Tinanggap ni Romina ang kapeng iniabot sa kanya ni Alessandro. Mainit pa ito, at amoy pa lamang ay alam niyang ito ang paborito niyang timpla. Nakatingin lang si Alessandro habang inilalagay niya ang tasa sa gilid ng kanyang mesa. Hindi siya nagsalita, ngunit sapat na ang presensya nitong magsalita para sa sarili nito.
Hindi niya alam kung para saan. Kung tutuusin, hindi naman talaga kailangang naroon si Alessandro. Siya ang pangunahing sponsor ng proyekto, at sapat na ang kanyang mga staff upang magpatuloy ang mga activities. Ngunit naroon ito hindi lang minsan kundi araw-araw.
It's been 4 days simula nang mag-start siya mag-office dito at lagi itong narito para madala ng meryenda o kung minsan ay lunch. Hindi lang iyon, tila ba may sariling puwesto na rin ito sa area ng opisina nila.
