16: Future Babies
1088 Words
KYLIE ANNE POV*
“Baby? Kanina ka pa tahimik? May problema ba?”
Malambing kong tanong kay Jacob. Pumwesto ako sa likuran niya para masahihin ang ulo niya. Nakaupo siya dito sa sofa, nanonood ng TV pero parang nasa kalawakan naman ang isip. Si Kyler ay nakatulog na sa kwarto niya, maaga pa kasi ang pasok niya bukas. After namin mag dinner ay nag decide kami mag movie marathon ulit. Mahilig talaga kami sa movies.
“Wala ito, baby. Tungkol sa company lang. Come here.”
Marahan niya hinila ang kamay ko paupo sa kandungan niya. Agad ako kumapit sa batok niya pagka-upo ko sa hita niya.
“Sigurado ka? Napansin ko kasi simula nung may kumausap sa akin kanina sa mall, naging ganiyan ka na. May gusto ka ba itanong or sabihin sa akin? Hindi naman ako magagalit. Mas gusto ko na open tayo sa isa’t isa.”
Huminga muna si Jacob ng malalim bago nag salita.
“Is it okay for you, if I ask some questions about them?”
“Oo naman, baby. Ano yun?”
“They are Tyler’s parents, right? Are you close to them?”
“Yes, they are. I’m not really close to them. Nakilala ko lang sila personally nung mismong araw na b-binawi ni Tyler ang sarili niyang buhay.”
Parang kay hirap banggitin. Mas madali ko siguro natanggap kung nagka sakit na lang si Tyler at hindi yung biglang namatay. Ang isa kasi pinaka mabigat na part sa akin kaya hindi ko matanggap agad noon ay dahil masaya ko pa siyang kasama ngayon tapos kinabukasan ang saya ko napalitan agad ng luha at lungkot. Hindi man lang ako nakapag paalam. Ni hindi ko nasabi lahat ang gusto kong sabihin dahil akala ko may bukas pa. Kung alam ko lang sana.
“R-really? Paano? I mean, tinawagan ka ba nila?”
“Yes, tita Theresa called me using Tyler’s phone. Nakita niya kasi ang history calls at messages ni Tyler sa akin kaya ako ang tinawagan niya and may nakita sila na box na iniwan para sa akin ni Tyler.”
“T-tinignan mo na ba ang l-laman nun?”
Curious na tanong ni Jacob. Bakit parang iba ang pakiramdam ko sa pagtatanong ni Jacob. Nase-sense ko ang kaba niya at pag aalinlangan.
“Actually, hindi pa until now. Noong nawala si Tyler, halos hindi ko na kayanin. Mahal na mahal ko siya eh kaya hindi ko matanggap ang nangyari sa kaniya. Kaya yung box na iniwan niya, itinabi ko muna baka kasi hindi ko na kayanin pa kung ano man ang makikita ko doon. Ngayon ko na lang ulit naalala na may iniwan nga pala siya sa akin.”
“P-paano kung kapag na buksan mo iyon at nakita mo ang laman nun ay ma-realize mo bigla na mahal mo pa talaga si Tyler?”
I understand his fear. Nginitian ko siya para ipahiwatig na wala siya dapat ipangamba.
“Oo, mahal ko pa naman talaga siya. Kasama niya iniibing sa hukay ang puso ko. At siya pa rin ang nagbigay sa akin kay Kyler na isa sa pinaka magandang nangyari sa buhay ko. Pero narito ka na eh, tinuruan mo ko kung pano mag mahal ulit. Binuhay mo ang puso ko na matagal na panahon ng nakahimlay. Binigyan mo ako ng chance mabuhay muli. Ano man ang makita ko doon, hinding hindi na mag babago ang nararamdaman ko para sa iyo.”
Naluluha namang napatitig sa mukha ko si Jacob. Hinaplos ko ang mukha niya at hinalikan sa ilong niya.
“Thank you so much, baby. Kampante na ako ngayon. I love you and Kyler so much. Ako na ang magtutuloy ng mga naiwan ni Tyler na hindi na niya nagampanan sa inyong mag-ina. Kayo na ang pamilya ko. Hindi na talaga ako makapag hintay maikasal tayo.”
“Ako din, baby. Excited na ako sa nalalapit na kasal natin.”
“Ilang baby ba ang gusto mo?”
“Ikaw, kung ilan kaya mo. Haha.”
“Hinahamon mo ata ako ah? Eh kung sabihin ko sa iyo ng gusto ko ng onse pa na anak para magkaroon tayo ng isang dosena? Kaya mo ba?”
“H-ha? Parang ayaw ko na pala magpakasal.”
“Baby! Wag ka mag biro ng ganiyan!”
“Haha. Takot ka pala na hindi kita pakasalan eh! Tama na yung tatlo pa. Yun na lang ang kaya ko iluwal. Ang sakit sakit kaya noh!”
"Deal! Mrs. Miller. "
"Hoy, Mr. Hindi pa noh. Wag ka excited!"
"Excited na talaga ang mister mo eh. Pwede na ba i-advance yung honeymoon ma'am?"
"Jacob Cale! "
Grrr.. Landi ng lalaking ito.
"Just kidding. Baka makalusot lang naman. "
Kakamot kamot batok na sabi ni Jacob. Dumada-moves pa!
" Para ka lang nag re-request ng cash advance ah?! "
Inirapan ko naman siya ng mata. Ilang linggo na lang aantayin niya oh, ngayon pa siya nangati. Tch.
"Don't worry, baby. Hindi lang naman yan ang habol ko sayo. Ikaw mismo ang habol ko. Nakapag antay nga ko ng mahabang panahon eh, ito pa kaya na ilang linggo na lang. Easy peasy! "
Nag yayabang na sabi ni Jacob habang pinapakita ang biceps niya sa akin. Nang aakit pa ata!
" Ewan ka sayo! Tago mo nga yang muscles mo! "
" Bakit? Lalo ka ba nai-inlove sa future husband mo? Humanda ka talaga sa akin kapag kinasal na tayo. Taun-taon ka talaga manganganak. "
" Hoy, Mr. Miller, tigilan mo ako ha!? Ikaw manganak! "
" Kung pwede lang baby. Ako sasalo lahat ng sakit at pag hihirap mo mula pag bubuntis at panganganak. Kung kaya ko lang akuin, ako na gagawa. Kaya ang maipapangako ko na lang sa iyo ay ako mag aalag sa'yo, at sa mga anak natin. Ako ang mag hihile kay baby pag umiyak sa madaling araw. Basta I will do my best para matulungan ka. "
" Ang sweet at caring naman pala ng soon daddy namin. "
Nakangiti kong sabi sa kaniya at hinalikan siya sa pisngi. Hindi ba siya nabibigatan sa akin, kanina pa ako naka kandong sa kaniya.
Sinamaan ko naman siya ng tingin ng may maramdaman akong nabuhay at biglang tumigas sa inuupuan ko.
" Sorry, baby. Hindi ko siya mapigilan magalit. Nagpa- pansin sayo. Wag mo na lang siya pansinin."
Nakakatakot parang napakalaki.
***
Marriage is not a noun; it’s a verb. It’s something you do. It’s the way you love your partner every day. – Barbara de Angelis
End of chapter 16…
- Writer
