Kabanata 5
1450 Words
Kabanata 5
Mikay's POV
Hindi ko inasahan ang sinabi ni Father Aris—may tinatagong kamanyakan pala siya. Napapailing na lang ako habang naliligo.
Medyo mahapdi ang kepyas ko; dambuhala ba naman ang pumasok. Aaminin kong hindi na ako birhen dahil nagahasa ako noon ng isang pari—ang paring pinalitan ni Father Aris.
At iyong huklubang ministro? Saksi iyon sa panggagahasa sa akin. Kaya nga sa tuwing nakikita ko siya, tumataas ang dugo ko. Konsintidor kasi ang matandang iyon.
Pagkatapos kong maligo, agad akong lumabas ng banyo na nakatuwalya lang. Anong isusuot ko? Walangya talaga si Father, pinapaligo niya ako ngunit hindi man lang pinaghandaan ng damit!
Hinalungkat ko ang kanyang kabinet at may nakita akong puting T-shirt. Sa laki nito, kasya ang dalawang tao. Wala naman akong choice, kaya kinuha ko na lang at isinuot. Napakamot ako sa batok dahil wala akong underwear.
Nahagilap ng mga mata ko ang brief ni Father na nakahanger. "Oras na ba para magsuot ako ng brief?" tanong ko sa sarili. Bahala na. Tinanggal ko iyon sa hanger at isinuot.
Naiilang ako nang maisuot ko ang brief ni Father Aris.
Biglang sumagi sa isip ko ang pagkain na ibinigay sa akin ni Kuya Groom noong kasal. Ay, gagi! Muntik ko nang makalimutan. Iuuwi ko muna iyon para makain ni Manang Yolanda at Muning.
Dumaan ako sa bintana ni Father. Hindi naman masyadong mataas.
Habang naglalakad palabas, nakasalubong ko ang huklubang ministro.
"A-anong ginagawa mo dito?" maawtoridad niyang tanong.
"Wala ka nang pakialam, 'don matanda!" sagot ko nang bastos.Simula noong hinayaan niya akong gahasain ng demonyong pari, tuluyan nang nawala ang respeto ko sa kanya—at sa lahat ng mga pari. Hindi ko naman intensyon na akitin si Father Aris, ngunit sa kagustuhan kong makapaghiganti sa mga pari, nagawa ko ito kahit labag sa aking kalooban.
Hindi ko alam kung buhay pa ang demonyong paring gumahasa sa akin noon. Wala na akong balita tungkol sa kanya simula nang masibak siya sa kanyang posisyon bilang pari.
Hindi lang ako ang naging biktima niya—marami pa. Dalawa sa mga choir members niya sa simbahan ay biktima rin niya.
Hindi ko namalayan na nakarating na pala ako sa tulay, kung saan madalas naroroon si Manang Yolanda at ang alaga kong pusa na si Muning.
"Manang Yolanda!" tawag ko, ngunit walang sumasagot. Nasaan kaya ang dalawa? Baka nanlilimos na naman.
"Muning!"
Pagbukas ko sa aming munting tahanan, wala roon si Muning.
Nakita ko si Aling Teresita, kasama ang anak niyang si Binsoy.
"Aling Teresita, nakita n'yo po ba si Manang Yolanda at ang pusa kong si Muning?" agarang tanong ko sa kanya.
"Nandoon sa Magallanes St., Mikay. Nanlilimos sila doon," sagot niya.
"Okay po, salamat."
Dali-dali akong nagpunta sa Magallanes St. Napako ako sa kinatatayuan ko nang makita ko ang mga tambay na nakaaway ko noong nakaraang araw. Pinagtatadyakan nila si Manang Yolanda.
"Hoy! Anong ginagawa n'yo kay Manang?" galit kong sigaw, kaya napalingon sila sa gawi ko.
Hinahanap ng mga mata ko si Muning, ngunit hindi ko siya makita. Mas lalo akong nag-alala. Mabilis akong tumakbo papunta sa kinaroroonan ni Manang Yolanda.
Bago pa man ako makarating, nagsitakbuhan na ang mga tambay na bumugbog sa kanya.
"Manang, anong ginawa nila sa'yo?" nag-aalala kong tanong habang inalalayan ko siya."Pilit nilang kinukuha ang perang nailimos ko sa mga taong dumaraan. Ngunit hindi ko ito ibinigay sa kanila, kaya pinagtutulungan nila akong kunin ito. At walang awa nila akong binugbog. Pati si Muning, hindi nakaligtas."
"Nasaan si Muning, Manang?" naluluhang tanong ko sa kanya.
"Hindi ko alam, Mikay, kung saan nila ito itinapon."
Nanlumo ako nang marinig ito. Agad akong naghanap kung saan si Muning. Tumulo na rin ang luha sa aking mga mata. Si Muning na lang ang pamilya ko. Hindi siya pwedeng mawala sa akin. Hindi ko kakayanin. Nilibot ko ang buong sulok ng Magallanes St., ngunit hindi ko pa rin siya makita.
Agad kong hinanap ang mga tambay. Mga pvta sila! Sila lamang ang makakapagturo sa akin kung nasaan ang alaga kong pusa na si Muning. Mapapatay ko sila kung hindi nila maibabalik sa akin ng buhay si Muning.
Nakita ko sila, nag-aabang ng bagong mabibiktima. Mga snatcher at hold-uper ang mga ito. Wala silang pinipiling biktima ngunit takot sila sa akin. “Si Mikay!”sigaw ng isa sa mga kanila kaya na-alarma ang dalawang kasamahan nito.
Kumaripas sila ng takbo palayo sa akin. At dahil kasing liksi at bilis ako tumakbo ng kabayo ay naabutan ko ang isa sa kanilang tatlo.
Kinwelyuhan ko ito. Bakas sa mga mata niya ang takot ng mahuli ko siya.“B-bitawan mo ako, Mikay!”pakiusap nito sa akin.
“Bibitawan kita kung ibabalik mo sa akin si Muning, kung hindi magpasensyahan na lang tayo!”
Nanginginig ito sa takot. Kalalaking tao, takot sa akin. Tss..
“H-hindi ko alam ang sinasabi mo!”mariing tanggi nito sa akin.
“Nasaan si Muning?!”
“Hindi ko alam!”
“ Sasakalin na talaga kitang hayop ka!”
“Nasaan si Muning?!”
Hinatak ko siya malapit sa tulay.“Sasabihin mo o ihuhulog kita dito?”banta ko sa kaniya ngunit masyadong matigas.
“Wag, Mikay maawa ka sa akin!”
“Huling tanong na ito! Mapapatay na talaga kita!”
“Nandoon sa drainage ng canal.Itinapon ni Lucio roon!”sagot nito sa akin. Saang drainage?
“Ituro mo sa akin at gusto kong ikaw mismo ang kukuha kay Muning sa drainage kung saan niyo siya itinapon!”
Itinuro niya ang drainage na tinapunan nila kay Muning.“Muning!” tawag ko nang makalapit ako sa drainage ng kanal.
“ Meoww!”sagot nito sa akin. Nakahinga ako nang maluwag dahil buhay pa si Muning.“Kuhanin mo!”
Binitawan ko siya ngunit wala pa rin siyang takas dahil hawak-hawak ko ang damit niya.Nayakap ko si Muning nang makuha niya ito sa loob ng drainage. Mabahong kanal si Muning. Isang malakas na suntok ang iginawad ko bago ko siya binitawan.
Kumaripas ito ng takbo palayo sa akin. Inuwi ko si Muning at pinakain. Hindi ko na iniwan si Muning. Dinala ko siya pagbalik sa kumbento.
Pagdating ko roon ay muli kong nakasalubong ang matandang huklubang ministro at konsintidor.
Napako ang tingin niya kay Muning.“Saan kayo pupunta?”
“Wala ka ng paki doon!”
“Napakabastos mong bata ka! Wala ka talagang respeto!” galit niyang turan sa akin.
Pinagtaasan ko siya ng kilay. “Karespe-respeto ka ba? Paano naman kita rerespetuhin? Kinonsinti mo nga iyong demonyong pari na gumahasa sa akin noon!” galit kong sabi sa kaniya, bigla siyang natahimik sa sinabi ko.
“Oh bakit hindi ka makapagsalita? Akala mo nakalimutan ko ang kawalangyaan niyo?”
Hindi ko na napigilan ang sarili ko sa mga sandaling ito. “Kaya huwag mo hilingin sa akin ang respeto ko dahil kampon ka ni satanas!” dagdag ko pa. Hindi na siya muling nagsalita pa.
Tatalikod na sana ako ngunit nagsalita siya. “Hindi ko ginusto iyong nangyari sa iyo noon,” sabi niya na ikinatawa ko.
Nahihibang ba siya? Di niya ginusto ang nangyari sa akin ngayon? Ginagalit niya ba ako?
“Naghugas kamay ka pa?! How I wish mamatay ka na lang!”galit kong sabi bago ko siya tinalikuran ng tuluyan. Umupo ako sa may swing, bumabalik sa akin ang mga nangyari sa akin noon, 'di ko mapigilan ang luha ko.
[Flashback]
"Anong kailangan niyo sa akin, father?" inosenteng tanong ko. Nasa harap ko si Father Miguel, ang paring kilala sa kanyang kabaitan at pagkalinga sa mga nangangailangan. Pero sa mga oras na iyon, may kakaiba sa kanyang mga mata, isang tingin na nagbigay ng kaba sa akin.
"Halika rito, anak," sabi niya, hawak ang rosaryo sa kanyang mga kamay. "Mayroon lang akong gustong pag-usapan sa'yo."
Lumapit ako sa kanya nang may halong kaba at pagdududa. Hindi ko alam kung ano ang kanyang balak, pero bilang isang walang muwang na bata, sinunod ko ang kanyang utos. Nang makalapit ako, bigla niyang hinawakan ang aking balikat nang mahigpit.
"Father, anong ginagawa niyo?" tanong ko na may halong takot sa aking boses. Pero bago pa man ako makasigaw, tinakpan niya ang aking bibig at itinulak ako sa isang sulok ng silid. Sunod-sunod niyang hinubad ang aking damit. “Wag po! Wag po! maawa po kayo sa akin!”pakiusap ko sa kaniya ngunit tumawa lamang ito sa akin.
“Wag kang mag-alala, iha. Mabilis lang ito, at saka magugustuhan mo din itong gagawin ko sa iyo!”nakangising sabi niya sa akin.
Habang minomolestiya ako ni Father, may pumasok na ministro.
Bahagya itong nagulat sa nakita niya. “T-tulungan niyo pooo ako!” hingi ko sa kaniya ng tulong ngunit umalis lamang ito.
- Writer
