Sa isang tahimik na rest house malapit sa baybaying dagat, nakaupo si Alessandro sa may sulok, tanaw ang mabagal na paggalaw ng mga alon. Wala siyang kasama, maliban sa sarili niyang isip na araw-araw ay binabagabag ng parehong tanong na, kailan niya tuluyang makakasama ang kanyang mag-ina.
Ang resthouse na ito ay binili niya noong mga panahon na sobrang lungkot niya sa pag-alis ni Romina.
Lugar kung saan nagiisip siya, umaasa na balang araw ay makakasama niya rin dito ang dating asawa at anak nila.
Ngunit hindi nagtagal, dumating ang isang pamilyar na presensya. Si Silvia—ang kanyang ina—lumapit habang may dalang maliit na paper bag at isang tinging puno ng tanong.
“Akala mo siguro hindi ko malalaman,” bungad ni Silvia habang marahang ibinaba ang bag sa ibabaw ng mesa.
Napatingala
