Sa ika-apat na taon ni Elijah sa high school, mas lalo siyang naging tampulan ng inggit at paninira. Habang siya’y patuloy na nangunguna sa klase at nakikilala sa mga paligsahan, mas dumami ang mga matang nakamasid sa kanya—at hindi lahat ay mabuti.
Pinaka-mapait sa lahat si Clarisse, isang kaklase niyang anak ng may-ari ng pinakamalaking tindahan sa bayan. Minsang kaibigan ni Elijah noong elementarya, ngunit nagbago ang trato nang malaman ng ina ni Clarisse ang pinagmulan ni Elijah.
“Mahirap lang ‘yan. Walang mararating. Huwag kang masyadong sumasama diyan, anak,” ani ng ina ni Clarisse noon.
Simula noon, naging tampulan na siya ng pangungutya ni Clarisse at ng mga kasamahan nito.
Isang tanghali, habang pauwi, narinig ni Elijah ang malalakas na tawa mula sa likuran.
“Uy Elijah, baka naman gusto mong isama sa next contest ‘yung nanay mo! Oh wait… wala ka palang nanay,” sabay hagikgikan nila Clarisse.
Huminto si Elijah. Dahan-dahan siyang lumingon, hindi umiimik, at tumitig kay Clarisse—matagal, malamig, at tila tumatagos. Napawi ang tawa sa labi ng mga ito.
Ngunit walang salita, tumalikod lang siya at nagpatuloy sa paglakad.
Sa gabing iyon, sa ilalim ng dilaw na ilaw ng lampara sa bahay ng kanyang lolo’t lola, binuksan ni Elijah ang kanyang lumang notebook at nagsulat.
Hindi ito mga aralin, kundi mga tala — mga kahinaan ng bawat isa sa mga taong patuloy na naninira sa kanya. Gusto niyang pag-aralan ang bawat galaw ng mga ito.
Sa mga sumunod na linggo, tahimik siyang nagmasid. Napansin niyang si Clarisse ay palaging gumagamit ng cellphone kahit bawal sa klase, at madalas itong nangongopya sa mga pagsusulit.
Doon pumasok ang plano.
Sa araw ng quarterly exam, habang abala ang lahat, iniwan ni Elijah ang kanyang extra notebook na may ilang pekeng sagot sa mesa ni Clarisse — at sinigurong makikita ito ng guro. Tulad ng inaasahan, ginamit ito ni Clarisse sa gitna ng pagsusulit.
Pagkatapos ng exam, ipinasuri ng guro ang mga CCTV camera sa silid matapos may magsuplong (isang kaklaseng lihim na kaalyado ni Elijah). Nahuli si Clarisse.
Iyak ang naging kapalit ng kayabangan nito. Tinanggal siya sa honor roll, sinuspinde ng tatlong araw, at pinahiya sa harap ng buong klase.
Tahimik lang na nanood si Elijah mula sa kanyang upuan, habang bahagyang nakakunot ang labi — hindi bilang ngiti, kundi bilang patunay:
“Kaya ko na. At ito pa lang ang simula.”
Pag-uwi niya, tinanong siya ni Lola Teresa kung bakit tila ang gaan ng kanyang hakbang.
“Wala po, La,” sagot ni Elijah habang nakatanaw sa malayo.
“May isa lang pong balakid na nawala sa harap ko.”
Sa unang pagkakataon, naramdaman niyang may kapangyarihan na siya — hindi bilang anak na iniwan, kundi bilang babaeng kayang gumawa ng sariling hustisya.
At sa kanyang isipan, muling bumalik ang imahe ng kanyang ina.
“Maghintay ka lang, Inay. Kapag handa na ako, ikaw ang susunod.”