ayun, tumambay muna kami saglit matapos naming ma-deliber ‘yung mga ani. Doon ko binili ‘yung wallet mo. Ang lalaki rin kasi ng tawad ng mga paninda roon. Biruin mo, kwarenta-porsyento ang bawas.”

“Ang laki nga, ‘Tay. Sobrang laki rin ng natipid mo. Ang ganda pa ng kalidad nung wallet.”

“Kaya nga, ‘nak, eh. Mukhang mamahalin.”

Ilang segundo rin kaming tumahimik at naging abala sa kanya-kanyang ginagawa nang muli itong magsalita.

“S’ya nga pala, anak. Kayong dalawa ni Kevin ang isasama ko sa palayan ngayong darating na Sabado. Tatanggap na kasi ng labada ang Inay mo kahit Sabado’t Linggo. Mabuti na rin iyon pandagdag ng kita. Ang kaso, baka madalang na lang natin s’yang makakasama sa palayan.”

“Wala hong problema, ‘Tay. Gagawin namin ni Kevin ang lahat ng aming makakaya sa Sabado. Mas mabuti na rin ‘yun dahil pang-lalake naman talaga ang mga gawain sa palayan, nang matutukan na rin ni Inay ang kanyang paglalabada.”

Isang matamis na ngiti ang iginanti nito at nagpatuloy na itong muli sa pagkain ng kanyang hapunan.

Makalipas ang ilang minuto ay natapos na ako sa aking takdang-aralin. Maging si Itay ay natapos na ring kumain.

Kanya-kanya na kaming nagtungo sa aming mga kwarto. Alam kong bugbog-sarado ngayon ang buong katawan nito dahil sa magdamagan at walang tigil na pagta-trabaho ngayong araw. Sa susunod ko na lamang s’ya aalukin ng masahe. Kailangang-kailangan iyon ng kanyang pangangatawan.