Lihim ni Kiko [M2M]

XIII

(TRIGGER WARNING: This chapter contains childhood s****l abuse and molestation. Reader discretion is advised.)

TAHIMIK akong naglalakad kasama si Itay. Pauwi na kami ngayon sa aming bahay galing sa hacienda. Natapos na kasi ang piging at alas-singko na ng hapon kaya’t nagdesisyon na kaming umuwi at mag-gagabi na rin. Mahirap nang maglakad sa madilim na daan.

Halos wala akong imik simula pa kanina. Napansin naman iyon ni Itay ngunit pinili na lamang nitong huwag akong pilitin kung ano ang tunay na rason niyon. Hindi kasi nito ugaling manghimasok. Kusa na lamang akong lalapit sa kanya kapag handa na akong sabihin kung ano ang tunay kong nararamdaman.

Ngunit sa lagay na ito, imposibleng masabi ko sa kanya ang totoong rason kung bakit ako tahimik simula pa kanina.

Unang beses ulit namin iyong pagkikita ng Don nang harapan. Madalas ko itong nakikita sa hacienda ngunit sa malayuan lamang. Bihira din kasi itong magpunta sa plantasyon dahil nariyan naman si Mang Paeng na s’yang taga-pamahala.

Kaya nagulat talaga ako nang batiin ako nito kanina.

Kung nagtataka kayo kung bakit ganoon ang ini-akto ko, may malalim kasi iyong dahilan.

Kwatro-anyos pa lamang ako nang nagsimula akong isama ni Itay sa hacienda. Abala noon si Inay sa pag-aalaga kay Kevin kaya’t sa akin na-toka ang aking ama. At upang mabantayan ako nang maayos ay madalas na ako nitong isama sa kanyang pinagtatrabahuan. Maayos naman ang pananatili ko sa hacienda. Magiliw sa akin ang mga ka-trabaho ni Itay dahil sadyang bibo raw akong bata. Itinuring nila akong parang anak-anakan. Kaya naman ay lumipas ang tatlong taon at isinasama pa rin ako ng aking ama sa hacienda.

Syete-anyos na ako noon. Dahil sa musmos na edad ay hindi naiwasan ang pagkahilig kong maglaro upang malibang habang abala ang Itay sa pagbubuhat sa plantasyon. Noong mga panahong iyon ay madalas kong kalaro sina Rey at Kuya Paul, kapwa mga anak ng mga trabahante. Naglalaro kami noon ng tagu-taguan. Si Kuya Paul ang napiling taya kaya’t magkasama kaming naghanap ng pwedeng mapagtaguan ni Rey.

“Sa loob ng mansyon! Doon tayo maghanap ng mapagtataguan natin, Kiko! Tiyak na hindi tayo mahahanap ni Kuya Paul doon dahil bawal namang pumasok sa loob ang mga trabahante, ‘di ba?” sambit sa akin Rey habang magkahawak-kamay kaming naghahanap ng pwedeng pagtaguan.

“Huwag! Hindi ba mga anak tayo ng mga trabahante? Edi bawal din tayo doon,” pagtatanggi ko.

“Eh, hindi naman tayo mga trabahante mismo. Kita mo nga at palaro-laro lang tayo. Ibig sabihin, pwede tayong pumasok ng mansyon!” nakangiti nitong hayag.

Napatahimik naman ako upang mag-isip.

“Sige na, Kiko! Ayaw mo rin bang makapasok ng mansyon? Pagkakataon na nating makita ang loob niyon! Sabi ni Aling Nora ay maganda raw sa loob. Sige na, Kiko, please...”

“S-sige na nga. Pero, huwag mo akong iiwanan sa loob, maliwanag ba?”

Agad ring nagliwanag ang mukha nito.

“Pramis! Tara na, Kiko, pasok na tayo.”

Magkahawak-kamay pa rin kaming naglakad papasok ng mansyon. Siniguro muna naming walang katulong na makakakita sa amin. Maingat din ang aming bawat hakbang at baka maabutan kami ng mayordoma ng mansyon na si Miss Mariella na kilalang masungit.

Makalipas lamang ang isang minuto ay tuluyan na kaming nakapasok sa loob. Abot-tenga ang mga ngiti ni Rey samantalang ako ay halos mangatog sa matinding takot.

“Wow...,” bigkas nito habang humahanga sa taglay na ganda ng paligid.

Maging ako ay hindi rin maitago ang pagkamangha sa loob ng mansyon. Ngunit dahil nangangamba pa rin ako at dahil sa matinding takot ay nakakapit lamang ako sa kamay ni Rey nang mahigpit.

Nagpatuloy kami sa paglalakad sa loob ng malawak na bahay. Mabilis din kaming nagtatago sa likod ng mga muwebles tuwing may dadaang katulong o empleyado. Mabuti na lamang at hindi kami nahuhuli ng mga ito dahil na rin siguro sa liit naming dalawa.

Napadpad kami sa paanan ng napakataas na hagdanan.

Isang makahulugang ngisi ang iginawad sa akin ni Rey bago magsimulang humakbang paakyat.

“H-huwag!” pagpipigil ko rito sa mahinang tono ngunit sadyang makulit ito at itinuloy pa rin ang pag-akyat.

Napabitaw ito sa kamay ko upang tumuloy paitaas.

Napatakip na lamang ako ng aking bibig habang pinagmamasdan itong umakyat nang walang takot. Hanggang sa tuluyan na itong naglaho sa paningin ko.

Sobrang lakas ng pagkabog sa aking dibdib ngunit napalingon-lingon muna ako sa paligid bago magdesisyong sundan si Rey sa itaas.

Nangangatog ang mga tuhod at nanginginig ang aking buong katawan sa bawat paghakbang ko.

Hindi ko alam kung anong naghihintay sa akin sa itaas ngunit itinuloy ko na lamang ang pag-akyat upang puntahan ang matalik kong kaibigan nang makalabas na kami sa mansyon.

Nang tuluyan akong makaakyat ay bumungad ang napakahabang koridor. Maraming pinto sa gilid nito at ni anino ni Rey ay wala akong naabutan.

Takot na takot man ay nagpatuloy lamang ako sa paglalakad. Gulong-gulo ako kakaisip kung saang pinto pumasok ang aking kaibigan. Napakarami niyon at imposibleng mahulaan ko kung nasaan ito ngayon.

Napako ang aking panginin sa isang malaking pintuan. Kapansin-pansin iyon dahil sa laki nito kumpara sa ibang mga pinto kaya naisip kong dito rin pumasok si Rey.

Hindi na ako nag-alangan pa at agad ko iyong nilapitan.

Nang makaharap ko na ito ay napabuntong-hininga muna ako nang malalim upang mag-ipon ng lakas ng loob bago ko hawakan ang pihitan.

Pinihit ko iyon at dahan-dahang binuksan ang pinto.

Bumungad ang tila isang opisina na punong-puno ng mga libro. Medyo madilim din sa loob.

Napalunok na lamang ako bago magdesisyong pumasok. Kusang nagsara ang pinto kaya’t napasinghap ako sa gulat.

Muli kong inikot ang aking paningin sa buong paligid.

Saka ko lamang napansin ang isang desk na nasa bandang dulo ng kwarto.

At halos mapasinghap ako sa gulat nang mapansin ko rin ang isang nakatalikod na upuan sa harapan nito.

May nakita akong usok na bumubuga mula roon kaya napagtanto kong may taong nakaupo rito at mukhang naninigarilyo.

Napalunok na lamang ako sa matinding takot.

Maya-maya pa ay dahan-dahang umikot ang upuan at bumungad ang isang lalaking nakaupo habang may hawak na sigarilyo.

Medyo kulay-abo ang buhok nito at mukhang nasa mahigit edad kwarenta o singkwenta na. May magandang pangangatawan at ubod pa rin ng gwapo.

Alam ko na sa pagkakataong iyon na walang iba ito kundi si Don Leandro, ang patriyarka ng mansyon at s’yang may-ari ng buong plantasyon.

Inasahan kong pagagalitan ako nito ngunit laking-gulat ko nang isang magaan na ngiti lamang ang iginawad nito.

“May sinadya ka ba rito, bata?”

Halos mapaigtad ako nang bigla itong magsalita.

“P-p-p-pasensya na p-po, D-don Leandro,” ang tanging naanas ko.

Nanatili lamang itong nakatingin sa akin.

Maya-maya pa ay inilagay nito sa lalagyanan ang kanyang sigarilyo at saka ay tumayo.

Bahagya akong napaatras nang magsimula itong maglakad upang lapitan ako.

Habang papalapit ito ay mas lalong palakas nang palakas din ang pagkabog sa aking dibdib.

Hanggang sa tuluyan na itong nakatayo sa harapan ko.

Agad rin itong yumuko upang kausapin ako.

“I’m not familiar with you. Napaka-cute mo namang bata. Anak ka ba ng isa sa mga trabahante rito?” malumanay nitong tanong.

Tumango ako nang marahan

“O-opo... A-anak ho ako ni K-karlos G-Gregorio.”

Matapos kong sabihin iyon ay muli itong napangiti.

“Kaya pala. Nagmana ka sa tatay mo. You’re just as handsome as him.”

Hindi ko alam ang aking sasabihin. Natatakot pa rin ako ngunit nang marinig ko ang nakakabighani nitong boses ay tila bumaba nang bahagya ang takot ko.

“Come with me. I’ll show you something.”

Hinawakan nito ang aking kamay at naglakad kaming dalawa pabalik sa kanyang upuan.

Umupo ito roon.

Naiwan naman akong nakatayo sa may bandang gilid n’ya.

Sumenyas ito upang kumandong ako sa kanya.

Dahil mukhang mabait naman ito ay sumunod na lamang ako sa kagustuhan nito at naupo sa mga hita nito.

Ramdam na ramdam ko sa mura kong isipan ang napakatigas nitong hita na mukhang batak din sa masel. At ang labis na ikinagulat ko, ang umbok sa pagitan ng mga ito.

Nang maka-kandong na ako ay muli nitong pinaikot ang upuan upang harapin ang bintana sa likod. Nakaawang nang bahagya ang kurtina kaya kitang-kita mula rito ang buong lugar ng hacienda.

“Kita mo ‘yan? Pagmamay-ari ko ang lahat ng iyan. Beautiful, right?” sambit nito.

Nakiliti pa ako dala ng pagbuga ng hininga nitong dumampi sa aking tenga at leeg. Amoy na amoy ko rin ang aroma ng napakabangong sigarilyo na mukhang mamahalin.

“A-alam ko ho, Don Leandro. Madalas ka ho kasing ikwento sa akin nina Itay at ng mga trabahante rito.”

Tumawa ito nang mahina.

“Ganu’n ba? Kung ganoon ay sikat pala ako.”

“S-syempre ho, kayo ho ang may-ari ng hacienda, eh,” kusang lumabas mula sa musmos kong bibig.

Muli na naman itong tumawa ngunit sa pakakataong ito ay mukhang natawa nga talaga ito nang husto sa aking sinabi.

“I like you.”

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang napakalaki nitong kamay na bigla na lamang pumasok sa loob ng suot kong pang-itaas.

Pinisil nito ang kanang u***g sa aking dibdib kaya napaigtad ako.

“Masakit ba?”

Tumango naman ako.

“Gusto mo bang palitan natin ng sarap?”

“H-ho?”

Bago ko pa man matapos ang aking sinabi ay muli na nitong pinisil-pisil nang mas marahan ang kaliwang u***g ko.

“D-don...,” pag-aalma ko.

“Ssshhh...,” bulong nito sa aking tenga.

“H-huwag po...”

Napasinghap na lamang ako nang ipinasok nito ang kanyang dila sa loob ng tenga ko.

“D-don L-leandro...!”

“‘WAG!”

Agad akong napabalikwas ng bangon. Hingal na hingal ako at pinagpapawisan nang husto.

“Kuya, anong nangyari?” ang rinig kong banggit ng katabi kong si Kevin. Mukhang nagising din ito ng ingay na idinulot ko.

Mabilis akong napalingon dito at nagmamadali itong niyakap.

Panaginip lang pala iyon. Isang masamang panaginip. Ngunit hindi ibig sabihing panaginip lamang iyon ay hindi na rin iyon totoong nangyari. Totoong-totoo ang lahat na iyon sampung taon na ang nakalilipas. Pilit ko iyong kinalimutan ngunit muli na namang nagbabalik nang makita ko nang harapan ang Don sa piging kanina.

Napahagulgol na lamang ako nang tahimik sa dibdib ng kapatid ko.

Hinimas-himas nito ang aking likod habang pinapatahan ako.

“Ssh, huwag ka nang mag-alala. Nandito na ako.”

Ilang sandali pa ay tumahan na rin ako. Mabuti na lamang at mukhang hindi ako narinig nina Inay at Itay. Wala rin dito sa aming tabi si Karl dahil nasa kabilang kwarto ito natulog muli.

Kumuha muna ng inuming tubig si Kevin mula sa kusina at pinainom iyon sa akin bago kami magdesisyong bumalik sa pagtulog.

Sana talaga ay huling bangungot ko na ito tungkol sa bagay na iyon. Gusto ko na iyong kalimutan. Nagawa ko iyong kalimutan at hindi alalahanin sa loob ng napakaraming taon. Hindi ako makakapayag na muli na namang bumalik ang takot ko.