I closed my fist hardly. Pinigilan ko ang sarili ko na ipalibot ang aking mga braso sa likod ni Seatiel na ngayon ay nakayakap sa akin. No, I couldn’t do that. I wouldn’t embrace him.
He was clearly drunk. Panay ang bulong niya ng ‘I miss you’ at mas lalong humihigpit ang yakap niya sa akin sa bawat pagdaan ng mga segundo. It was already dark at sobrang tahimik din ng buong paligid. Alas-otso pa lamang ng gabi ngunit wala ng mga dumaraan at wala na rin akong nakikitang mga kapitbahay na nasa labas ng kanilang mga apartment. The lamp post served as the only light for the two of us.
“How… How did you endure being without me for 4 years? How…”
Nanlaki ang mga mata ko at pakiramdam ko ay umakyat ang lahat ng dugo na nasa aking katawan at nasa ulo ko na lamang iyon ngayon. I forcefully break
