JADE
Tinapat ko ang dalawang kamay ko sa harap ni Tristan. Matapang kong sinalubong ang nagbabaga niyang tingin. Hangga't maaari ay gusto ko idaan sa maayos na usapan. Sana magawa ko iyon ng maayos kahit imposible lalo na at parang gusto na niyang paputukan si Lucas.
Kung tutuusin ay kaya ko siyang mapakiusapan. Alam ko na may natitira pang kabutihan sa puso niya. Kailangan ko maging mahinahon sa harap niya dahil alam ko na makikinig siya kahit kaunti katulad ng mga pag-uusap namin noon no'ng hindi pa nagpapakita si Lucas sa amin.
"Kapag nasaktan si Dee, Tristan, pasensyahan tayo," sabi ni Lucas mula sa
aking likuran.
Alam ko na nag-aalala ito na baka masaktan ako pero kailangan ko itong gawin, alang-alang sa kanya at sa katahimikan naming lahat.
Gustuhin ko man na lingunin siya
