Lihim ni Kiko [M2M]

XI

“ANAK?”

“‘Nak?”

Naalimpungatan ako nang maramdaman kong may gumigising sa akin.

“‘Nak, gising na. Maaga pa tayong tutungo sa hacienda.”

Kaagad akong napabalikwas ng bangon nang marinig ko ang boses ni Itay.

“‘T-tay... pasensya na ho at medyo napahimbing ang tulog ko,” paghingi ko ng paumanhin dito.

“Ayos lang, anak. Alas-singko pa lang naman ng umaga.”

Iniabot nito ang kanyang kamay upang tulungan akong tumayo.

Nang makatayo ako ay tumalikod na ito upang lumabas ng aming kwarto.

“Pinapaaga kami ni Boss Paeng sa sakahan upang makagawa ng ilang mga gawain bago magsimula ang munting piging. Kailangan nating agahan ang pagpunta roon,” sambit nito habang naglalakad.

Nang makalabas na ito ay nag-unat muna ako ng katawan sabay hikab. Gusto ko pa sanang matulog dahil araw naman ng Sabado. Ngunit nangako nga pala ako kay Itay na sasama ako sa kanya sa hacienda ngayong araw.

Bago magdesisyong lumabas ay napatingin muna ako sa katre kung saan kasalukuyang natutulog si Kevin. Wala itong saplot pang-itaas at bahagyang nakabukaka pa. Litaw na litaw ang kagandahan ng katawan nito dahil sa kanyang ayos. Napansin ko ring gising na ang alaga nito sa loob ng kanyang boxers.

Napalunok ako dahil agad na sumagi sa aking isipan ang kakatwang pangyayaring namagitan sa aming dalawa kagabi. Ayoko na muna iyong alalahanin. At gusto ko na rin iyon kaagad ibaon sa limot.

Kinuha ko ang kumot at agad ko itong kinumutan.

Matapos iyon ay lumabas na rin ako ng aming kwarto.

Dumiretso ako sa kusina upang magkape. Doon ay naabutan ko si Itay na mukhang nagpapainit ng tubig.

“Magkakape ka rin, ‘Tay?” banggit ko rito.

Napalingon naman ito sa akin.

“Oo, anak. Magkakape ka rin ba? Ako na magtitimpla para sa ‘yo.”

Napaupo ako sa isa sa mga upuan ng aming munting hapag-kainan.

“Salamat, ‘Tay.”

Ilang segundo pa ay tahimik na akong naupo habang pinagmamasdan ang aking amang nakatayo sa harapan ng pugon. Kaming dalawa pa lamang ang gising. Hindi kasi tumatanggap ng labada si Inay tuwing araw ng Sabado’t Linggo. Sina Kevin at Karl ay paniguradong babawiin ang tulog dahil wala namang pasok. Ganoon din sana ako kung hindi lamang nagdesisyon ang Itay na isama ako sa hacienda ngayong araw.

“Nga pala, anak. Sino itong Louis na nabanggit ni Kevin?”

Bahagya akong napaigtad sa biglaang nasambit nito.

Wala akong naisip na pwedeng isagot rito kaya’t nautal-utal na naman ako.

“A-ah...”

Hindi ako makasagot nang maayos. Paano’y una ko agad naisip ang nangyari sa amin ni Louis kahapon.

“Galing daw iyon ng Maynila, tama ba?”

Muli akong nagulat sa narinig ko mula rito. Ang Kevin na iyon talaga. Isiniwalat ba nito kina Itay ang lahat ng nalalaman tungkol sa kaklase ko?

“A-ah, oho, ‘Tay. Taga-Maynila raw kasi ang Papa n’ya. Ang kanyang ina naman ay taga-rito ngunit nagtatrabaho sa ibang bansa.”

Tinanggal na nito mula sa pugon ang takure.

“Naku, anak. Mag-iingat ka sa mga taga-Maynilang iyan. Iba mag-isip ang mga iyon kumpara sa ‘ting mga probinsyano.”

Isinalin nito sa termos ang mainit na tubig.

“M-mabait naman ho ‘yon si Louis, ‘Tay.”

“Mabait. Bakit, matagal mo na ba s’yang kakilala?”

Hindi na ako sumagot pa at at hinayaan na lamang itong magtimpla ng kape para sa aming dalawa.

Mukhang hindi nito gusto si Louis na maging kaibigan ko. Paano pa kaya kapag malaman nitong sinubo ko ang ari ng kaklase kong iyon? Tiyak na aatakehin ito sa puso.

Dahil sa aking naisip ay hindi ko napigilang mapalunok. Ngayon ko lang napagtanto ang kahibangang nagawa ko kahapon.

“Heto na ang kape mo, anak.”

Lumapit na si Itay bitbit ang dalawang tasa ng kape at naupo sa tabi ko.

Nanatili pa rin akong tahimik. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Ang laki ng kasalanan kong nagawa. Hindi lamang kay Louis, pati na rin sa kapatid ko. Pakiramdam ko ay napakadumi kong tao.

“Oh, anak. Ayos ka lang ba?”

Nabigla ako nang bigla na lamang hawakan ni Itay ang aking leeg upang suriin kung may trangkaso ako. Agad kong naramdaman ang init ng kamay nito.

“A-ayos lang ako, ‘Tay.”

Nag-ayos ako ng pag-upo at ginalaw ko na ang tasang nasa harapan ko.

Tinignan naman ako nito nang puno ng pag-aalala.

“Gusto mo bang pumarito ka na lang muna sa bahay? Ayos lang naman kung hindi ka na muna sumama sa hacienda.”

“H-hindi, ‘Tay! A-ayos lang po talaga ako. S-siguro ay dahil sa lamig lamang ito,” mabilis na tanggi ko.

“Ganu’n ba? S’ya, inumin mo na iyang kape mo nang mabawasan ang ginaw mo.”

Sinunod ko na lamang ang sinabi nito at agad na humigop ng kape.

Uminom na rin ito at hindi na nagsalita.

Nagpatuloy ang walang imikan naming pagkakape hanggang sa naubos n’ya na ang kanya.

Tumayo ito at nagtungo sa kanilang silid upang kumuha ng tuwalya. Pagbalik ay bitbit na nito ang puting tuwalya na nakasabit sa kanyang balikat.

“Bilisan mo na riyan nang makaligo ka na. Sa banyo ka na maligo at sa may poso na lamang ako.”

“O-opo, ‘Tay.” Sabay tango ko.

Tuluyan na itong naglakad patungo ng likod-bahay. Sinundan ko pa ito ng mga tingin hanggang sa tuluyan na itong makaalis.

Napahinga ako nang maluwag. Hindi ko talaga kayang magsinungaling dito. Kinakabahan akong mabuking nito ang ginawa naming kalaswaan nina Louis at Kevin. Sa oras na malaman n’ya iyon ay hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.

Sa kabila ng pag-aalala ko ay hindi ko pa rin napigilang ma-excite sa madadatnan ko mamaya sa labas ng likod-bahay. Tiyak kasing maliligo na naman si Itay nang tanging brief lamang ang saplot sa katawan. Gustong-gusto ko talagang nakikita ang napakaganda ng hubog nitong kabuuan.

Kaya naman ay hindi ko na inubos ang aking kape at dali-daling nagtungo sa aming kwarto. Kumuha ako ng tuwalya at agad ring nagtungo sa may likod-bahay upang maabutan ko si Itay na kasalukuyang naliligo sa may poso.

Habang naglalakad papunta roon ay hindi ko napigilang kabahan. Tila may mga paru-parong nagwawala sa loob ng tiyan ko. Hindi na ako makapaghintay sa napakagandang tanawin na naghihintay sa akin doon.

Nadatnan kong nakabukas ang pintuan palabas ng likod-bahay. Naririnig ko na rin ang tunog ng pag-bomba ng poso at ang pag-agos ng tubig mula rito.

Nilapitan ko ang pinto nang dahan-dahan. Marahan akong sumilip sa labas.

Agad akong sinalubong ng liwanag ng bukang-liwayway. At halos magsitayuan ang lahat ng balahibo ko sa katawan sa aking nasaksihan.

Si Itay, nakatalikod at wala ni isang saplot sa katawan. Hubo’t-hubad itong naliligo ngayon. Hindi nito suot ang manipis na brief na kadalasang suot nito tuwing naliligo sa may poso. Literal na wala itong itinira sa harap ng kalikasan.

Bumigat ang aking paghinga. Hindi ako makapaniwala sa aking nakikita.

Litaw na litaw ang napaka-maskulado nitong pangangatawan, na tila ba’y inukit ng bihasang manlililok. Mula sa malapad nitong likod, mga braso, hita. Namumutok sa masel ang bawat sulok ng kanyang hubad na katawan.

Napansin ko rin ang naglalakihan nitong pisngi ng pwet. Maging iyon ay siksik din sa laman at umbok na umbok.

Napalunok na lamang ako nang buo. May kung anong init na sumisibol sa kaibuturan ng aking katawan. Naghahalo-halo ang pagnanasa, pagkalito, takot, at paghanga.

Abala ito sa pagbo-bomba ng poso. Dahilan upang mas lumitaw ang kanyang mga masel at ugat dala ng pwersang ginagamit. Bawat galaw niya’y may bigat at bagsik, ngunit sa likod ng tikas na iyon ay may isang alon ng init na tila handang lamunin ang sinumang lumapit.

Kahit panay ang lunok ko ay pakiramdam ko’y natutuyuan ako ng laway. Lunok. Isa, dalawa, tatlo, sunod-sunod ngunit tila tuyot pa rin ang aking lalamunan. Masyado akong kinakabahan sa ginagawa kong pamboboso ngayon.

Hindi ko alam kung ilang minuto na kong nanatili sa pagtingin. Ang alam ko lamang ay hindi na ako makahinga nang maayos — hindi lamang dahil sa takot na mahuli, kundi dahil sa bugso ng damdaming hindi ko na kayang ikubli.

Tigas na tigas na ang aking ari. Nagwawala na ito sa loob ng aking salawal.

Kaya naman nang biglang humarap si Itay ay halos sumabog iyon sa pagdoble sa katigasan.

Bahagya akong nagtago upang hindi ako nito makita. At tagumpay. Mukhang hindi ako nito napansin sa likod ng pintuan. Hindi pa rin nito alintana ang sariling anak na tila isang uhaw na tigreng nagmamanman ng bibiktimahin.

Bumuyangyang ang nakabiting tarugo ng aking ama. Malambot pa iyon ngunit kasing-laki na ng pipino sa katabaan. Hindi rin nakaligtas sa aking paningin ang malulusog nitong bayag. Na tila ba’y mahuhulog na sa bigat dahil siksik at masagana sa sariwang katas.

Sandali pa ay muli na itong tumalikod. Kumuha lamang pala ito ng tabo upang buhusan ang sarili.

Nagpatuloy na ito sa paliligo. Unti-unting dumaloy ang malamig na tubig sa kanyang katawan. Mula sa balikat pababa sa kanyang gulugod, humahalik sa bawat kurbada, hanggang sa sumayad sa mga pisngi ng kanyang puwet na matitigas at bilugan.

Hindi ko na alam kung ilang na beses akong napalunok. Hindi ko na rin alam kung nilalamig ba ako sa napakalamig na simoy ng umaga o nauupos sa apoy ng sarili kong pananabik.

May bahagi sa akin ang gustong tumalikod. Tumakbo. Maghugas ng konsensya. Ngunit may isa ring bahagi ang gustong manatili. Magtagal. Damhin pa ang init, ang lihim na pagnanasa, kahit pa bawal, kahit pa nakakasakal.

Napaurong ako ng bahagya nang mapansin kong huminto ito sa pagbobomba. Inangat niya ang kanyang ulo, bahagyang lumingon sa direksyong kinaroroonan ko.

Huli na upang muli akong magkubli sa likod ng nakaawang na pinto. Bistado na ako nito.

“Anak?” anito sa medyo naguguluhang tono. “Anong ginagawa mo riyan?”

Hindi ako makapagsalita. Tila dumoble ang ginaw sa paligid dahil sa tanong n’yang iyon. Ang mga salitang nais kong sabihin ay parang nanatili sa aking lalamunan. Gayunpaman ay nakayanan ko pa ring magsalita.

“W-wala... wala po...,” ang sagot ko, ang mga labi ko’y nanginginig sa takot.

Hindi ito kumibo. Tumayo lamang siya roon, pinagmamasdan ako sa hindi ko maipaliwanag na ekspresyon. Hindi ko maintindihan kung galit ito, o may kabuntot na alalahanin sa kanyang mga mata.

Nakalaylay pa rin ang kanyang kargada habang kaharap ako. Ngunit wala na roon ang mga titig ko. Pinagpapawisan ako sa takot at kaba. Ano na kaya ang iniisip nito sa akin ngayon?

“Ano pang hinihintay mo riyan? Gusto mo bang paliguan pa kita?”

Napasinghap ako sa isinagot nito. Kahit papaano’y napahinga ako nang maluwag.

Iwas na iwas ako rito ng tingin habang naglalakad papasok ng banyo.

Napansin ko namang nakatuon sa akin ang mga titig nito.

Hindi ko na lamang iyon inalintana at tahimik nang pumasok sa loob ng munting palikuran.

Habang nasa loob ay napaupo ako sa inidoro.

Huminga ako nang malalim. Kinabahan ako doon nang sobra. Akala ko ay pagagalitan ako nito dahil sa ginawa kong pamboboso. Hindi yata nito napansing kanina pa pala ako nakatayo sa likod ng pintuan at pangahas s’yang minamanmanan.

Mabuti na lamang at isang mabait at masunuring anak ang pagtingin nito sa akin. Hindi nito alam ang kalapastangan kong nagawa.

Hindi na ako nagtagal sa paliligo at nang makalabas ako ng banyo ay wala na si Itay sa may poso.

Pagkatapos kong magbihis ay naghanda na kami sa aming pagpunta sa hacienda. At tinahak naming magkasama ang daan patungo roon.