Lihim ni Kiko [M2M]

XV

MAG-TATAKIPSILIM na nang makarating kami sa lubak-lubak na daan patungo sa aming sitio. Buhat-buhat ko ang natutulog na si Karl at tahimik na naglalakad. Nasa bandang likuran naman namin si Kevin at katulad ko ay wala rin itong kibo habang binabaybay namin ang daan pauwi.

Kanina ko pa ito napapansing hindi umiimik. Ngunit naisip kong baka pagod lamang ito sa eskwela kaya ganoon ang ikinikilos nito. Maging si Mang Berto ay napansin din iyon kanina at tinanong pa ito kung ayos lamang daw ba ito. Sumagot naman ang kapatid ko na wala raw iyon at huwag na lamang s’yang alalahanin.

Pero hindi ko pa rin maiwasang magtaka. Kilala ko si Kevin. Kabaliktaran ko ito at walang oras na hindi ito nagsasalita maliban na lamang kung may hindi kami pagkakaintidihan. At sa pagkakatanda ko naman ay walang kahit anong hidwaan o awayan na namagitan sa amin.

Dala ng kuryosidad ay marahan ko itong nilingon upang tignan.

At laking gulat ko nang masilayan kong nakatingin din pala ito sa akin habang tahimik na naglalakad.

Mabilis ding bumalik ang aking paningin sa harapan at nagpatuloy na lamang din sa paglalakad.

Base sa nakita ko ay mukhang may malalim din itong iniisip.

Teka, may nagawa ba akong kasalanan dito? Wala naman akong maalalang may nabanggit akong hindi maganda sa kanya. Tungkol ba iyon kaninang umaga?

Oo nga pala. Nananamlay ako simula pa nu’ng Linggo dala nga ng pag-iisip ko tungkol sa nakaraan namin ni Don Leandro. Baka hindi nito nagustuhan ang pananahimik ko. Ilang beses ako nitong sinubukang kausapin ngunit puro tango at iling lamang ang maisagot ko rito.

Hindi ko rin naman kasi pwedeng sabihin sa kanya ang tungkol sa namagitan sa amin ng Don. Tiyak na hindi ito magdadalawang-isip na sugurin ito sa hacienda sa oras na malaman nito ang nangyari. Kung mahigpit at bantay-sarado sa akin si Itay, mas lalo naman ang kapatid kong iyon.

Hanggang sa makarating kami ng aming bahay ay hindi pa rin ako nito pinapansin. Sinubukan ko pa itong kausaping muli ngunit puro tango o iling lamang ang isinagot nito sabay iwas muli.

Nalilito na talaga ako sa ina-akto nito.

Kahit na ganoon ay pinili ko na lamang itong intindihin. Kakausapin ko na lamang ito nang masinsinan kapag nagkaroon ng pagkakataon. Hindi pwedeng matapos ang araw na ito na ganoon pa rin s’ya sa akin.

────୨ৎ────

MABILIS na sumapit ang gabi at katatapos lamang naming kumain ng aming hapunan. Kaagad kong niligpit ang aming mga pinagkainan at naghugas ng plato.

Kanya-kanya nang umakyat sa kani-kanilang kwarto sina Itay at mga kapatid ko.

Matapos iyon ay nagbasa pa muna ako ng mga lectures mula sa klase kanina at gumawa na rin ng assignments.

Abala ako sa aking ginagawa sa ibabaw ng lamesa nang bigla na lamang sumulpot ang naka-tapis na si Itay. Mukhang katatapos lamang nitong maglinis ng katawan sa likod-bahay.

“Oh, anak, hindi ka pa ba matutulog?” banggit nito habang nagpupunas ng leeg, dibdib, at kili-kili gamit ang bimpo.

“Marami kasing assignments, ‘Tay. Pero patapos na rin naman ho ako,” tugon ko rito.

Pasimple ko itong sinipat bago bumalik sa pagsusulat.

“S’ya, pagkatapos mo riyan ay huwag mong kalilimutang patayin ang mga ilaw, maliwanag ba?” bilin nito.

“Opo, ‘Tay.”

Ang buong akala ko ay papasok na ito sa kanilang kwarto ngunit bahagya akong nagulat nang muli itong magsalita.

“S’ya nga pala, may nangyari ba sa inyo ng utol mo?”

Napasinghap ako nang mahina sa nabanggit nito. Napansin n’ya rin pala iyon.

“A-ah, w-wala naman ho, ‘Tay. P-paano n’yo ho nasabi?” nauutal kong bigkas. Hindi rin ako makatingin dito nang diretso.

“Tatay n’yo ako. Sa tingin n’yo ba hindi ko mahahalata ang bawat ikinikilos ninyo?”

Hindi na ako nakaimik. Wala rin naman akong maisasagot dito. Maging ako ay hindi alam kung bakit nagkakaganoon ang kapatid kong iyon.

Nabigla ako nang bigla itong lumapit sa akin at hinagod ang likod ko.

“Kahit huwag mo nang sabihin, anak. Basta tandaan mo, bilang nakatatanda ay ikaw ang may responsibilidad na mag-resolba ng hindi n’yo pagkakaintidihan. Gusto kong bukas ay makita ko na nagkabati na kayo, ayos ba?”

Pinilit ko na lamang na ngumiti.

“S’ya. Matutulog na ako at maaga pa ako bukas. Isasama raw kasi ako sa siyudad upang i-deliver ‘yung mga bagong naani kanina at nung Linggo. Huwag kang mag-alala, magdadala ako ng pasalubong para sa ‘yo.”

Nagliwanag ang aking mukha nang marinig ko iyon.

“Talaga, ‘Tay?”

“Pangako iyan. Sige na, goodnight na, baby ko. Huwag ka nang magtagal d’yan nang sapat din ang tulog mo kinabukasan.”

Hinalikan ako nito sa ang aking bumbunan at saka ay umalis na upang magtungo sa kanilang kwarto ni Inay.

Naiwan naman akong may mga ngiti sa labi. Napakabait talaga sa akin ni Itay. Tuwing nagtutungo kasi ito sa siyudad ay hindi nito nakakalimutang dalhan ako ng pasalubong katulad ng school supplies, pagkain, damit, o kahit simpleng gamit. Ngunit kadalasan ay palihim lamang iyon dahil baka magselos daw sina Inay, Kevin, at Karl. Ako lamang kasi ang madalas na dalhan nito ng regalo dala ng wala itong budget upang bilhan kaming lahat. Hindi ko rin alam kung bakit ako. Siguro ay dahil paborito n’ya ako sa aming magkakapatid. Pero kahit na ganoon ay hindi ko naman pinagdadamot ang mga ibinibigay sa akin ni Itay. Binibigyan ko rin sina Kevin at Karl ng mga iyon paminsan-minsan. Ngunit sikreto lang na kay Itay pala iyon nanggaling.

Habang nagbabasa ay bigla na lamang sumagi sa aking isipan si Louis.

Naalala ko lang bigla ang nangyari sa amin sa kotse nito kanina.

Unang beses kong makipaghalikan hindi lamang sa kapwa ko lalake, kundi sa kahit na sino. Buong buhay ko ay hindi ko inakalang mararanasan ko iyon. Hindi ko alam na posible pala ang ganoong bagay. At aminin ko man o hindi ay talagang nagustuhan ko iyon.

Aminado rin akong hindi pa ako ganoon kabihasa kaya ang mga labi ni Louis ang mas nangingibabaw kanina. Sumasabay lamang ako rito.

Kaso hindi rin namin iyon itinuloy. Paano’y bigla kong naalala na kailangan pa pala naming daanan si Karl kina Aling Sylvia. Kaya bitin na bitin man ay pinili ko na lamang iyong tapusin. Kitang-kita ko pa ang dismayadong mukha ni Louis bago ako lumabas ng kanyang kotse. Sinubukan pa ako nitong hilain pabalik sa loob ngunit mabuti na lamang at mabilis akong nakailag.

Hindi ko alam kung paano ko ito haharapin bukas matapos ko itong ibitin at iwan sa ere. Sana lang talaga ay naintindihan ako nito. Ngunit base sa pagkakakilala ko rito ay mukhang maiintindihan naman ako nito kung ipapaliwanag ko lamang sa kanya nang maayos ang totoong dahilan.

Ilang minuto pa ay natapos na rin akong gumawa ng aming assignment. Isinilid ko na sa loob ng aking bag ang mga gamit ko at saka isinabit iyon sa sabitan.

Bago pumasok ng kwarto naming magkakapatid ay naghugas muna ako ng paa sa may poso at sinunod ang bilin ni Itay na patayin ang mga ilaw.

Nadatnan ko sa aming kwarto ang mukhang mahimbing nang natutulog na si Kevin. Hindi ko ito masyadong maaninag dahil madilim ang buong paligid. Mag-isa lamang ito dahil nasa kabilang kwarto ulit natulog si Karl kasama nina Itay.

Tahimik akong lumapit sa katre at saka ay maingat na humiga at nagkumot ng sarili. Baka kasi maistorbo ko ang pagtulog ng kapatid ko.

Ilang segundo pa lamang akong nakapikit ay nakaramdam ako kaagad ng paggalaw.

Marahan akong napadilat at saka ay napalingon sa aking tabi.

Si Kevin pala iyon. Umurong ito palapit sa akin kaya halos isang dangkal na lamang ang layo ng aming mga mukha.

“K-kevin, gising ka pa pala,” sambit ko rito sa may kahinaang tono.

Hindi ito nagsalita at nanatiling nakatingin lamang sa akin.

Nakaramdam ako ng pamilyar na kaba. Kabang naramdaman ko rin noong may ginawa kaming kababalaghan ilang araw na ang nakalilipas.

“Anong ginawa n’yo nung Louis na ‘yun kanina?”

Halos mapaigtad ako sa gulat dahil sa sinabi nito.

Paanong...

“H-huh? A-ano bang p-pinagsasabi mo?” utal na utal kong tugon.

Paano nito nalaman ang tungkol doon? Sa pagkakaalala ko naman ay sa may gate ng paaralan na kami nagkasalubong kanina. Imposibleng nakita kami nitong magkasama ni Louis.

“‘Wag ka nang magmaang-maangan pa. Nakita kitang palabas ng kotse ng lalaking iyon. Lukot-lukot din ang uniform mo.”

Bigla akong napatda. Huling-huli na ako. Wala na akong kawala pa. Iyon ba ang rason kung bakit hindi ako nito iniimik kanina?

“Hindi ako chismoso pero may mga naririnig ako tungkol sa lalaking iyan. Kung kani-kanino daw ‘yan nagpapachupa.”

Nagsimula na akong pagpawisan. Paano kung malaman nitong kasali ako roon sa mga pinasuso ni Louis.

“Tangina, kahit ‘yung mga bading na mukhang shokoy sa bayan nakaisa na raw d’yan, eh. Pati ‘yung na-kwento ko sa ‘yong teacher namin sa Math na gusto akong maging baby boy pinagbigyan din n’yan. Kadiri.”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili at bigla na lamang akong nangilid. Hiyang-hiya ako sa kapatid ko. Hiyang-hiya ako sa aking sarili. Ngayon ay alam na nito kung gaano ako ka-desperado sa isang lalake. Sana lamang ay hindi magbago ang kanyang pagtingin sa akin nang dahil doon.

“P-pasensya na, K-kevin. H-hindi ko naman ginusto ‘yun, eh. Masyado lang akong mahina. Ang bilis kong ma-manipula. H-hindi ko napigilan.”

Napaiyak na ako nang tuluyan.

Kaagad itong bumangon at napaupo.

“Tsk. Umiiyak ka na naman, eh.”

Pinigilan ko ang aking sarili na umiyak nang malakas dahil baka marinig ako nina Itay sa kabilang kwarto.

“Hindi ako galit sa ‘yo. Nag-aalala lang ako. Alam ko namang may pangangailan ka rin. Pero huwag naman sa patapong lalaki na katulad ng Louis na ‘yun. Anong malay mo kung may sakit pala iyon na nakakahawa, ‘di ba?”

“W-walang sakit si Louis. Nakasabay s’ya ni Rey sa ospital. N-nagpa-test daw s’ya. S-sabi n’ya wala raw...,” mabilis kong tugon.

“Kahit pa. Ano, hihintayin mo pang magkaroon?”

Hindi na ako nakaimik. Tama nga naman kasi ito sa kahit anong aspeto pa tignan. Kilalang mahilig sa s*x si Louis. Alam na alam ko ang mga maaaring kahinatnan sa oras na makipag-ugnayan ako rito. Ngunit dahil nga sa pagkauhaw ko ay hirap akong kalabanin iyon.

Naghari ang katahimikan. Hindi ko na alam ang aking sasabihin. Iisa lamang ang nasa utak ko ngayon. At iyon ay ang matinding kahihiyan sa aking kapatid.

“Nandito naman ako.”

Mabilis akong napatingin dito dahil sa nabanggit nito.

“Bakit hindi mo subukang gamitin ako? Malinis ako. Bilang lang din sa isa kong palad mga nakadede nitong junior ko. At higit sa lahat, ‘di hamak naman yata na mas malaki ‘tong akin.”

Halos mapanganga ako sa aking narinig mula rito. Hindi ko alam kung saan ako magugulat sa mga sinabi nito. Ang alok ba nito o ang katotohanang may mga nakatikim na rito.

“B-b-baliw,” ang agad kong nasambit.

“Baliw? Hindi ka nga nag-alangang salsalin ako noong nakaraang linggo, eh.”

“P-pinilit mo lang naman ako, eh.”

Nagulat ako nang bigla ako nitong tinabihan sa paghiga. Maya-maya pa ay sinimulan na nitong ikiskis ang kanyang pang-ibaba sa akin.

“Sus. Kunwari ka pang hindi mo rin ‘yun ginusto. Sige na, Kuya.”

Mas dumoble pa ang gulat at kaba ko. Kelan pa naging ganoon ang boses nito? Mas malalim pa sa akin at punong-puno ng pang-aakit. Hindi ako sanay rito.

“K-kevin, t-tumigil ka. Bawal itong ginagawa natin.” Sinubukan ko itong sawayin. Ngunit sa loob-loob ko ay ikamamatay ko sakaling tumigil nga ito.

“Ssh... Huwag kang mag-alala, wala namang makakaalam,” bulong nito sa aking kanang tenga.

Tila may kuryenteng dumaloy sa buo kong katawan. Nagsimula na ring magwala ang mga paru-paro sa aking sikmura.

Gulong-gulo ako sa nangyayari. Natatakot ako. Ngunit hindi ko mapigilang mag-asam sa mga susunod na mangyayari. Alam na alam ko na kung saan ito patungo.

Pigil na pigil ako. Sa loob-loob ko ay may bumubulong sa aking isipan na subukang pigilan ang nagbabadyang mangyari dahil malaking kasalanan ito sa mata ng diyos. Ngunit sadyang ang hirap kalabanin ng tawag ng laman.

Maihahalintulad ko si Kevin kay Itay na s’yang pinaka-pantasya ko sa lahat. Kuhang-kuha nito ang kaanyuan ng aming ama. Mula sa mga mata, ilong, labi, pagiging barako, at higit sa lahat, ang pagkakaroon ng magandang pangangatawan sa kabila ng mura nitong edad.

Wala naman sigurong masama kung susubukan ko kahit isang beses lang ang kapatid ko. Gusto ko lang malaman kung paano makipagtalik sa isang katulad ni Itay.

Kaya naman ay tahimik akong bumangon at marahan itong inalalayang umupo.

Kitang-kita ko sa mga mata nito ang pinaghalong gulat at antisipasyon.

Nang nakaayos na ito ng upo ay agad akong pumatong sa kanya.

Ramdam na ramdam ko kaagad sa aking pwetan ang naghuhumindig nitong higanteng kargada na minsan ko nang sinalsal. Hindi na ako makapaghintay na mahawakan itong muli.

Sinimulan kong igalaw ang aking pang-ibaba upang kiskisin ang junior nito sa ilalim habang nakapatong ang dalawa kong braso sa mga balikat nito.

Bigla itong napakagat-labi habang nakatingin pa rin sa akin nang puno ng pag-aasam.

“Basta siguruhin mo lang na hindi ito makakarating kahit kanino. Lalong-lalo na kina Itay at Inay, maliwanag ba?” sambit ko rito nang harapan. Halos isa o dalawang pulgada lamang ang pagitan ng aming mga mukha at labi.

Imbes na sumagot ay laking gulat ko na lamang nang bigla ako nitong hinalikan nang maalab at niyapos ng yakap.

Gulat na gulat man ay mabilis din naman akong nakasabay rito at namalayan ko na lamang ang aming mga sarili na magkayakap habang walang habas sa paghalik sa isa’t-isa.

Mabuti na lamang at naranasan ko na ito kasama si Louis kanina. Agad ko ring nakuha ang mga teknik na ginamit nito sa aking mga labi. Mabilis kong nasaulado ang kahalayang iyon sa hindi ko rin alam na kadahilanan. Na tila ba natural lamang ito sa akin.

Labas dila, sipsip dito, sipsip doon, salitan ng laway. Buong buhay ko ay hindi ko inaasahang mangyayari ito sa amin ng nakababata kong kapatid.

“Tangina, Kuya. Matagal ko na ‘tong pinapangarap. Ang sarap-sarap mo palang humalik,” sambit nito sa kalagitnaan ng mainit naming halikan.

Hindi ko iyon pinansin at patuloy lamang ako sa pakikipaglaban dito gamit ang aking bibig at dila.

Tuloy-tuloy din ang pagkiskis ko ng aking pwetan sa tigas na tigas nitong tarugo.

Idinilat ko nang bahagya ang aking mga mata. At laking gulat ko nang masilayan kong si Itay na pala ang aking kahalikan.

Maya-maya pa ay biglang may sumagi sa aking isipan.

“Basta tandaan mo, bilang nakatatanda ay ikaw ang may responsibilidad na mag-resolba ng hindi n’yo pagkakaintidihan. Gusto kong bukas ay makita ko na nagkabati na kayo, ayos ba?”

Umalingawngaw sa loob ng aking utak ang mga nabanggit na iyon ng aming ama kanina.

Napasinghap ako sa gulat at mabilis na kumalas sa pakikipaghalikan kay Kevin. Agad rin akong lumayo rito at napaupo sa may bandang gilid ng aming higaan.

“K-kuya, anong nangyari?” Gulong-gulo at bakas na bakas ang pagkabitin sa tono nito.

“B-bawal talaga, Kevin.”

Muli akong napaluha. Hinahabol ko ang aking hininga. Bukod sa halos mawalan ako ng hangin dahil sa aming halikan ay kinakabahan din ako nang lubusan.

Nagpadalos-dalos na naman ako ng desisyon. Bawat araw ay dinadagdagan ko lamang ang aking mga kasalanan.

“Bawal? Ngayon mo pa talaga naisip ‘yan matapos ang mga ginawa natin?” Mukhang hirap na hirap ito.

“K-kahit na. Maling-mali na may mamagitan sa atin, Kevin. Hindi kaya ng konsensya ko.”

Bago sumagot ay lumapit muna ito sa akin upang tabihan ako.

Inilapat nito sa aking likod ang kanyang kamay at marahang hinagod iyon.

“Walang mali sa nararamdaman mo, Kuya. Inalok lamang kita dahil alam kong nakikipag-ugnayan ka sa isang lalaking katulad ni Louis dala nga ng kuryosidad mo sa mga bagay na ganto. ‘Di bale nang ako ang gamitin mo, ‘wag lang s’ya, Kuya. Ayokong mapahamak ka.”

Nanatili ako sa paghikbi.

“P-pero... bawal nga talaga kasi tayo, Kevin. Kapatid kita, kuya mo ako. Pagbali-baliktarin man ang mundo ay parehong dugo ang nananalaytay sa ating dalawa. At maling-mali sa mata ng panginoon ang nagawa nating iyon.”

Napahinga ito nang malalim matapos ang mga nabanggit ko.

“Alam ko naman. Pero kasalanan ba nating ito ang ipinagkaloob sa atin ng d’yos? Ang magkaroon ng pagnanasa sa sariling kapatid natin?”

Napalunok ako sa nasabi nito.

“Bata pa lang ako ikaw na ang laman ng puso ko, Kuya. Hindi ko rin alam kung bakit. At habang palaki ako nang palaki ay mas lalong lumalalim ang nararamdaman ko para sa ‘yo.”

Napalingon ako dito.

“Kevin, huwag. Maling-mali iyang nararamdaman mo.” Napaluha akong muli habang umiiling.

“Oo, alam ko. Pero eto ako, eh. Ito ang pagkatao ko. Ang hirap pigilan ng nararamdaman ko para sa ‘yo.”

Hindi na ako nakasagot pa. Naghahalo-halo ang emosyon ko ngayon. Hindi tama ang pagmamahal sa akin ni Kevin. Maling-mali. Sobrang mali.

“Huwag kang mag-alala. Hindi naman ako sa ‘yo humihingi ng kahit anong kapalit. Hindi rin ako umaasang ibabalik mo sa akin ang pagmamahal ko. Basta ang makita lamang kitang masaya ay ayos na ako, Kuya.”

“Kevin...” Patuloy pa rin ako sa pangingilid.

Kaagad ko itong niyakap nang mahigpit.

“Sorry, Kuya.”

“Sorry din, Kevin.”

Nanatili kami sa ganoong posisyon sa loob nang halos isang minuto hanggang sa muli itong magsalita.

“Pwede bang ituloy natin ‘yun, Kuya? Kahit paisa lang, please?”

Napakalas ako rito sabay hampas nang mahina sa kanyang braso.

“Sira!”

Nauwi iyon sa tawanan.

“Pero, seryoso, Kuya. Kapag kailangan mo ng tulong, nandito lang ako.”

Isang kindat ang iginawad nito sa akin na sinagot ko naman ng pag-iling habang nakangiti.