Unknown Disease

Decision

Unknown Disease

14 | Decision

_______________________________________

Sometimes it's the smallest decision that can change your life forever. — Keri Russel

Astrid

Nang magsimula ang pagpupulong ay kaagad nilang tinalakay at pinag-usapan ang patungkol sa epidemyang kumakalat at kung paano ito nagsimula sa kanilang mga bansa.

"As we all know, it started in Antarctica a year ago. It is rare for that continent to develop that kind of virus yet it did. It's scary how this virus is ripping through the country very rapidly," Kim Jaehyung, the President of Korea.

"For the past year since the outbreak started, researchers from all over the world have gathered tons of information. This novel virus started when a person in Antarctica ate the flesh of the fox that is contained with a virus that came from its prey. As we look at the food chain of the fox, we've seen that one of its prey is the owl that is considered to be the main predator of the bats. One bat can host lots of different viruses without getting sick. They are the natural reservoir for the past viruses that have happened, which have caused human disease and outbreaks in some of the countries," Ms. Hamington utter. A researcher doctor from the US.

"I see. But does that mean that —" Mr. Abhar Kakir cut off his words when someone from the door barged in and caught all of our attention.

"It's not the time to talk about this matter Mr. President," A woman wearing a lab gown interrupt. Gulat na napatingin ako sa pinanggagalingan ng boses nang magpantanto ko kung sino ito.

"Mom, Dad," I murmur.

Tinignan naman ako nila Brenda na mukhang nagtataka sa aking sinabi at nag-aabang ng sagot mula sa akin, pero imbis na sagutin ang kanilang mga tingin ay itinuon ko ang aking buong atensyon sa kinaroroonan ng aking Mom at Dad.

What was going on? Anong ginagawa nila dito? Aren't they busy finding the cure?

"What's the matter, McNate's?" President Doware asks in surprise at the sudden appearance of my parents.

"We're sorry to interrupt, but it's not the right time to tackle it, Mr. President. We badly need to take action about the situation as soon as possible. It is now spreading all over the cities of Metro Manila!" My mom announced which made us all gasp in shock and shiver in fear.

How? As we all known nasa Sta. Mesa pa lang siya 'di ba? Paano? Bakit?

"Come inside," Pag-anyaya ng Presidente kay na Mom and Dad papasok at papalapit sa kanya.

"Do you have any plans to suggest?" President Doware asks.

"I guess, we don't have any choice now Mr. President," Sabi ni Mom na ikinataka ko, namin na nasa loob ng silid. What does she mean? Why do I have this bad feeling about what she will going to say?

"What do you mean Mrs. McNate?" Tito Miguel asks in monotone.

"I know you know what I meant. I know you all know what we meant," My dad asserts.

I bet it was really a bad idea. Sobrang seryoso nila Mom and Dad. They were looking at each others— looking at each other as if talking. Kahit hindi nila sabihin ay ramdam ko ang pagbuo ng tensyon sa loob at ang tanging pagtunog lamang ng mga kamera ang tanging maririnig sa loob ng apat na silid na ito.

Walang nagtangka ni isa sa kanila na magsalita matapos ang sinabi ni Dad. Seryoso lamang silang pinagkatitigan ang isa't isa, tinatansya ang galaw ng bawat isa.

"Anong nangyayari? Bakit sila tumahimik?" Nabalik naman kaming anim sa sarili nang marinig na magsalita si Minna sa kabilang linya.

"Aren't you listening Minna?" Hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.

"Kasi ano, nagbanyo ako saglit ako kaya ayon 'di ko naabutan. Nga pala bakit nandiyan sila Tita?" Napailing na lang naman kaming anim sa sinabi ni Minna.

I'm about to answer back when Mr. President heave a sigh na nakakuha ng atensyon naming lahat.

"So, I bet we really don't have any choice now," Mr. President says, which makes all of the government officials agree.

What were they talking about? Hindi naman namin silang nag-usap. May telepathy bang nagaganap sa kanila ngayon? Tanong lang.

"Can you show us the current situation Malia?" He asks Maggie's mom and may kung anong kinalikot ang mom ni Maggie sa laptop at bigla na lamang nag-project sa harapan ang isang live footage mula sa iba't ibang distrito ng Metro Manila.

Hindi ko napigilan ang aking sarili sa pagbuga ng hangin dahil sa aking mga nakikita sa projector. I can't believe what I am seeing right now. It's frightful.

Sa Manila hindi magkamayaw ang mga tao sa pagdala ng mga taong nahihimatay sa hospital. Sa Quezon City, nagsisimula ng mapuno ang mga ospital dahil sa walang tigil na pagsusugod ng mga pasiyente sa ospital. Sa Makati, halos nagkakagulo na ang mga tao dahil sa sunod-sunod na pagkahimatay ng mga tao na nagdadahilan ng banggaan ng mga kotse para makaiwas lamang sa tao sa daan na mga nahimatay. Sa Las Piñas naman ay halos nagkakagulo na ang mga tao sa pag-uunahan sa pagbili ng mga face mask sa mga malls at pharmacies. Halos mapuno na rin ang isang grocery sa Mandaluyong dahil sa patuloy na pagdagsa ng mga tao papasok upang mamili.

Halo lahat kami ngayon ay hindi makapaniwala sa nakikita namin ngayon sa screen. Hindi ko na napansin pa nang biglang namatay ang projector kasabay ng pagsasalita ng Pangulo dahil sa sobrang pagkagulat ko sa aking mga nakita at napanood.

"We all witnessed the current situation in each city. It's a hard decision but, we can't do anything about it anymore. Ito na lamang ang nakikita kong paraan para pigilan ang banta ng mas lalong pagkalat ng virus sa bansang Pilipinas," Pabitin na sabi pa ng Presidente.

"As you all witnessing, I, Doware Francisco, the President of the Philippines ordered a temporary lockdown of Metro Manila until things were settled," He adjure that made us all shocked in awe.

What the hell?

∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆