Seducing, Father Aristotle

Chapter 16

Chapter 16

Aris's POV

“You didn't know kung ano ang mga pinagdadaanan kong hirap simula no'ng dinukot ako ng mga armadong lalaki. Ilang taon akong nagdusa!”

Ang mga salitang iyon mula kay Mikay ay tumagos sa aking puso. Hindi ko kailanman naisip na ang mga hirap na pinagdaanan niya ay kasing bigat ng tinaglay kong mga lihim. Hindi ko siya lubos na nauunawaan noon, at hindi ko rin alam na sa bawat ngiti o pagpapanggap niyang masaya siya, ay may mga sugat pala siyang hindi ko kailanman nakita.

Nakayuko lamang si Reysan. Si Mikay, ang babaeng pinangarap ko, ang babaeng akala ko’y may perpektong buhay, ay may madilim na nakaraan na hindi ko alam.

Nakita ko siyang humarap kay Reysan. "Ilang taon akong nagdusa, Reysan. Iniisip mo ba na madali lang para sa akin ang lahat ng nangyari? Ang mga armadong lalaki na tumulong kay papa… ang mga taong nagbenta sa akin, lahat ng iyon hindi mo alam!" Tumigil siya sandali at kinuha ang ilang malalim na hininga, upang sana magbalik-loob ang kanyang lakas.

"Akala ko tapos na iyon," patuloy niyang sabi. "Akala ko kaya ko nang magpatuloy, ngunit isang araw nabalitaan ko na lang na ikakasal na ako sa iyo. Huwag mong sabihin na naiintindihan mo ako, Reysan. Hindi mo alam kung paano ko tinitiis lahat ng nangyari sa buhay ko, kung paano ako nawalan ng lahat."

Nasa gilid lang ako, hindi alam kung anong gagawin. Hindi ko kayang magsalita, hindi ko kayang pigilan ang mga bagay na nangyayari sa harap ko. Habang si Mikay ay nagbabalik-loob sa mga alaalang hindi ko kayang unawain, ako naman ay naguguluhan. Gusto kong magtangkang makausap siya, ngunit nararamdaman ko ang pader na bumangon sa pagitan namin.

“Mikay, hindi ko alam...” sagot ni Reysan, ang boses niya ngayon ay may kabiguan. "Patawarin mo ako. Hindi ko alam na ganito pala ang pinagdadaanan mo. Kung alam ko lang, sana… sana hindi kita pinilit na magpakasal sa akin."

Dahil dito, hindi ko na kayang manatili pa. Lumapit ako kay Mikay. "Mikay, sana... sana malaman ko lang ito nang mas maaga," ang tanging nasabi ko, habang iniiwasan ang tingin ni Reysan.

Si Mikay, na hindi ko pa rin kayang hawakan, ay tila naglakad palayo. "You weren't there, Aris. None of you were there," ang malumanay niyang sagot, ngunit may hinagpis sa bawat salita. "Hindi ko kailangan ng awa, Aris. Kailangan ko ng isang taong makikinig at makakaintindi sa lahat ng sakit na tinaglay ko."

Dahil dito, napagtanto ko na si Mikay ay hindi lang basta isang babae na iniiwasan ng kanyang nakaraan. Siya ay isang tao na may mga sugat na minsan, kahit siya mismo, ay hindi kayang gamutin. Sa bawat hakbang na ginagawa niya palayo, nararamdaman ko ang pagluha ng kanyang puso—ang mga bagay na gusto niyang ibahagi ngunit hindi pa niya kayang isalaysay nang buo.

“Kaya simula noon, poot at galit na ang nararamdaman ko. Kaya noong makilala ko si Father Aris, I felt safe with him. Until my memory came back.”

Ang mga salitang iyon mula kay Mikay ay parang mga bato na ibinagsak sa aking dibdib. Hindi ko kayang iwasan ang katotohanan na unti-unti niyang ipinapahayag. Hindi ko kayang tanggapin na ang mga taon ng pagsisimba, ang mga sandaling pinuno ng tiwala at paggalang sa isang pari, ay nauurong at nasisira dahil sa mga kwento ng pagdurusa na tulad nito. Siya pala ay isa sa mga biktima ni Father Aris.

Si Mikay ang babae na hindi ko kayang lisanin, ang babae na minsang nagbigay buhay sa mga mata ko—ay hindi naging ligtas, kahit sa mga kamay ng isang tao na itinuturing ko nang matuwid.

Naramdaman ko ang bigat ng mga salitang iyon. Para bang may isang malamig na kamay na humawak sa aking puso at hinihila pababa. Ang galit, ang takot, ang sakit, at ang hirap na tinatago ni Mikay sa ilalim ng bawat ngiti at pagtingin ay parang isang bagyong nag-iiwan ng pagkawasak.

“Father Aris...,” si Mikay na ngayon ay napayuko, ang mga kamay ay nakatago sa harap niya, mga palad ay nakatuklap na parang pinipigilan ang isang malaking pagsabog ng emosyon.

Si Reysan, na kanina pa tahimik, ay tinitigan lang si Mikay. “Mikay, I never knew. Hindi ko alam... Hindi ko rin alam kung paano ako magiging bahagi ng healing mo.” Ang boses ni Reysan ay puno ng kalungkutan at pagsisisi. “I failed you. I wasn’t there when you needed me the most. “Reysan,” sagot ni Mikay, ang boses ay magaan ngunit puno ng kalungkutan. “Hindi mo ako kailangan na protektahan. Hindi ko na kailangan ng mga salita. Hindi mo ako kailangang iligtas. Ang kailangan ko lang ay... kalayaan.”

“I know it’s hard, Mikay,” sagot ni Reysan. “But I’m here now. I’ll try to be the man you need.”

Si Mikay ay huminga ng malalim, at tinignan si Reysan. “It’s too late, Reysan. Ang mga sugat ko, hindi mo na kayang hilumin.

“Simula ngayon, ayoko ng may koneksyon pa sa inyong dalawa dahil tinatapos ko na ang lahat sa atin, Reysan, at sa atin, Father Aris. i'm really sorry for what I've done. Kung nagawa kong pumatol kay Father Aris! ”

Habang ang mga mata ni Mikay ay naglalaman ng galit at sakit, sa aking bahagi, pakiramdam ko ay parang nawawala ang lahat ng mga posibilidad na may pag-asa para sa amin. Hindi ko alam kung paano tumugon, kung anong mga salita ang magiging tamang sagot. Para bang ang mga plano ko ay naglaho na, at ang tanging natira ay ang mga pagkakamali na hindi ko kayang itama.

"Why...?" tanong ko, ang boses ko ay malungkot, puno ng kabiguan. "Why, Mikay? Hindi ko alam kung anong nangyari sa iyo, but... I never thought you'd think of us that way. I never thought you'd use me like this."

Si Mikay ay tinitigan ako ng matalim, hindi na takot, hindi na malungkot—tanging ang galit ang nakikita ko sa kanya. "You think I used you, Aris? You think that? No. You, both of you, used me. You used me because I was vulnerable. You used my pain to your own advantage, your own convenience. Wala akong magawa kundi sumunod, hanggang sa napagod na ako. Now, I’m done."

"Why didn’t you tell me the truth?" Reysan asked, the words coming out almost in a whisper, as if he too was broken by the reality Mikay had just laid before him. "Mikay, bakit hindi mo sinabi sa akin ang lahat ng ito? Kung alam ko lang... Kung alam ko lang... I would've been there for you!"

"Don’t you see, Reysan?" Mikay shouted, her voice now rising in a mixture of frustration and despair. "Walang kwenta ang mga ‘if’ at ‘would’ve’ mo! Kung alam mo man o hindi, it’s too late! And I’m done letting you both play a part in my life, pretending like everything was okay. You don’t get to fix me now. I’m not your project!"

I could feel the weight of her words. Her anger wasn’t just aimed at Reysan or even me—it was a culmination of everything she had been through. Ang mga taon ng pananahimik, ang mga taon ng takot, at ang mga taon ng pagpapanggap na siya ay okay. She wasn’t okay. She never was.

“I’ve suffered long enough,” she continued, now addressing both of us. “I don’t need any of you to ‘save’ me anymore. I’ve learned to survive on my own. I’ve learned to live through the pain. And now, I’m done with you both. I don’t need you anymore. I’m walking away. I’m choosing myself.”

Mikay’s eyes met mine one last time. “You both will be better off without me. You’ll find someone better. Someone who hasn’t been broken like I am.”

Hindi na ako makapagsalita pa. Alam kong may katotohanan sa mga sinabi niya. Alam kong may mga bagay akong hindi kayang baguhin, mga pagkakamaling hindi ko kayang itama. Mikay had become a stranger to me—a woman who had her own demons, her own battles, and she didn’t need me to save her anymore. Hindi ko na siya kayang pigilan. Hindi ko na siya kayang ayusin.

Mikay slowly walked away from the two of us, each step carrying the weight of a painful past she no longer wanted to carry. I watched her go, her figure slowly fading into the distance, knowing that this was the end of something I never truly understood.

Ang huling tanaw ko sa kanya ay hindi na ang babae na minahal ko, kundi isang taong nagtakda ng kanyang sariling hangganan at hindi na handang maging bahagi ng isang buhay na puno ng mga pagkatalo.

Reysan and I stood there, silent. Both of us trying to process the weight of Mikay's words. Both of us realizing the truth too late.