“INUMIN mo muna itong tubig, Hugo!” aniya at ibinigay sa binata ang baso na may lamang tubig.
“Thank you ate!”
Umupo si Hada sa mahabang sofa habang nasa single couch naman nakapuwesto si Hugo. Si Cohen naman ay nagpaalam sa kanilang dalawa na lalabas na muna upang makapag-usap sila ng maayos.
Muling bumuntong-hininga nang malalim si Hugo matapos nitong ilapag sa center table ang baso. Pagkatapos ay tumitig kay Hada.
“She promised me na hihintayin niya akong makabalik dito.” Malungkot pa rin ang boses nito. “Why ate? Bakit kailangan niya pang mawala?” tanong nito.
Mabilis naman siyang nag-iwas ng tingin sa binata. Kinagat niya rin ang kaniyang pang-ilalim na labi upang pigilan ang sarili na huwag maluha. Pero hindi niya pa rin napigilan. Nag-uunahan na pumatak sa kaniyang pisngi an
