"Lo!"
Tila isang haring galit na pumasok si Lolo sa maliit na bahay.
Hindi ko mawari saan sulok akong puwedeng magtago para makawala sa nagbabagang mga mata niya.
Nadako pa ang tingin niya sa lukot kong damit kaya agad ko itong inayos. Alfe suddenly held my hand. It was like assuring me that he will never leave me, that I should't be scared. But I can not help. Nanginginig na ako sa kaba at pangamba. Nagbabaga ang mga tingin ni Lolo sa akin at para bang sinusunog ako sa kanyang mga pukol.
The old man puffed his tobacco. Itinabig niya pa ang silya na malapit sa kanya at iiling-iling ang ulo. He has stroke but he could make the chair fell down. Napalundag pa ako sa gulat dahil sa lakas ng pagkatumbang sinadyang tinulak.
"Wala ka talagang pinagkaiba sa nanay mo, Hermoine..." he said. Hi
