Magaan ang hangin nang magising ako kinaumagahan. Ramdam ko rin ang init ng araw na tumatama sa balat ko, ang hangin na may halong amoy ng alat mula sa dagat.
Nandito kami sa isang cottage na gawa sa kahoy, may kurtinang puting lumilipad sa ihip ng hangin. Sa gilid ko, nakaupo si Rozen, nakatitig lang habang hawak-hawak ang isang tasa ng kape.
“Thisa,” tawag niya, mahina pero puno ng lambing.
Napapikit pa ako saglit bago dumilat ulit. “Hm?”
Ngumiti siya, para bang nabunutan ng tinik na nakita akong gising. “Good morning. I was waiting for you to open your eyes.”
Napakurap ako at dahan-dahan na umupo. “You didn’t sleep?”
“I did. Pero hindi mahaba. Na-miss kitang katabi kaya sinulit kong titigan ka.”
Hindi ko napigilan ang init na umakyat sa pisngi ko. Sa loob ng ilang araw o linggo
