She's A Gangster Princess

CHAPTER 5: CLOSER

Tila walang nangyari nang lumabas ako sa CR. I even smiled at the students who came up to greet me. Some who had been there before and saw my outburst forced a smile and never dared to question me. Pagkarating ko sa canteen ay nakita ko’ng prente na silang nakaupo sa isang reserve table. May bakanteng upuan doon na natitiyak ko’ng nakalaan para sa akin at may isa’ng set rin ng order meal.

"Okay ka na? Your voice are trembling while reading the daily bread" Bulong sa akin ni Chesca. Tumango lang ako sa kan’ya at ngumiti. Hindi ko na pinansin ang mga nagtatakang tingin ng mga kasama namin sa table. Inabot ko na lang ang isang set ng order meal na mukhang binili nila para sa akin.

Napansin ko na titig na titig sa akin si Steve. “Something’s wrong?” Marahan lang s’yang umiling, pero hindi n’ya pa rin inaalis ang tingin sa akin kaya naman tiningnan ko s’ya sa mga mata para ipaalam na hindi ako naiintimidate sa kan’ya. I remember that he’s also the same man who says I look familiar.

"Tama na ang pagtitig. Baka matunaw na yung kaibigan namin mamaya." Nakakalokong saad ni Lance kaya naman sinamaan ko s'ya ng tingin. "Type mo ba itong kaibigan namin?" Dagdag pa nito sa kaniyang sinabi. As if naman na may gusto ako sa kaibigan niya.

Hindi pa rin inaalis ni Lance ang nakakaloko niyang ngiti kaya mas sinamaan ko siya nang tingin. "Don't you dare to call me Nadz again. Hindi tayo close." Singhal ko sa kan'ya.

Agad niyang inilapit sa akin ang kanyang mukha at nakangiting nagsalita "Gaano ka-close ba ang gusto mo?"

I swallowed several times since my throat was running dry. I could also hear the taunting and feeble laughs of people around me at the table. I couldn't help but look back and give them a death stare like I used to. Nahihirapan ako’ng labanan ang mapanuksong tingin ni Lance, ang hirap mag focus. At sa unang pagkakataon ay hindi ko alam ang dapat ko’ng gawin, the first time na hindi ko makayanan ang matagal na titig ng isang tao.

"Oh baka naman ganito ka-close ang gusto mo." Sabi n'ya sa akin at agad nanlaki ang aking mga mata nang idikit n'ya ang kanyang ilong sa akin.

‘Nose to nose, s**t!’

I held my breath, afraid he'd say something bad about me. My system abruptly lost strength, and the worst thing was that I couldn't even get away from him.

"It's great to know that someone like me has that effect on you; it's nice to make you feel weak and helpless just with my simple gestures," he stated triumphantly. Rage had suddenly risen in my chest.

"Ang yabang mo!" Malakas ko’ng sigaw kasabay nang pagtulak ko sa kaniyang dibdib. Mabilis akong lumabas ng canteen at kahit pa malayo na ako ay hindi pa rin humihinto ang malakas na pagkabog ng aking dibdib.

A student abruptly came, much to my dismay. I'm so frustrated, but I had to act as if everything was alright.

“Hello Miss Nadine! Congrats po sa inyo.” Nakangiting pagbati niya sa akin, she’s in a lower year base sa kanyang ID lace.

“Congrats saan?” Nagtataka ko’ng tanong.

“Kayo daw po kasi ang napiling representative ng Academy para sa school summit this quarter.Grabe ang ganda ganda n'yo po talaga." Masayang sabi nito. Hindi ko magawang masabayan ang saya n’ya dahil hindi naman ako masaya. Last year ay si Franchesca ang nagging representative ng school.

Isa itong event na open para sa lahat ng academy sa District. They chose students with excellent backgrounds to represent the school in order to gain sponsorship and funding from business tycoons. Pilit ang mga ngiting ibinigay ko sa kan’ya at bahagyang hinaplos ang ulo nito.

“Thank yo —” hindi ko na nagawang tapusin ang aking sasabihin dahil biglang may asungot na umepal.

“Maganda? Saang banda? Pakialis nga ng sapatos mo Nadz. Baka kase nasa talampakan kaya hindi ko makita.” I couldn't help but clench my hand hard because of the mounting irritation. Umalis na nga ako sa canteen dahil naiirita na ako sa kan'ya tapos sinundan niya pa talaga ako. Grabe talaga!

Nalilitong tiningnan kami ng estudyanteng nasa aming harapan. "Maganda naman po si Miss Nadine Kuya Lance." Medyo nahihiyang pagdedepensa niya sa akin. Napahawak pa si Lance sa kaniyang baba at umaktong nag-iisip. Pagkatapos ay tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na para ba’ng hindi talaga niya makita kung saang part ako maganda.

"Hmm — sabagay. Sabi nga ni Confucius, 'Everything has beauty, but not eve —" Hindi ko na hinayaan pa’ng tapusin ni Lance ang kaniyang sinasabi dahil sinuntok ko na agad ang makapal niyang mukha. Kanina pa ako naiinis sa mga sinasabi niya, at mukhang wala siyang balak tumigil kaya tama lang iyon sa kaniya.

"That hurts! Bakit ba napakasadista mo?" Daing niya habang hawak-hawak ang kaliwa niyang pisngi. Buti nga sa kaniya, at least alam niya na hindi niya dapat ako prinoprovoke.

"Talagang masasaktan ka sa akin'g epal ka. Ang kapal din talaga ng mukha mo ano? If you don't want to get hit again then keep your mouth shut. Umalis na nga ako sa canteen dahil sa'yo tapos sinundan mo pa ako dito." Singhal ko sa kanya habang tinatapunan siya nang matatalim na tingin.

"Grabe ka naman Nadz, may endearment ka na agad para sa akin. Pero bakit naman ang pangit pakinggan? Hindi bale, sa’yo naman nanggaling kaya maganda na rin pakinggan kahit papaano. Pero ikaw lang dapat ang may karapatan na tumawag niyan sa akin, exclusively for Lance and Nadine. Ang sweet diba?" Tumataas taas pa ang kilay niya habang nagsasalita. What a thick face. Where does he get such ideas? I think he can even write a novel because of his broad imagination and ability to make a story.

Hindi pa rin matahimik si Lance dahil patuloy pa rin siya sa pangungulit. "Ano Nadz, sweet ba pakinggan? Pero kung pwede sana, tawagin mo lang ako sa ganoong endearment kapag tayo’ng dalawa lang ang magk — " And at the second time, I didn't let him finish talking because I was so irritated that I struck his right cheek and walked away.

Hindi na rin siguro nakayanan nang estudyante kanina na pakinggan ang mga sinasabi niya kaya bigla na lang ito’ng umalis. Rinig ko pa ang pagdaing ni Lance dahil sa sakit pero hindi na ako lumingon pabalik.