Tahimik ang gabi.
Ang buong mansion ay tila nilamon ng sariling anino, tila bawat sulok nito’y nagtatago ng mga lihim, nagbabantay sa mga damdaming hindi na alam kung paano sasabihin. Sa itaas, sa pinakamalaking silid, isang babaeng tahimik na nakaupo sa sofa, nakaharap sa malamlam na liwanag ng buwan. Si Romina, mag-isa, tila walang kakampi sa malawak na mansyon.
Nais niyang umalis, pero hindi niya alam kung paano sisimulan.
Walang salitang lumalabas sa kanyang bibig. Sa likod ng mga mata niyang hindi nakakakita ay ang pagbuhos ng damdaming pilit niyang pinipigil.
Narinig niya ang marahang pagbukas ng pinto. Alam niyang siya iyon. Ramdam niya ang presensya ng asawa niya, ang init, ang bigat ng hakbang nito, ang pagsikdo ng damdaming hindi nito maipaliwanag sa kanyang paglapit.
“Rom
