CHAPTER 32
RIEUKA
Damien carried me to my room without breaking our kiss. He holds me tight in his hands, ensuring that I won’t fall along the way.
Ikinawit ko ang braso ko sa kaniyang leeg bilang suporta. Hindi ko namalayan na nakapasok na pala kaming dalawa sa kwarto. Naramdaman ko na lang ang pagtama ng aking likod sa malambot kong kama.
Damien was now on top of me. I felt his hand caress my nape while his lips were still busy sucking and nipping my lips.
Kabado ako sa susunod na mangyayari. Hindi na ako bata para hindi malaman kung saan papunta ang ginagawa namin.
Masyado na akong nalunod sa mga halik ni Damien para isipin pa ang kahihinatnan at magiging kapalit nito.
A soft moan left my mouth when he stopped kissing my lips, and he’s now busy sucking and kissing my neck. I felt his lips curve into a smile when he sucked my neck and another moan left my mouth.
“Damien…”
Fuck! Why does my voice sound so sultry? Damien was the only person I let get close to me like this. He was the only one that could do this to me.
I was left hanging, craving for more, when he stopped showering me kisses. He stayed still on top of me and kept staring into my eyes.
He continued to caress my face. I just looked at his contented face with disbelief. Not able to comprehend why he stopped from what he was doing.
Mabaho ba ako? Naligo naman ako…kanina nga lang.
May hindi ba siya nagustuhan sa ‘kin? Pero sabi niya kanina gusto niya raw ako.
Hindi ba ako magaling humalik? Pwede niya naman akong turuan kung gusto niya.
Tahimik ko lang siyang pinagmamasdan hanggang sa humiga siya sa tabi ko at yakapin ako ng mahigpit.
Nakadantay ang kaniyang baba sa aking ulo habang ako naman ay kaharap ang dibdib niya.
I felt his heavy breathing in my hair. His heart was beating faster than usual.
“Damien…” tawag ko sa pansin niya.
“Hmm…” he answered in a low voice.
“Why…” Tumikhim ako. “…Why did you stop?” dagdag ko.
“Bakit? Are you expecting something more?” pabiro niyang tanong.
Namula ako nang maramdaman ko ang kaunting pagyugyog ng katawan niya simbolo ng kaniyang pagtawa.
Pinalo ko siya sa dibdib. “Damien naman eh,” angal ko.
Gumalaw ako ng kaunti para ayusin ang aking pwesto. Hindi ko sinasadyang may masaging matigas na bagay gamit ang aking kamay.
I felt something hard poking at my tummy. My face reddened when I realized what it was and what I had just touched.
“Hindi ba masakit?” wala sa sarili kong tanong.
“Hmm…what is it?”
“Your hard-on…Hindi ba masakit?” ulit ko sa aking tanong. “I know that it would hurt if it…”
He silenced me with a kiss on my forehead and a tighter hug.
“Let’s take it slow, Zy. It’s just a single hard-on, and I’ve endured more than that for years….”
Namula ako nang maintindihan ko ang sinasabi niya. Ibig sabihin ba noon matagal na siyang naaakit sa ‘kin?
“Manyak,” pabiro kong bulong.
Alam kong hindi totoo ang lumabas sa bibig ko. For how many years that I’ve knew him he never took advantage of me.
Kahit pa noong manatili kami sa iisang bubong ay wala siyang ginawa kundi respetohin ako.
I heard him chuckle. “I’m not. May sarili lang talagang buhay ang alaga ko kapag nakikita ka,” he said jokingly. “…but seriously, Zy. Let’s take everything slowly. I want to savor the moment that I’ve been dreaming of for years,” he added.
I felt him sniff my hair. “We don’t need to rush, Zy, cause I’m willing to wait until you’re ready,” he stated.
Lihim akong napangiti dahil sa sinabi ni Damien. Why didn’t I saw this side of him before?
Inangat ko ang ulo ko at tinignan ko siya. I reached his lips and gave it a peck. I gave him a big smile before resting my head again on his chest.
“You’re such a silly girl.” Inabot niya ang kumot at binalot niya kaming dalawa. “Now, sleep and rest. I know you had a long day,” he said in a shallow tone of voice that sounded like a lullaby in my ear.
We bid goodnight to each other before I finally closed my eye.
Kung dati ay inaabot pa ng siyam-siyam bago ako makatulog, ngayon ay pagkapikit na pagkapikit ko ng aking mga mata ay hinila na ako ng antok.
Kung alam ko lang na matagal na pala akong may kasamang pampatulog ay hindi na ako uminom ng sleeping pill noon.
If only I knew, I would probably just tiptoed in his room and let him cuddle me until I slept.
Kinabukasan ay nagising ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko.
Pagdilat ko ng aking mga mata ay nakasalubong nito ang mga mata na ilang taon ko nang nakikita.
“Good morning,” Damien said to me before hugging and kissing me.
Tinulak ko siya ng malakas palayo sa ‘kin. Tinakpan ko ang aking bibig.
“I didn’t brush my teeth yet,” sabi ko habang sinusubukang amuyin kung mabaho na ba ang hininga ko.
He smiled at me. He tiptoed and kissed my forehead, each side of my cheek, my chin, and he slowly removed my hand away from my lip and gave it a peck.
“I like every inch of you, Zy,” he whispered in my ear. “…and especially this one,” he said while pointing at my neck through kissing it.
Namumula akong lumayo sa kaniya at bumangon sa pagkakahiga.
“I’ll take a bath first,” sabi ko bago nagmamadaling tumakbo papasok ng banyo.
I heard him chuckle outside. “I already made you breakfast, Zy. I’ll wait for you in the kitchen,” he shouted at the other side of the room.
Hindi ko na siya sinagot at nagmamadali na akong maligo. Nang matapos akong maligo at makapagbihis ay may napansin ako sa aking leeg.
Mamula-mula ito na para bang papunta na sa pasa. What the heck!?
I immediately rush out of the bathroom and go straight to the kitchen.
“Damien, what have you done?” I shouted at him. I’m stomping my feet while walking towards him.
Tinuro ko sa kaniya ang leeg ko. Instead of asking for forgiveness he simply smiled at me.
“Damien…” banta ko sa kaniya.
He rushed to face me and hold me in my waist.
“What’s wrong with it?” he innocently asked.
Sinipat-sipat niya pa ang leeg ko na para bang wala siyang makitang mali rito.
“It would last for more than a week, Damien…” reklamo ko.
He hugged me and held me into place. “Zy, you’re the one who told me to own you and that….” I felt him caress the part of my neck where he planted a hickey. “…is my mark that I own you now.”
Ngumuso ako. “Pero matagal mawala ‘yan, Damien,” reklamo ko pa.
He sighed. “I’m sorry, okay. How can I make it up to you?” he asked while looking at me straight into his eyes.
Sa halip na sumagot ay sinimangutan ko lang siya. Inirapan ko siya at iniwas ko ang tingin ko sa kaniya.
I was stunned when he gave me a peck on the lips. “Would that be enough?”
Lalo ko siyang sinimangutan. Huh, hindi ako magpapadala sa pahalik-halik niya sa pisngi, ‘no.
He gave me another peck, but it was not on my cheek but on my lips this time.
Nginitian niya ako ng nakaloloko. “How about that?”
Sunod-sunod ang naging pag-iling ko bilang sagot. Si Rieuka ata ako at hindi ako marupok kagaya nang inaakala niya.
I saw his lips curve into a smile. He lightly held my nape, and slowly his lips met mine, but this time it’s more than a peck.
Oo sinabi kong hindi ako marupok, pero nagiging marupok na ata ako…lalo na kay Damien.
I gave in to his kiss. Ikinawit ko ang aking kamay sa kaniyang leeg. He deepened his kiss. He might felt that I was yearning for something more.
Bahagya niyang nilayo ang kaniyang labi sa akin para maghabol ng hininga. Ipinagdikit niya ang ilong naming dalawa.
“I didn’t know that this is how you’ll forgive me,” he said to tease me. “I like your style of forgiving, Zy.”
Instead of answering him, I closed the gap between our lips again. I felt his tongue move inside my mouth.
I copied the movement of his lips and tongue, making sure that he won’t get disappointed with my kiss but instead yearn for more.
Damien was the one who cut our kiss. He smiled at me. He touched my lips using his thumb and caressed them left and right.
I kept still while waiting for what he will do next.
“As much as I want to devour your lips, Zy, I’m also scared that I can’t stop myself if we prolonged it any longer,” sabi niya na parang bang hirap na hirap siya sa pagdedesisyon.
He let go of our embrace and kissed me on my forehead.
His eyes met mine, and he smiled with his eyes. “Come on, we should eat by now, or we’ll be late for work,” he said while guiding me to sit in the chair.
Aangal pa sana ako kundi ko nakita ang pagvi-vibrate ng phone niya.
He answered it in front of me.
“Yeah, I’ll get there. I’m just finishing my meals.”
“I’ll come to work. Don’t worry.”
“Yup, I’ll be there before the meeting.”
“I know. I know.”
He sighed deeply when the call ended.
“Sino ‘yon?” pang-uusisa ko.
“Akira,” he simply said. “She’s been ranting that she’s the only one there on the site,” he stated while he was busy putting food on my plate.
“How about, Roman?” wala sa sarili kong tanong.
Tinignan ako ng masama ni Damien. “I don’t know. Do I look like I care about his whereabouts,” he sarcastically said.
Nakita ko ang pagsasalubong ng mga kilay niya habang nilalagyan niya ng pagkain ang kaniyang plato.
“Seloso,” bulong ko na sapat lang para marinig niya.
“I’m a very jealous person, Zy, and you already permitted me last night to own you. So stop mentioning that brute,” he said while his eyebrows were still forming one line.
Napailing na lang ako at nagpatuloy sa pagkain.
Napatingin ako sa phone ko ng umilaw ito. Binuksan ko ito at bumungad sa akin ang dalawang mensahe galing kay Akira.
‘Where are you? Damien’s not here as well as Roman, and you’re also nowhere to be found.’
‘Go to the site now. I can’t handle everything here on my own.’
Inangat ko ang tingin ko kay Damien. “It looks like Akira really needs a hand now.”
“Get your things. I’ll just wash the dishes, then we’ll go,” he stated.
Tumayo na siya at kinolekta ang pinagkainan naming dalawa.
“Ako na,” pagprepresenta ko.
Sinubukan kong kunin sa kaniya ang pinagkainan namin. Nakakahiya naman kung siya na nga ang nagluto tapos siya pa ang maghuhugas.
“I’ll do it…” pigil niya sa ‘kin. “…just pay me with a kiss.”
“Huh?” naguguluhan kong tanong.
I was stunned in my place when he reached for my lips and gave it a peck.
“There, now I can wash the dishes happily,” aniya.
Nginitian niya muna ako bago siya humarap sa lababo. Napailing na lang ako sa ginawa niya bago nagmamadaling umakyat sa taas para kunin ang mga gamit ko.
Nang makarating kami sa opisina sa may site ay bumungad sa ‘min ang nakasimangot na Akira. Nakaupo siya sa isang mahabang upuan at sa harapan niya ay may lamesang punong-punog ng mga papeles.
“At last the two of you are finally here,” sarkastiko niyang sabi sa ‘min.
Inirapan niya kaming dalawa ni Damien bago muling ibalik ang atensyon sa mga papeles sa kaniyang harapan.
Umupo ako sa tabi niya. “Where’s Roman?” tanong ko nang ilibot ko ang paningin ko sa loob ng opisina ay hindi ko nakita kahit anino man lang nito.
Nagkibit balikat siya. “I don’t know,” she said as a matter of fact.
“You didn’t messaged him?” pang-uusisa ko.
“Do you think that I’ll have his number after all this year?” sarkastiko niyang sabi sa ‘kin.
“I’ll just call him,” paalam ko sa kanilang dalawa lalo na kay Damien.
Tinanguan lamang nila ‘kong dalawa. Nginitian ako ni Damien na para bang sinasabi niya na ayos lang sa kaniya.
Lumabas muna ako ng opisina para tawagan si Roman. He only answered my call at my third try.
“Good morning, Roman! Where are you?”
“Home,” simpleng sabi nito habang naririnig ko pa ang paghikab niya sa kabilang linya.
It’s already past ten, and he’s still in bed. What’s wrong with him?
“Wala ka bang balak pumasok?”
“I’ll take a leave today. Bukas na lang ako papasok,” he said before hanging up the phone.
“But—“
Okay…What just happened? Bakit bigla na lang siyang hindi papasok?
Hindi ko man lang natanong ang dahilan niya dahil binabaan na niya agad ako.
Naguguluhan akong bumalik sa loob ng opisina namin.
“What did he say?” tanong sa ‘kin ni Akira pagkapasok na pagkapasok ko sa loob.
“Hindi raw siya papasok ngayon, bukas na lang daw,” sabi ko sa hindi siguradong tono dahil maging ako ay naguguluhan kung tama ba ang rinig ko.
Nag-iwas nang tingin sa ‘kin si Akira. “Let him rest for today,” she simply said before turning back her attention to the papers in front of her.
Kumunot ang aking noo. Teka, may alam ba si Akira kung bakit hindi papasok ngayon si Roman?