Palubog na ang araw at sa isang simpleng coffee shop malapit sa condo kung saan naninirahan si Romina. Sa loob, isang pares ng mata ang tahimik na nakatitig sa tasa ng kape, pinagmamasdan ang pag-ikot ng mainit na likido sa bawat mahina niyang galaw ng kutsarita.
Si Romina.
Kasalukuyan siyang nakaupo sa isang mesa sa gilid, malapit sa bintana. Nakasuot siya ng simpleng itim na blouse at slacks, ang buhok ay nakapusod, at ang mukha ay hindi kayang ikubli ang pagod sa trabaho. Ngunit sa kabila nito, may mahinhing katahimikan sa kanyang presensya—parang tanggap na niya ang bigat ng araw.
Nagbukas ang pinto ng café, at agad siyang napatigil sa paghalo ng kape. Pumasok si Alessandro, naka-rolled up sleeves na puting polo at itim na pantalon. Hindi ito dumaan sa office kanina. Hindi kagaya ni
