APOY NG NAKARAAN

Chapter 6 ANG PAGHAHANDA

Pumasok si Elijah sa high school na may bagong tikas. Hindi na siya ang payat at tahimik na batang palaging biktima ng pangungutya. Bagkus, isa na siyang dalagang tahimik ngunit matalim ang mga mata, at sa bawat tingin ay may bigat na kayang magpatahimik ng kahit sinong manghamak.

Sa klase, hindi siya ang palaging nakikipagkaibigan, ngunit siya ang palaging nangunguna. Laging mataas ang marka, laging handa, at kahit hindi palakibo, hindi siya kayang maliitin ng sinuman. May mga kaklase siyang minsang nagtangka pang mang-insulto:

“Uy, Elijah, kumusta naman ang nanay mo? Baka busy sa mayaman niyang asawa,” sabay tawa ng ilan.

Ngunit hindi na siya umiiyak, hindi na siya sumusuko. Imbes, diretso siyang tumingin sa kanilang mga mata at malamig na sagot:

“Mas busy ako sa sarili kong buhay… at balang araw, kayo ang hindi magkakaroon ng oras para sa akin.”

Tahimik lang siyang bumalik sa kanyang upuan. Ngunit ang mga salitang iyon, dumikit sa isip ng kanyang mga kaklase. Doon nila unang naramdaman na hindi nila basta-basta kayang galitin si Elijah.

Habang lumalalim ang kanyang pag-aaral, nagsimula na siyang mag-ipon ng mga kaalaman na higit sa itinuro ng kanyang mga guro. Sa tulong ng mga librong pinahiram ng kanyang lola, natuto siyang magbasa ng kasaysayan, sikolohiya, at negosyo. Hindi niya man lubos maintindihan noon, alam niyang balang araw magagamit niya ito.

Madalas siyang maglakad pauwi galing eskwela, tahimik, nag-iisip. Sa bawat hakbang, pinapanday niya ang sarili niyang mga plano:

“Kung gusto kong bumangon, kailangan kong maging matalino. Kung gusto kong maghiganti, kailangan kong maging malakas. At kung gusto kong talunin ang mundo ng aking ina… kailangan kong pasukin mismo ang mundong iyon.”

Nang sumapit ang kanyang ika-labinglimang kaarawan, kinausap siya ng kanyang lolo.

“Elijah,” sabi ni Lolo Ernesto habang magkasama silang nagtatanim, “nakikita ko sa’yo ang tatay mo. May tapang at may talino. Pero anak, alalahanin mo: ang tapang na walang kontrol ay delikado. Kung magpapadala ka sa galit, ikaw din ang matatalo.”

Tahimik lang na nakinig si Elijah. Ngunit sa loob niya, ang pangakong binitiwan niya noon ay mas lalo lamang nagningas.

“Hindi ko gagamitin ang galit para sumuko… gagamitin ko ito para manalo.”

Mula noon, mas naging determinado siya. Hindi lang siya nag-aaral para sa mataas na marka, kundi para sa mas mataas na pangarap: ang maging sapat na matalino, sapat na malakas, at sapat na matatag para bumalik at harapin ang taong unang sumira sa kanyang pagkatao.

Sa kanyang bawat paghakbang palabas ng paaralan, tila naririnig pa rin niya ang boses ng kanyang ina:

“Hindi kita kailangan.”

Ngunit ngayon, iba na ang kanyang tugon:

“Maghintay ka lang, Inay. Darating ang araw na ako naman ang hindi kakailanganin ng mundong pinili mong mahalin.”