Unknown Disease

Leave or Stay

Unknown Disease

15 | Leave or Stay

_______________________________________

Astrid

"Lil' sis huwag nang makulit. Kailangan mo ng umalis muna ng Maynila at pumunta sa Batangas at samahan si Nana. Mas ligtas ka ro'n kaysa rito," Patuloy na pamimilit ni Kuya Cyrus sa akin habang sinisimulan nang itulak ang aking maleta at bitbitin ang mga gamit ko papalabas ng bahay namin.

Kahapon ko pa sinabi na mananatili ako rito at sasamahan sila pero ayaw nila akong payagan. My mom already packed my things for me without my permission.

Matapos ng naganap na conference ay nagkanya-kanyang uwian kami sa aming mga bahay, pero nauna muna akong umuwi sa condo unit ko para makapag-ayos at kunin ang mga importanteng gamit ko.

I'm still in shock when I arrived at my condo unit at wala sa tamang pag-iisip. President Doware announce that the lockdown will happen an hour from now. The whole Metro Manila will be lockdown and will be isolated from the other cities in the Philippines para sundin ang ilang emergency protocol to prevent people from leaving the area. Kasama na rin dito ang pag-quarantine ng bawat tao na nasasakupan ng Metro Manila at kasama ang siyudad namin sa maapektuhan kaya pinaalis na nila ako hanggang may oras pa.

I still can't believe that they ended up with that decision. Half of the population of the Philippines lives in Metro Manila. Ang sabi pa nila Kuya Cyrus, after it was isolated daw from the other cities, they'll be having a quarantine ayon na nga rin sa protocol na kinakailangang gawin. In which infected and not are going to be separate to control the illness from spreading even more. That's why Cyrus keeps on pushing me away, away from here in Metro Manila para hindi ako masama sa iqua-quarantine sa oras na maisagawa ang lockdown.

"Lil' sis naman dali na, makinig ka sa akin. Iniisip lang naman namin ang makakabuti sa 'yo and don't you want to be with Nana? You should take care of her, now that's there pandemic circulating. Nana needs you Ash. She needs you more than we do," Sabi pa niya na mas ikinabagsak ng balikat. Kailangan ba talagang mamili ako between them and my lola?

"How about you? Kayo nina Dad and Mom? Were you coming with me?" I hopefully asked and he just looked away.

"You know that we have responsibilities here Ash right?" He says as he holds my shoulder.

"Yes, but how can I go thinking that I left someone important to me here?" I reply, holding my tears from falling.

"Astrid, don't worry about us. We'll be safe in here. We promise you. Mas kailangan kami ng mga tao ngayon para tulungan sila at pigilan ito. I hope you understand that baby," My mom says as she walk towards my direction.

She gently caresses my hair. "Baby, you need to leave now. We don't have much time left. We promise to you that we will take care of everything and come back safe for you," She assures me and hugs me tightly.

Niyakap ko naman pabalik si Mom at tinumbasan ang init ng yakap niya sa akin. Naramdaman ko na maging si Kuya Cyrus ay sumama na rin sa yakapan namin ni Mom.

Paano ko nga ba sila iiwan kung ganito sila?

Nanatili kaming gano'n ng mga ilang minuto. Ayoko pa sanang kumawala mula sa yakap nila pero alam kong wala na kaming oras.

"May choice pa ba ako?" Matabang na sabi ko at pilit na ngumiti na hindi man lang unabit d aking mga mata.

Ang sakit isipin na iiwan ko ang pamilya ko. I know naman na duty nila ito— to serve our country. Pero kasi iniisip ko lang din naman sila. Ayokong mapahamak sila. I want to be by their side sa mga panahong nahihirapan sila, pero alam ko rin naman na kahit anong pilit ko ay hindi iyon mangyayari. Mas makakasagabal lang ako sa kanila kung magpumilit pa ako.

Natigilan ako sa akmang paglalakad nang makaramdam ako ng yakap mula sa aking likuran kaya humarap ako papaharap doon.

"Be safe honey, don't worry about us. We'll make sure everything's gonna be fine here while your only job is to take care of yourself and Mama. You understand?" Bilin ni Dad as he planted a kiss on my forehead at wala na akong ibang nagawa kung hindi ang tumango.

I just hugged my Dad tightly and let my tears fall. Ayoko silang iwan. Puwede bang maging selfish na lang ako ngayon at pilitin na iwan na lang nila ang trabaho nila para sa akin? Para maging ligtas sila? I know it's sounds absurd pero masisisi niyo ba ako?

"Hush honey, you need to go now. Wala na tayong oras," Paalala ni Dad at wala akong nagawa kundi ang kumawala sa pagkakayakap sa kaniya at mabilis na pinunasan ang mga luha sa pisngi ko.

"Mag-iingat ka Lil' sis," Sabi sa akin ni kuya kaya tumango na lang ako sa kanya bilang pagsang-ayon.

"I'll definitely take care of myself. So, I hope you too will," I say and this time I flash them a genuinely smile.

Inalalayan na ako ni Kuya Cyrus papunta at papasakay sa sasakyan. I look at them one more time bago tuluyang makalayo ang sasakyan.

It's really hard to leave someone who is important to you dahil ito ang mas nakakabuti at tama.

I wipe my tears away and look outside the car. Nagkakagulo pa rin sa labas. Hindi ko na halos mabilang ang mga tao na bigla na lamang nahihimatay at dinadala sa hospital. Hindi rin nakaalis sa aking pansin ang mga taong nag-aagawan ng supply ng masks at foods. Pinili ko na lamang ipikit ang aking mga mata para iwasang makita ang kaguluhang nangyayari sa labas.

Hindi pa man ito tuluyang nagsisimula ay hindi ko na mapigilan mag-isip kung kailan, kailan ito matatapos? Kailan matitigil itong kaguluhan? How I wish I have answers to all of my questions in mind.

Hinayaan ko lamang ang aking sarili na nakapikit ng mga ilang minuto at nang buksan ko ang aking tingin ay tumambad sa akin iilang sundalo na naghahanda na para sa malawakang lockdown, trenta minuto mula sa mga oras na ito.

All I wanted is to help, but here I am running away from the problem. Napabuntong hininga na lang ako bago napagpasyahang buksan ang aking Hologram Watch.

"Nagbabagang balita! Isang kakaibang sakit ang kumakalat ngayon sa iba't ibang bahagi ng siyudad at distrito ng Metro Manila. Ilang minuto matapos ang naganap na pagpupulong ay napagdesisyunan ng Pangulo at ng mga nakakataas ng na pansamantalang isasara sa publiko ang Metro Manila dahil sa panganib nito sa—" Naputol ang balitang pinapanood ko nang may tawag na biglang lumitaw mula sa aking screen.

Galing sa isang unknown number ang tumatawag sa akin. Naningkit ang mga mata ko dahil dito. Sino namang tatawag sa akin sa oras na ito? So with confusion, I answer the call.

"Hell— Astrid we need your help!" Naputol ang sasabihin ko ng boses na siguradong akong si Maggie.

"Hey, what's happening?" Mabilis na sagot ko.

"We're trap at the hospital of yours!" Malakas na sigaw niya na ikinalaki ng mata ko at ikinaayos ko ng pagkakaupo.

What the hell anong ginagawa nila ro'n? Aren't they supposed to be on their way out of the city?

"Gosh Ash! We need your help, now! Malapit na magsara ang city! There's no much time left," Hysteria niya na ikinakaba ko.

Hindi ko alam ang gagawin ko sa mga oras na ito at nanatiling tahimik at hindi makapaniwala sa mga naririnig ko.

Should I come back? Should I help them or be selfish this time and just think of myself?

"Please Astrid, tulungan mo kami. We badly need to get out of here bago pa mag-lockdown." Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ko ang boses ni Minna sa kabilang linya. The only friend that I cherish. The only person who understands me.

Oh gosh. I'm sorry Mom, Dad and Kuya but I can't be selfish and just leave them knowing they might be in trouble.

∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆