JADE
Nagbuga ako ng hangin bago ko tinanggal ang seatbelt sa katawan ko. Hindi ako hinayaan ni Lucas na hindi kami sabay na pumunta ng ospital kaya ngayon heto ako, hindi alam kung paano ako lalabas ng sasakyan nito na walang nakakakilala sa 'kin. Kahit sabihin pa na asawa ko nga siya, sa mata ng mga taong nakakakilala rito ay si Tristan ang asawa ko.
"Lalabas na ako, Lucas. Mamaya ka na lang sumunod after ten minutes," bilin ko rito.
"Ten minutes is too long. Gusto ko na makita ang anak ko," salubong ang kilay na sabi niya.
"Okay, nine minutes," pigil ang ngiti sa labi na sabi ko. Lalo naman nagsalubong ang kilay niya. Kalauna'y umaliwalas ang mukha niya at nakapaskil na ang isang ngiti.
"I missed your joke, wifey ko," aniya at linapit ang mukha sa akin ngunit bahagya kong nilayo
